toch wel ...

Je zou het met four seasons in one day weer niet meteen zo zeggen maar er zijn toch nog zekerheden ...



 ... de peperkes en paprika's hebben er al zin in, hopelijk werken de seizoenen eens een seizoen mee.
Of het al kriebelt ?

goin' nuts on pizza buns...

... ideaal voor dat restje (okker)noten : noten-peper-look-breekbrood-deluxe.

Neem uw favoriete pizzadeeg met uw favoriete 00, uw favoriete ingrediënten en die fruitschaal-waarvan-je-dacht-wat-moet-ik-hier-mee, en je bent minuten verwijderd van het lekkerste breekbrood dat uw feestje ooit zal opleuken.

Laat het deeg (bv 500g bloem, 250ml water, 1 tl zout, 2 tl gist, suiker/honing, 1 EL olie) kneden door de broodmachine (of doe het zelf), rol het na de eerste rijs uit tot een grote rechthoekige lap, en zet ondertussen een panneke water te koken en kort een panneke olie met knoflook en peperkes te goudbruinen. Verdeel noten (grove brésillienne) en olie-met (rijkelijk maar niet verzuipen in de olie) over de lap, oprollen en in cylindertjes snijden (ongeveer 5x5). Schaal inkwasten (denk oliepanneke!) en de rolletjes, met ruime ruimte verdelen over de pan.
De schaal weer laten rijzen in een oven op 50-60° met onderin een bakplaat met het kokende water (ongeveer 45 minuten), en daarna afbakken op 180° (40 minuten) en eventueel nog een paar minuten met kaas erover (opgepast, die zwarte korst komt sneller dan je denkt, en is niet zo lekker als dedees). Haal het brood uit de pan als het gebakken is en laat het uitademen, anders wordt het soppig.



voortaan uw dagelijks brood, en op zich al reden genoeg om een notenboom te planten (als je nog om een reden verlegen zat) ... maar kan dus ook met de "officiële pizzatoppings"

zaadzwiepen ...

... aka seed swapping. De "nieuwe" tomaten en peperzaden beginnen weer binnen te rollen (de leukste pakjes onder de kerstboom, al heb ik dit jaar niet te klagen gehad), het moeilijkste van het (moes)tuinseizoen kan dus weer beginnen : het kiezen tussen al die beloftevolle rassen.



Dat dat zo al zo moeilijk is, is meteen ook de reden waarom ik wel eens wat zwieps laat passeren, daar moet je verder niks achter zoeken (#dtv hebben ze daarop verzonnen in tweet-land, #durftevragen voor wie niet zo krap bij letters zit maar wel nog gaten heeft in z'n moestuinplan).

We zullen maar eens richting d(r)uivenkot trekken zeker, het nieuwe jaar wat op gang trekken ...

Sint Salami ...

... al die aandacht voor de goedheilig man pre-6 december, wat moet die grijsaard zich verwaarloosd en minderwaardig voelen de rest van het jaar (en dan ook nog aan zijn pensioen en z'n buskaartjes zitten morrelen). En dat is helemaal niet nodig want van hem, door hem en met hem draaien we gewoon keilekkere (overschot)worsten.
Van de Sint zelf zijn er zelden bruikbare restjes, maar van de chocolade, spekken en koeken soms des te meer, en nu is zowat het moment gekomen dat we het wel weer gehad hebben met dat snoepgoed.
Moeilijkheidsgraad : kind-kan-de-was-doen (maar echte kinderen even helpen bij het smelten van de chocolade). En zoals dat met "restjeskoken" hoort te zijn : het resultaat is beter dan de som van de delen.



150g (fondant)chocolade
50g roomboter, eventueel een beetje room (om de worst niet bikkelhard te laten opstijven me dunkt)
125g noten (hier 2/3 hazelnoten en 1/3 pistache)
50g rozijnen (optioneel laten trekken in wat likeur)
150g snoepgoed (koekjes, spekken, guimauvekes, pepernoten,..) en/of 1 pak Pim's chocolade koekjes
(optioneel wat peperkes, want dat food-paired altijd goed met chocolade)

poedersuiker voor het (eetbare) 'pellekevel'.

Stap 1 : Laat boter, room en chocolade zachtjes smelten en snij/klop/breek ondertussen het snoepgoed in stukjes die niet groter moeten zijn dan de hazelnoten.
Stap 2 : alles onder elkaar zetten (laat chocolade eerst wat afkoelen, of laat het om te beginnen niet te warm worden)
Stap 3 : in worstenporties verdelen over huishoud- of zilverpapier, oprollen (sushi matjes zijn handig als je ze liggen hebt), uiteinden "dichtschroeven" voor een mooie punt.
Stap 4 : laten opstijven in de koelkast en afhankelijk van de hoeveelheid "verzachters", even op voorhand uitzetten om te snijden. klaar dus.

Op voorhand niet verklappen welke aperitiefworst het is, is een deel van het plezier.
En lekker dat dat is, weer veel te lekker voor de onklopbare nieuwjaarsresolutie #1. Oproep aan de Sint (en de Paashaas) : meer chocolademennekes volgend jaar ...

pepersaus ...

... waarmee je zelfs de bio-bifi-van-de-4-letterketen-die-wel-bio-mocht-maar-niet-per-se-zo-groen-hoefde had kunnen redden. De worst waarover ik normaal niet ging verder vertellen (al zeker niet onder de vorm van plaatjes), omdat hij godverdorie te goor was voor een familieblog maar kom : zelfs van dat soort consumentenbedrog (want het was gewoon net dezelfde troep als de andere uit het pakje maar dan zonder het rode-kleur-en-smaakpapje) had je nog een lekkernij kunnen maken met home-made peperkessaus.



Begin met de makkelijke versie, een pimped-up-chromed-out ketchup : een basis van tomaten en peperkes, zuren 'voor de bewaring' en de smaak (citroen, limoen, azijn, granny smith...) en verder wat je liggen hebt en lekker vindt (appel, paprika, kruiden, ui, knoflook, olijfolie, suiker/honing/wortelen als het te zuur is of zoet mag zijn,... niet al het bovenstaande tegelijk natuurlijk maar toch, ik doe niet mee met de twee smaken per bord "cultus").



"Hoeveel pepers ?" Watje denkje zelfje ? "Moeten de zaadjes eraf want wordt het anders niet te pikant ?" Dat het strafste in de pitten zitten schijnt een misconceptie te zijn. Pitten lijken wel straf maar dat zou eerder aan de zaadlijst liggen die er nog aan hangt dan aan de pitten zelf. Voor de dunne sauzen (type tabasco) zou ik wel de moeite doen om ze eruit te halen, voor de dikkere stoort het zo niet dat ze mee werden gemixed/gepasse-vitte'd, al zeker niet als de saus daarna even door de zeef lepelt (de perfecte routine dus voor deze luie boer). Oppassen geblazen boven de ketel, pepersaus heeft het in gas en vloeibare vorm op de ogen gemunt.



enneuh #durfteproeven, ze mag dan wel moeten pikken aan de tong, ze moet ook lekker zijn natuurlijk ...

ze liggen erin ...

... tomaten, paprika's, pepers, komkommers, aubergines hebben plaats gemaakt op het d(r)uivenkot door in de serre te gaan staan. Niet van hun eigen helaas maar het zwaarste werk van het serreseizoen (incl. opkweek vanaf zaad) is nu eigenlijk wel weer achter de rug.
Much about the same zou je kunnen zeggen. Zelfde 42 tomatenplaatsen (iets meer dan de helft nieuwelingen, geen CDB). Weer veel te veel meloenen (maar die moeten dan ook maar zo lekker niet zijn). Maar dan weer minder pepers dan andere jaren (daar heb je er toch altijd teveel van - één of twee jalapenos zou ik nog durven importeren, want die ben ik rats vergeten), iets meer paprika's, en voor de eerste keer aubergines (weet dus nog niet of die liever in vollegrond/pot/binnen/buiten/... staan).
Nu nog even overzichtelijk maar straks weer een jungle.
De waterflessen zitten in de grond, en de emmers (SIP-voor-beginners, drainage aan de zijkant boven de bodem ipv in de bodem) op de grond, maar het zou goed kunnen dat het watergeven zelf nog gaat veranderen.
Mulchen met kamgras en stinkers na m'n werkreisje naar Amsterdam (iemand nog leuke tuintips voor aanstaande zondag op fietsafstand van A'dam???).



Stuk voor stuk als zaadje vertrokken, en allemaal wel een paar keer door mijn handen gegaan. Allemaal vertrokken in hetzelfde verwarmde kweekkastje van 60x40 (mijn belangrijkste reden om met kleine krantenrolletjes te beginnen, kweekkastmanagement). Dit seizoen bijgestaan door een onverwarmd "kweekkastje" voor alles wat niet echt extra warmte nodig heeft (bloemenzaden, pompoenen, ...), toch niet als je niet perse in de winter wil beginnen met pompoenen ;-)
De kader waarin ooit onze Eerste-Winkelrekening-Bij-Samenwonen heeft gehangen (melo, ikweethet) en die ik dus al jaren had, past perfect op een grote isomobak die ik al jaren had (past perfect zou je niet zeggen op de foto, maar zo'n kastje moet ook luchten, al zeker als de zaailingen tegen het dak zitten ;-). Weer een paar euro uit de kringloop voor een handig instrument. En niet lelijk om naar te kijken ("of ze al gegroeid zijn"). Wel het glas nog eens onder handen nemen, of het lijkt alsof we de ISO weer op 3200 hebben laten staan.
Die pompoenen hebben we vandaag ook nog maar even allemaal buiten gegooid, in het kippenhok beginnen de eerste spontane planten de kop al op te steken (nature knows best you know). Zoals gewoonlijk ook weer veel te veel exemplaren, we (de natuur en ik) zullen nog wel dunnen.

catastrophe ...

riep de oude Franse skileraar zuchtend als er weer eens iemand durfde te wankelen op z'n latten, een bocht te missen op de st!jle hors-piste waar nog geen bochten inzaten of gewoon in een boom bleef hangen omdat die boom niet van zijn plaats ging... catastrophe zuchte ik toen ik terug thuis kwam en de zaailingen veel te nat zag staan in het kweekkastje (niet dat ze zoveel water hadden gekregen maar normaal moet je de kas toch wat vaker dan om de tien dagen luchten - zaaien en op vakantie gaan, niet ideaal; maar wel leuk) ... en catastrophe riep ik nadat ik vandaag de kweekkast weer wat overmoedig bij de zon had gezet. Dacht (voor de tigste keer) dat de zon wel zo straf niet zou zijn en ik zo toch, met die dure elektriciteit van tegenwoordig, weer wat licht- en warme-maturen kon uitsparen. Ik had er al spijt van toen ik amper twee bochten dichter bij het werk was ... Ik heb vandaag misschien wel 3 frank elentriek gespaard maar toch een redelijk aantal zaailingen verloren.



Maar geen reden tot paniek, ook genoeg wel gelukt en van de meeste andere rassen heb ik nog genoeg zaden (met uitzondering van een aantal aubergines maar zo'n grote fan zijn we daar toch niet van). En we hebben nog wel wat tijd voor een nieuwe lading. Voor wie niet meer kan wachten zijn het vandaag (excuus, er was weer iemand op mijn schoot in slaap gevallen waardoor die dag al grotendeels gepasseerd is) en morgen trouwens ideale dagen om aan de tomaten te beginnen (als ik morgen wat bekomen ben en de schade heb overzien leg ik wellicht de gerateerde peperzaadjes), voor mij zal het voor de tomaten eerder ergens tussen de 17de en 19de zijn. Volledige volgens plan trouwens.

De vogeltjes fluiten kwiek en sommige boeren schudden hun velden alweer op. Tijd om zelf goed uit de doppen te kijken dus. Een paar rijtjes geprobeerd op veldje 5 maar de grond is er eigenlijk nog te nat. Toch bewerken breekt je later zuur op (met garantie), maar twee rijtjes zondigen met de zon op uw snuit doet wel deugd na de lange winter. Zodra het nog wat meer droogt kunnen de schorseneren en de tuinbonen erin, en waarschijnlijk niet zo heel veel later de rest.
De look en de winterui doen het gelukkig nog steeds zeer goed.

Nu we toch aan het kalenderen zijn : wie op 18-20 maart in de buurt van Amsterdam verblijft kan het food film festival meepikken met films, workshops, proeverijen, ... en nog wat rondom eten. Ze spelen er onder andere 'goddelijk varken' waar ik het laatst onderdeappelboom nog over had. En dus nog meer van die eye-openers. Altijd wat te doen in Amsterdam (moet zelf helaas nog twee maanden wachten voor ik er nog eens "in de buurt" ben).
In het Foto museum in Antwerpen loopt nog tot 5 juni de tentoonstelling Hungry Eyes. Daar moet ik wel nog zien te geraken, al dan niet met workshop (in elk geval zonder fotoclub want ik ben al geschorst wegens 'maatschappelijk gevaarlijk en verwerpelijk gedrag' - tjaja ik had ruim voor en kort na Het Bezoek openlijk durven stellen : " 't is Rollin en niet Rolain " (Verlinde), boetedoening schijnt dan als vanzelfsprekend in zo'n club maar het blijft Rollin en niet Rolain; in het centrum van een actieve genocide binnen de club blijken pikjes wat korter en teentjes wat langer).
Volgende week maandag is er in Diest 'wiskunde in de natuur' waar nog (minstens) één plaats vrij is omdat ik dubbelgeboekt naar KT moet. En de eerder beschreven bloemenzeëen zijn zo mogelijk nog indrukwekkender aanwezig (in de Kruidtuin staan er ondertussen zelfs Paasbloemen te pronken - zal voor de onzen die we eergisteren nog snel in de grond legden nog wel even duren, als ze nog willen).
Allez, we weten weer wat doen (en u ook, tomaten zaaien en al ;-)

lang, minder lang, nog minder lang ... en dan in de moestuin

De (peper)zaailingen staan bij sommigen alweer te pronken als ik de vinger aan de pols houd in de moestuinfora, maar meestal alleen omdat ze nog minder geduld hebben dan de meeste onder ons ;-)
(hieronder in de serre van Villandry maar die foto is vorig jaar eind mei genomen)
De geselecteerde zaadjes liggen al wel gereed in 'de bak', deze week beginnen we er aan.



Vooraan in de jaarlijkse zaairoutine komen pepers, paprika's en aubergines, want die kunnen wel een langer seizoen gebruiken. Later volgen de tomaten - nooit (meer) voor half maart -, en in een derde golf (ergens in april) de meloenen, pompoenen en komkommers want die groeien toch als kool. Tja, kool, (knol)selder, labbonen, ui... die liepen hier en daar al eens tussendoor, maar of ik die weer allemaal ga voorzaaien dat zal nog van de beschikbare tijd afhangen...
Wie (tomaten)planten komt recupereren zal dus weer wat langer moeten wachten maar zoveel verschil zit er eigenlijk toch niet op de uiteindelijke oogst.
De afgelopen jaren hadden we wel regelmatig fantastische voorjaren (aan de skipistes te zien is het misschien weer van dat), maar vorig jaar was dan weer een ramp. Voor mij geen paarse tomatenplanten meer ... gedaan. Te vroeg beginnen zaaien zonder bijlichten geeft trouwens zwakke plantjes, die sneller ziek worden en minder opbrengen, waar zit dan nog je winst ?? En zeg nu zelf, zo'n tomaat in het volle van de zomer is toch tien keer lekkerder dan die allereerste, so why rush...


De spelers :

Aubergines :
melanzana prosperosa, rosa bianca, slim jim, bianca a uovo, fengyuan purple, florida high bush

Paprika/zoete pepers :
hungarian sweet white, hungarian sweet apple, orange sun, yolo wonder, d'asti giallo, long red marconi, topep giallo, purple beauty, giant 3, california wonder 300, chocolate beauty, californian wonder golden, aji dulce, aconcagua, baby yellow, marconi golden

Pepers :
naga jolokia, joe long cayenne, thai yellow, numex sandia, aji habanero, peppadew, chile de arbol, white habanero, peach habanero, chili maya hot pepper, cayenne blend, Szegedi 80, jalapeno early
mme jeanette, biker billy jalapeno, yellow mushroom, red rocoto, aji panca, paper lantern, thai bird pepper, red fratali, orange habanero, numex chimayo, turkish cayenne, yellow fratali, lipstick, 7 pot.
Volgend jaar weer wat nieuwe jalapenos indoen heb ik gezien.

Zoals altijd weer veel meer dan we zelf kunnen gebruiken, maar zoveel werk heb je niet aan deze planten, en het is lang niet zeker dat alle zaden en zaailingen het even goed zullen doen. De luxe van het ruime overschot is aan de kost van het zaad (0 euro) en het werk (0 euro) gelukkig niet zo'n heel groot probleem. De lichten en het verwarmde kweekkastje draaien toch...

Alleen nog wat verse zaaigrond gaan shoppen (het brengt niet op te besparen op zaaigrond) en we kunnen er een lap op geven in het vernieuwde d(r)uivenkot. En als we daar dan toch in de winkel staan misschien al wat pootaardappelen meenemen (lady christle bv. voor die weer op is) om voor te kiemen, voor de eerstelingen toch belangrijker dan de rest.

Jaja, het moestuinseizoen is begonnen, zullen we dat zo afspreken ?? (60% van de kiwis doen het, u toch ook??)

't kriebelt 't ...

't is nochtans zo zacht als dons zo'n tomatenzaadje ... (model van dienst de purple calabash tomaat, I like me pink and purples ... tomatoes that is). Blijft fantastisch hoe één zo'n zaadje een hele plant met rijke oogst kan geven (vol vruchten en dus nog meer van die zaadjes). En amper 42 van die zaadjes een volle serre (en overvolle inmaakkasten). Als z'n haar zo proper ligt als den deze dan weet je dat alle gel eruit is. Schoon he ...



Het kriebelt dus toch, maar we zijn ondertussen oud en wijs genoeg om (nog heel even) aan die kriebel te weerstaan; wegens die ene druk bezette week in de planning twijfelen we gewoon nog tussen 'heel even' en 'heel heel even' ('t zal rond de 19de zijn, peperkestijd).
Ondertussen brengen we de plantenkamer aka het d(r)uivenkot(+1) in gereedheid (elentriek, licht en wat muziek ontbraken nog) en maken we naar jaarlijkse gewoonte eerdaags weer een eerste selectie uit de honderden rassen in de schoendoos.
Het is de bedoeling dat dit jaar alles van zaadje tot uitplanten in die kamer gebeurt, maar het is, zoals elke eerste keer, nog een beetje spannend of het in die onverwarmde buitenruimte wel kan lukken. De laatste periode van de opkweek was er vorig jaar een succes, maar die eerste periode kan voor de jonge zaailingen buiten de propagator misschien nog wat te koud zijn. Maar dan halen we de planten wel weer binnen (en vliegen de katten buiten ;-) het kan dus maar beter lukken daarboven), het vuilere werk gebeurt dan toch al in 't schop.

Maar tot dan hebben we dus nog wat komkommertijd om te spelen. Zoals fototjes maken van zaadjes met een oude Konica Minolta Wrokkor 35mm 2.8 (vier euro in de kringloopwinkel) omgekeerd op de macro lens, bijgestaan door een knutsel-ring-flits.v1 van een vergiet uit de kringloopwinkel (50ct, duur maar licht), afvalkarton van de toepasselijk blinkende Capri drankjes en wat overschotjes gesubsidieerde isolatiekleefband; de Belgische lezers hebben dit knutselprojectje dus grotendeels meegesponsord, waarvoor dank. Ah, en een stuk van de buis waarin ik mijn tuinontwerpen rondzeulde, ik doe tegenwoordig toch alles digitaal (zo van die recuperatie bruine posterbuizen, geen dure grootplantubes natuurlijk).

Of, of ik niet mee wilde naar de basketbal (eerste klasse Leuven Bears). Wat foto's nemen van snelle sporters, 't is ne keer wat anders dan ne zelfgebakken berekoek die stilligt voor het mooiste strijklicht uit het grote raam. Oefening baart Kunst, ook de berekoek kan er uiteindelijk maar goed mee zijn.
Maar bij voorbaat niet gemakkelijk, die indoorsporten. Eén van die (extreme) takken van de fotografie waar materiaal wel het verschil kan maken tussen bruikbaar en prullemand. Want snelle onvoorspelbare acties in een vaak niet al te best verlichte zaal ... of flitsen onder de ring is toegestaan wil je zelfs niet uitproberen tegenover beren van boven de twee meter.
Spek voor de bek van de oude 50mm 1.7 (als ik een euro kreeg voor elke fotograaf wiens wenkbrauwen de middellijn oversteken bij 1.7 dan had ik mij al lang een nieuwe 1.4 kunnen aanschaffen, en meer dan ééntje van 1.8 ... maar het is wat het is ... 1.7 op de nifty fifty van Minolta, 50 euro voor 50mm), de macro (105mm 2.8) mocht ook mee maar zou met z'n effectieve pakweg 150mm de actie al wel voorbijschieten (ook wel leuke portretlens maar voor ingesneden portretfoto's verkies ik andere modellen, ahja).

Goeie keuze zo bleek en van aan de zijlijn, onder de tampons van de cheerleaders (tja, zo heten die pompons of wat had je gedacht), zat ik er middenin. Tot ik in de derde 'time' plots vriendelijk verzocht werd te beschikken. De securityman met wie ik goede afspraken had, kreeg het van bovenaf door via zijn oortje.
Alle andere kodakken mochten blijven zitten. Dedjuu seg, mijn lens te kort!
Toegegeven, die 5 centimeter lange lens is bijna geen zicht als je omringd wordt door een stuk of twintig grijze buizen van een halve meter. Niet alleen langer maar ook stuk voor stuk 1900 euro duurder. En daar stopt de competitie want functioneel moest de lens niet onderdoen (want een stop extra en ruim genoeg). Iemand was blijkbaar niet op de hoogte dat dat onnozele pijpke "professioneel" genoeg was ;-) (Zou ik er met mijn nieuwe ringflitser binnenmogen ??)

Maar kom, elk nadeel heeft z'n voordeel, hadden ze me niet weggestuurd dan zat ik er misschien nog op mijn comfortabele plekje en dan had ik nooit die opnames van helemaal boven in de tribunes gemaakt. En dan had ik ook niet het foto-effect van 2010 kunnen toepassen, Vanthilt, beter en vooral correcter gekend als tilt-shift. Photoshopgewijs niet zo echt als met een echte tilt-shift lens maar die kost dan toch ook weeral 1500 euro, veelteveel voor wat deze amateur er mee zou kunnen doen
(hier met de al even budgetvriendelijk 35-70 f/4 'mini beercan' van 50 euro, om met de 35 mm toch al bijna heel de zaal te kunnen pakken).



En nu mag het stoppen. Met dat waaien. We hebben wel wat anders te doen dan de lasagne in de moestuin elke dag weer op z'n plaats te gaan leggen, de haag van de buren wordt er ook niet mooier van met al dat karton.

snel verdiend ...

Het is altijd weer spelen met manieren om de oogst zo veel mogelijk te verzilveren of toch om er zo lang en flexibel mogelijk van te kunnen genieten. Met pepers net zo. Weggeven is daar een niet onbelangrijke piste, traag drogen aan touwtjes of wat sneller in de oven, peperconfituur (nee, toch maar geen massaproduktie voor eethuizen dit jaar maar wel nog lekkerder dan die van vorig jaar), pittige paprika-chutney ('verslagje' later), amperpikante-zoetzure tomatendinges, zoetzuur opgelegde jalapenos, vers uiteraard, of gedroogd en verpoederd, olie zou ik nog vergeten, ... en chilisaus ofte (tomaten)curryketchup om u tegen te zeggen (U, en verder ook gewoon alles met twee woorden als het kan). Ja die saus, eneke die hier jaarlijkse routine gaat worden dat weet ik nu al. En handig, want die chilisaus is weer in honderd en één varianten te maken ('verslagje' later eens).

Maar zelfs dan ontvangen we nieuwe recepten met open armen en ik was dus maar al te blij dat ik met een half oog de aflevering van Jamie Oliver kon volgen op de nieuwe grote flatscreen bij vrienden ("schoon beeld eigenlijk he, amai, pas gekocht aha, jahjah..."), die waarin hij 'flavored salt' maakte met pepertjes ("... ah zo doet'em da, ochot").
Makkelijk en dus weer eentje in de categorie : "waarom leggen we daar toch altijd met-de-glimlach zoveel centen voor op een toonbank (10 euro per honderd gram is geen aardigheid) als dat niet meer is dan dit" :

- grof zout
- aromaten. (punt)



Aromaten van dienst vandaag dus de pepertjes. Maar er lagen ook nog een stuk technisch werkloze gember en eenzame citroen in de koelkast, nog even in de fleur van hun leven dus beter nu dan nooit als ze nog veel carrière willen maken in de horeca. Proper maken, versnipperen (pepers zonder lijsten, gember zonder schil en zeste zonder citroen) of vijzelen/staafmixen/... en mengen met het zout, meer is daar niet aan. En dat weten de merchandising-gurus-Piet-Huismetruiten van deze wereld maar al te goed (brilliant zijn die gasten!).
Het zout trekt het vocht verder uit de aromaten, dat verdampt weer en je blijft achter met smaakvol zout. Mijn molentje gedroogde pepervlokken (zonder zout) was eerder geen succes want je weet hoe dat gaat : twee keer draaien boven een dampende pot en die vers gedroogde spullen zuigen weer vocht op en lopen vast (of zijn in elk geval te slap om nog gemalen te worden), nee dan heeft deze zoutmengeling meer kans op slagen. Wat kijk ik al uit om dit mengsel boven de focaccia te houden ... goed ruiken dat dat doet, precies een snoepjeswinkel (of exotisch fruit, geconfijt misschien, wie durft dat nog lusten tegenwoordig). Hmmm, popcorn...

Twee tricks-of-the-trade. Ten eerste kunnen sommige aromaten nogal aan de natte kant zijn (zoals gember en ook een beetje de pepertjes) en die kunnen dus wat voor-droging gebruiken (zet ze even in de oven als die staat af te koelen van een kooknummer ... en anders duurt het gewoon wat langer voor het zout weer droog is zeker ??). En ten tweede (vooral als je verse vochtige aromaten gebruikt) kan dat zout tot één grote klomp opdrogen, als je dat dus laat gebeuren in je mooiste bokaal dan ben je gejost - eerst laten drogen op een schaal dus, daarna (weer verbrijzelen en) in een potje stoppen.



100 euro/kg in de pocket (gebleven) en veel meer dan wat snijden moet je er niet voor doen (laat supersonisch wiggelen met het koksmes nu net één van mijn lievelingsactiviteiten zijn - vorig weekend voor de eerste keer, in een winkel, met een ceramisch blad, ook een belevenis : ik wist dat ik dun kon snijden maar zo dun !).
In welke verhoudingen ? Ik vond Jamie eerlijk gezegd nogal aan de you-pussy-kant met zijn pepers, zout is nu niet het ingrediënt waar je heel kwistig mee moet omspringen dus liever wat meer pepers en minder slagen van de molen denk ik dan. (Geproefd uit het vuistje en het was nog goed te doen ;-) maar daar is voorlopig nog geen consensus over). En het kan bijna met om het even wat (begin met wat je lekker vindt); leuk kerstgeschenk misschien.

Bram (weer eens) gevallen, keukenkruk gemist en in de val dezelfde kruk net niet gemist : zijn eerste kap in zijne kop (onvoorstelbaar eigenlijk dat het pas de eerste is, en dat de rest er ook nog allemaal aan hangt). Dokter van wacht vroeg iets in de 70 euro om 5 cm hoogtechnologische plakband in drie stukjes over het sneetje te leggen. Ook snel verdiend maar kom ik begrijp dat wel, daar heb je lang voor gestudeerd en ze moest er voor naar de voorplaats schuifelen (na haar uren dan nog, en de chauffage stond al af) en ja zeg misschien moest ze wel heel hard reflecteren om hem niet eventueel naar de spoed door te sturen voor echte heelkunde (want moet dat niet hard spartelen voor z'n leven zo'n gewond kind, en die snee is toch al krap over een hele centimeter); nee daar we niet moeilijk over, alles voor de goede zorgen van je kind. Maar 22 euro voor een halve minuut kom-na-een-week-nog-eens-terug-consultatie, is dat nu echt nodig ? Wel behoorlijk knap om dat plakkertje te verwijderen zonder hem pijn te doen TERWIJL ze de groene brief al aan het schrijven was. Dat vind ik dan toch een beetje de mensen (en ons zorgstelsel) bij hun pietje pakken. Misschien moet ik haar maar eens bij haar pietje pakken met mijn in capsaïcine doorweekte pollekes, ik zou er waarschijnlijk met de knipoog van af komen in 't vervolg ... want, ik zal het u zeggen, da pikt daar ... "gaat da maar op een ander doen", gebaren ze hier zelfs met die dagen ;-) (ja, dan wel)

alle allo jeronimo ...

Het huis is leeg, de serre is leeg, en de maag is leeg, een mens zou voor minder vervroegd aan zijn winterdepressie beginnen, want we weten ondertussen dat we mieljaarde nondepie nog niet aan de nief patattekes zijn. "Goed eten he, da komt allemaal goe", zegt de bezorgde mama. Allez, in de rapte dan. Een Italiaanse klassieker, eentje die je MOET kennen als je hem nog niet kent. Voor als je door omstandigheden weinig zin hebt om te koken, je bent maar alleen of er komen net onverwacht vrienden op bezoek en je hebt 'niks' in huis. Of voor op het einde van de maand als de sollen op zijn (als kotstudent misschien al ergens in de helft van de week), want het is een gerecht uit la cucina povera.

Spaghetti aglio olio e peperoncino.



De ingrediënten (waarvan de meeste optioneel, door wat te spelen met de combinaties hoef je zelfs in moeilijke tijden nooit twee dagen na mekaar hetzelfde te eten - een luxe waar je recht op hebt in mijn ideale wereld) :

- spaghetti (fijn)
- aglio : look, een dikke teen per persoon (liever teveel dan te weinig)
- olio : olijfolie (sommigen gebruiken arachideolie), ongeveer een dikke soeplepel per persoon, liever teveel dan te weinig)
- peperoncino : peperkes : zoveel als ge durft maar liever teveel dan te weinig, met al die olie valt de scherpte wel mee. Hoeveelheden opgeven is bij pepers trouwens niet echt relevant (één halfke van mijn habaneros, zijn misschien wel tien van die supermarkt dingetjes, hou gewoon wat gedroogde pepervlokken bij de hand om te corrigeren als het scherpte mist want dat is toch makkelijker dan andersom)
- platte (Italiaanse) peterselie (optioneel)
- theelepel (riet)suiker (optioneel)
- parmesan (optioneel)
- ansjovis (optioneel, mag gewoon uit blik)

Kook de spaghetti (in flink gezouten water). Maak ondertussen de olijfolie warm met look (dunne plakjes) en pepertjes (snippers) op een niet al te hoog vuur. De look mag kleuren maar niet bruin worden, hou de pan dus in de gaten (door de look te koken verliest hij wat van zijn bitterheid maar als je hem bruin stookt wordt hij juist bitterder).
Als je peterselie (versnipperd) gebruikt dan mag een deel al mee in de olie, de rest (of toch gewoon alles) hou je dan om te garneren.
In sommige recepten wordt ook een beetje suiker toegevoegd (in verhouding doen meer recepturen het niet dan wel), ansjovis wordt al ietske couranter toegepast (ongeveer fifty fifty). De ansjovis lost bijna volledig op in de warme olie en verandert helemaal van smaak als je bang moest zijn dat je seffens een bord kattevoer gaat serveren. Ik heb de all'olio al zo vaak zonder gemaakt maar 'met visjes' is echt wel een verrassing (wel wat zouter dus iets minder zout in het kookwater). Maar dus evengoed optioneel, als je al geen liefhebber bent van ansjovis, laat het er dan maar uit (ahja, gebruik ook de olie van de visjes!).
Wanneer de spaghetti beetgaar is afgieten, maar nog beter gewoon overlepelen; er mag dus gemorst worden met kookvocht in de saus (sommigen doen zelfs sowieso een pollepelke kookvocht bij de olie - opgepast, er komt dan leven in uw pan).
Goed doorroeren zodat alle pieten onder de olie zitten (vuur weer niet overdreven hoog want ondanks alle olie kan de pasta beginnen kleven aan de pan, en de pasta ook niet te lang in de olie, de pasta moet blinken in de olie, niet verzadigen). Klaar. (filmpjeuh!)



Slechte foto's - waarvoor mijn excuses (veel te grote honger ... onder andere) - maar een extreem lekker bord, laat je daarover absoluut niets wijsmaken. Gewoon uitproberen, je verliest er amper een euro aan en het is een van de makkelijkste gerechten die je ooit zal leren maken (en je zal het gegarandeerd vaak maken). Ahoh, en het huis ruikt verrukkelijk. Zet dus volgend seizoen zeker platte peterselie, look en pepertjes in de moestuin moest je dat nog niet van plan zijn (nu weet je meteen waar al die pepers en look hier naar toe gaan ;-).
Voor de echt low budget variant vervang je de parmesan door armeluisparmesan : pangrattato. (zuurdesem)brood drogen, verkruimelen en goudbruin bakken in olijfolie met wat zout en een geplette knoflookteen.

Smakelijk.

In dezelfde categorie (comfortfood) kreeg ik deze week een prachtig kookboekje : "de brooddoos" van Lut De Clercq en Tony Le Duc. Jaja, op zo'n momenten leert men zijn vrienden kennen (nogmaals bedankt HerrHerr) ;-)

Ook de muziek gaat ons zalven. Morgen nog eens naar Luka Bloom in het Depot in Leuven, kan al lang niet meer tellen de hoeveelste keer. Hopelijk speelt hij te adoro, één van m'n lievelingsnummers van het eerste uur (ApolloRock, Meerhout); misschien moet ik het hem gewoon eens vragen (check!, fingers crossed, maar ik kan mijn kansen ook vergroten door overmorgen eveneens naar de Cactusclub in Brugge te trekken - 't wordt toch hondeweer, en zo zonder hond trekt dat op niet veel). Ondertussen gaan we af en toe eens bij Dr. Rosen Rosen op consultatie. Gratis, ook niet duur.

op stap met ... een rijke oogst

Het begint stilaan aardig fris te worden, 'the-point-of-no-return-because-of-frost' komt steeds dichterbij. Zo dichtbij dat ik zaterdag de serre maar snel heb kaalgeplukt (lees vakantieregime : alles met een tikkeltje kleur oogsten), want die rijpen in de serre toch niet meer sneller dan binnen, en nu zijn ze tenminste nog gezond (het kan rap verkeerd gaan). Dat worden dus (met wat "rijpspreiding") weer enkele avonden pepers, paprika's en tomaten inmaken (memo to myself : geen pruttelende casseroles tomaten vergeten als je boven een tuinontwerp hangt te schetsen; maar wel komiek hoezeer 2 potten van tien liter gereduceerd kunnen worden tot bijna niets, zonder steenkoolsmaak - met dank aan opa voor het spic-en-spannen van de potten op zijn vrije dag). Nee ik zeur niet, ik vind dat keiplezant eigenlijk... inmaken.

De pepers van 2010, hier kan ik mee leven en zelfs een paar keer naar de markt me dunkt. En dan vragen ze soms waarom ik mijn pepers in pot zet en niet in de volle grond. Daarom.



"Snel even" was weer letterlijk vliegwerk in de rapte tussen al de rest. Zaterdag bijvoorbeeld een hele dag met Rollin op stap voor de hands-on workshop natuurfotografie. Het had kunnen regenen die ochtend, maar als ik sleur met een paraplu ... dan regent het nooit (geen dank, graag gedaan zelfs!, maar het schijnt dat er nog zijn die dat kunnen). Eerst wel bijna een uurke doelloos 'doorstappen' op een saai jaagpad naast een bruine beek in het Webbekoms broek (Diest) terwijl er daar minstens drie plaatselijke natuurgidsen onder de cursisten zaten. Misschien was dat net het probleem, viele Köche verderben den Brei, want ze hadden allemaal wel een idee van een idee waarnaartoe (en ze wandelen blijkbaar liever dan foto's te maken). Jammer, want de terugweg bleek een stuk interesanter te kunnen (helaas nog flinker doorstappen). Soit.
De opdracht was om met één scherp beeld terug te komen dat dan in een rondje foto-kritiek gegooid kon worden (good-cop-bad-cop); als we er al in slaagden om met een scherp beeld terug te komen... schouderklopte de meester ons bij vertrek.
Een tweetal uren later zat ik met een luxe-probleem want ik had wel een paar beelden die ik aan een kritisch oog wilde blootstellen (ik kan daar tegen, tegen kritiek, behalve als ik te weinig geslapen heb). Door omstandigheden geen privé-audiëntie/pre-evalutatieronde dus gooi ik nog een paar sfeerbeelden in deze groep (ik zou zeggen, laat de bad-cop in u los, we kunnen er maar van leren).



"scherp, ge moet de haartjes kunnen tellen, zo scherp", wat bij de haren genomen... ik wilde eigenlijk zo'n klassiek macro paardenoog en/of dampend neusgat maar ze stonden niet echt stil met die kudde van dertig beesten met drie ogen en vijf benen rond hun wei.



een beetje tegenlicht maar vooral koddig dat ik mijn hoofd moest ingraven om nog onder dat takje te geraken dat tien centimeter boven de grond hing - de (snoei)schaarkesclub doet dat anders heb ik horen zeggen...



diagonaaltjes werken meestal, rare dingen ook ...



deze ging voor de leeuwen, want diagonaal werkt nog altijd en druppeltjes idem dito. "Die doorn is niet scherp" zei bad-cop. Tja ja, een doorn is al(tijd) scherp van zijn eigen he ;-) Maar wel het achterliggende landschap nog mooi in de druppels gevangen (toch ?) ...



allez vooruit, op ruim verzoek, een scherpe doorn ;-)

Wel weinig beestjes gezien daar in het broek, buiten die vedermot die in het donkere dennebos met haar buitenaardse T-lijfje op mijn statief ging zitten. Tegen dat ik mijn flits klaar had (ahja mijn statief was 'uitgeschakeld') was 'em vliegen verdekke....

Meanwhile in the green greenhouse ...

nee, ik ga voorlopig nog wel even in de moertaal blijven bloggen en ik ben geen dactylododdelaar maar sinds dit jaar is het groene huis (ziedewel dat bekt niet EN het slaat nergens op) echt wel groen.
5600L soep had ik moeten drinken (industriële soep dan nog, van het merk met de Kip die knort) om genoeg lege emmers te hebben maar gelukkig hebben anderen dat voor mij gedaan.

Ik kweek mijn pepers graag op in containers, omdat ze in volle grond nogal groot worden en daarenboven (en dat vind ik misschien nog 'vervelender') een permanente plek in de serre opeisen, lastig als je naast een dertigtal pepersoorten ook nog tomaten (42 stuks), meloenen (12x2 stuks), paprika's (14 stuks) en komkommers (4 stuks) in diezelfde serre wil proppen. Mobiele pepers to the rescue dan maar.
Een traiteur had een redelijk grote afvalberg en deed z'n lege emmers (uitgewassen en al) weg voor een prikje, beter dan de (bedel)Ronde Van Belgische Frituren. En een flauwe geurzweem van alle soepen uit het gamma ruikt nog altijd stukken beter dan de weeë geur van lauwe mayonnaise. Stevige emmers ook en staat wel mooi zo strak in het groen. Perfect dus.

Drainagegaten aan de zijkant gemaakt deze keer (op een vinger van de bodem), want met gaten aan de onderkant liep er altijd al een deel weg - dwars door en vooral langs de uitgedroogde kluit - als ik weer eens te laat was met een gietbeurt. "Niks erg he" zou rosemarie zeggen, zolang er water is toch niet, 't is alleen dat ik mijn water te ver moet kruien om gewoon de mulchlaag onder de potten water te geven.

Sommige pepers dragen al vruchten zo groot als pink en duim, de rest zal nu wel gaan volgen als de temperatuur stijgt (en wel vanaf morgen zeggen ze). Ook de tomaten doen het goed (papa-666 vindt dat die van hem mooier staan, maar hij lust geen tomaten en dan zijn die tweekoppige F1 monsters van de markt natuurlijk ideaal speelgoed ;-)). Veel vorken zoals eerder gezegd, waarvan ik er de meeste heb gehouden. Met het lange koude voorjaar wilde ik het 'verlies' een beetje compenseren door op twee paarden te wedden en die vorken geven al snel grotere wonden als je ze wegneemt; bij de planten die geen vorken hadden heb ik zelfs hier en daar een tros bloemen geleend van de dieven. Snoeien daar zijn voor- en tegenstanders van. Bekijk deze beelden of blader eens door die van Chuck om te zien hoe extreem sommigen het doen (opgelet : not for the faint-hearted). Zo zou ik het zelf nooit doen, maar het heeft wel het geweten gezalfd om eerder een blad te vroeg weg te nemen dan te laat.



Wat zien we verder in de serre ? Om te beginnen dat de plastiek vuil is en dringend nog een sopje moet krijgen. Eén procent afname van het licht zou één procent minder opbrengst leveren en dat kunnen we niet laten gebeuren.
De deur staat overdag bijna altijd open : het CO₂ gehalte valt in een gesloten kas kort na de middag in een flinke dip, en dat broeikasgas is een belangrijke gratis "meststof". In een open kas is er ook minder condensatie (drogere planten, dus minder snel ziek) en als het waar is wat ze voor de komende periode voorspellen, dan wordt het in de gesloten kas seffens al snel te warm. Dus : ventileren, ventileren, ventileren, ...
Mulch uiteraard, waardoor ik amper moet bezig zijn met onkruid wieden, alleen nog op de open stukken rond de stammen.
Achteraan een luidspreker voor de fakePod, best plezierig bij het dieven, zelfs als daar per ongeluk alleen nog de start-to-run lessen van the999bbq op staan. Ge moet het eens proberen, Evy Gruyaert die roept "amai, goe bezig", "gij kunt dat", of "let op uw tempo", en als ge de laatste les neemt krijgt ge zelfs een kus, welverdiend zegt ze zelf. The999bbq heeft haar start-to-run-examen trouwens net uitgelopen met de loopclub van het dorp, 27'44" op 5km, netjes al zeg ik het zelf.
De aandachtige kijker ziet misschien ook nog net de elektrische tandenborstel die al eens gebruikt wordt om de bloemetjes een beurt geven. Niet echt noodzakelijk, maar je moet het toch eens proberen (misschien heb je wel een gsm met trilfunctie of ander speelgoed dat vibratoreerd), best wel indrukwekkend zo'n toef sterrenstof die recht naar beneden valt.
En helemaal achter de serre zien we al een stuk van de bloemenweide waar de grassen flink in zaad staan, tijd om er op advies van AnneTanne alsnog korte metten mee te maken. Zonde wel van de bloemen die er al in staan... tuinders zijn soms toch watjes.



Ik kijk al uit naar de blueberry (de tomaat, niet de bes) want die gaat toch blauwer zijn dan dat ik durfde te vermoeden. To be continued...

dat was dan jammer ...

FAN-TAS-TISCH jammer. Katzenjammer. In uitgesteld relais enorm genoten van het optreden van Katzenjammer, 4 fijnbesnaarde Noorse jongedames die psychedelische-country-folk-pop-rock-de-cirque brengen. Wie kan daar tegen zijn ? Wij alvast niet, maar de gastheer van de B&B vond het maar kattengejank. Ongelijk en gelijk hebben tegelijkertijd, je moet het maar kunnen (het zijn in elk geval niet die twee pianisten die hebben samengelegd voor één piano, noch de langstlopende strip die nog eens werd genamedropped in Inglorious Bastards). Maar oor-deel vooral zelf ...



of deze thee met kaneel, of op 24 april op Dranouter aan Zee, in kronkelende lijve, samen met Jasper Erkens, Arid, Daan, Raymond van het Groenewoud, Buscemi, Arno, The Proclaimers,... .
Jammer maar helaas was vrijdag ook de vrije dag op de lokale zorgboederij, en nog voor het derde lied had ik weer (ik weer) een aangeschotenuitschotlul die in mijn bier hing te hangen, en ik mocht daar weer niks van zeggen maar één ding is zeker : ik drink mijn Guinness graag straight, daar mag iets bij maar hoeft niks in. Misschien iets om mee rekening te houden als je naar het toch wel amusante muziekcentrumdranouter trekt.

De meeste pepers zijn ondertussen individueel verspeend in grotere krantenrolletjes (van 4 'knus' in een rolletje van 2,5 cm naar 1 'ruim' in een rolletje van 4,5 cm). Er zijn al genoeg start-to-sow lijstjes, misschien is het handiger om de meest voorkomende valkuilen nog eens op een rijtje te zetten, dat spaart je misschien weer de lastige klim uit die kuil, zo zonder grootvader om te helpen. De enthousiaste moestuinder doet namelijk meestal te hard zijn best om zijn planten te vertroelen.

NIET OVERDREVEN VEEL WATER GEVEN. Misschien wel de meest voorkomende fout is de overmatige watergift. Symptoom nummer één is de frisgele kleur van de bladeren, zoals Urbanus het zou zeggen.
Beetje bodemkunde om het nooit nog te vergeten : Ongeveer de helft van de grond is vast materiaal, de andere helft 'hol'. In die holte zit ongeveer evenveel lucht als water. Als je teveel water geeft loopt de vrije ruimte verder vol met water, verdrijft de lucht en de plantjes gaan stikken. Teveel water is dus misschien nog erger dan te weinig. Soms is het beter om het plantje dan even te verplanten in nieuwe grond die correct vochtig is (vochtig genoeg zodat je handen vuil worden als je met de potgrond bezig bent, niet zo nat dat er ook maar een druppel water uitkomt als je het in een bolletje knijpt).
Watergeven doe je best van onderen uit, gewoon het plantpotje 'even' in een bodempje water zetten en zo water laten opnemen door de drainage gaten (of het krantenpapier) (mijn potjes staan in korven, zo moet ik niet potje voor potje verzetten) Zo hou je de toplaag relatief droog : je voorkomt schimmelziektes bovenaan en je forceert de wortels om beneden hun water te gaan zoeken. Het water loopt ook niet gewoon langs de uitgedroogde kluit weer uit de pot zoals bij normaal watergeven al eens gebeurd. Eigenlijk alleen maar voordelen.
Grote-Moeder-Aarde regelt die huishouding (met de hulp van de maan, die grote krachten uitoefent op het water van onze planeet ... hebd'em ??) al wat meer vanzelf dan in zo'n potje.

NIET OVERDREVEN DIEP (VER)PLANTEN. Eén van de adviezen die je wel eens hoort vliegen is "diep verplanten". Voor pepers (en nog meer voor tomaten, maar minder voor meloenen en pompoenen) is dat zeker een goed idee maar probeer daar ook weer niet in te overdrijven. De planten maken wel wortels op die stammetjes, maar ik heb daar nog geen spectaculaire wortelkluiten uit zien ontstaan over de volledige stam bij de jonge zaailingen (zeker niet als je regelmatig verspeent). Op de onderstaande foto zie je al de knobbeltjes waaruit, heb ik me laten wijsmaken, zo'n wortels kunnen ontstaan. Het heeft volgens mij weinig zin om te verspenen tot net onder de bladeren, maar zet ze dus gerust een beetje dieper bij elke verplantbeurt. (als je niet weer waar je iets zou moeten zien op de foto, even met de cursor erover gaan...)



NIET OVERDREVEN SNEL VERPLANTEN. Ik ken mensen die nooit verspenen en die halen daar ook hun resultaten mee, maar zelf verspeen ik nogal graag. Het is een manier om overzicht te houden over je plantgoed (selectie van de goede en de slechte presteerders) en je geeft de plantjes telkens 'correct' vochtige grond in een potje van aangepaste grootte. Potje te groot is lastig om water te geven en neemt teveel plaats in, te klein kan de groei beperken (minder bij krantenrolletjes want daarin groeien ze gewoon door naar het volgende rolletje).
Meestal zegt het advies om de planten te "transporteren" via de kiemblaadjes (de eerste blaadjes die ontstaan) omdat het stammetje te broos is. Daar is iets van, maar bij de pepers vallen die er nogal snel af, en een val van anderhalve meter stellen ze nog minder op prijs dan zachte intimiteiten op het blote vel. Misschien is het beter om even te wachten tot het stammetje wat dikker is voor je een eerste keer gaat verplanten. Zo heb je meteen ook een mooier kluitje, een plantje met wat meer wortels slaat waarschijnlijk makkelijker weer aan dan met één miezerige wortel die je misschien nog afbreekt onderweg. Anderzijds moet je ook niet te flauw doen over die wortels, een beetje 'snoei' mag...
Maar wacht gerust tot je de eerste echte blaadjes ziet voor je ze gaat verplanten, haast en spoed is zelden goed.

NIET OVERDREVEN AANDRUKKEN. Eentje waarop ik mezelf ook nog af en toe betrap (en dan zie ik weer die overschotjes, die zonder veel aandacht in wat potgrond sukkelen omdat ik ze niet meteen in het groenafvalemmertje wil gooien, en die nog even een klein spurtje trekken). Als je de grond te hard aandrukt, druk je ook weer de lucht eruit en moet die jonge zaailing meer moeite doen om z'n wortels er door te krijgen; die moeite kan het wel voor andere dingen gebruiken.

NIET OVERDREVEN BIJMESTEN. Eigelijk nog niet bijmesten. De meeste potgrond heeft toch al een basisbemesting en eigenlijk heeft zo'n zaailing niet veel nodig (fotosynthese weet je nog : licht, lucht, water en bladgroen = suiker en zuurstof, sterven van de honger zal hij alvast niet doen). Laat je niet intimideren door de afmetingen van de geforceerde planten die je soms nu al in het tuincentrum kan aantreffen...allemaal voor niks nodig.

NIET TE DONKER, NIET TE WARM, EN KIETELEN. Alles zodat de plantjes rustig gaan groeien. Plantjes krijgen goesting om te groeien als het comfortabel warm is. Meestal verwachten ze bij die warmte ook aangepast zonlicht die deze groei toelaat. Maar zo rond deze tijd kan dat nog aardig tegenvallen dat zonlicht. Dus zoveel mogelijk licht en niet teveel warmte.
Kietelen is elke vorm van 'mechanische stimulatie' (thigmomorphogenese, voor wie er wil over lezen). Van schudden met de bak, tot strelen met de hand of een pluim, tot blazen, ... als ze maar niet een paar maanden stil staan op te groeien op de vensterbank.
Licht kan vanalles zijn maar liefst 'vanrechtvanboven', van een prettige dakkoepel, of TL tot speciale groeilampen. De LED groeilampen zijn de laatste jaren vrij populair maar zijn wel wat duurder in aanschaf en schijnen nogal een smalle lichtbundel te geven (planten dus zeker aan de wiggel houden). Als je investeert in een lampje, hang je lampen dan vrij kort bij de planten (uiteraard wel een beetje uitkijken met de warmte die je lamp zou afgeven).

Voor de liefhebbers : You say tomato, I say potato. Op onderstaande foto zie je bij de jonge zaailingen al het verschil tussen tomaten met gewoon blad (Regular Lead, RL) en tomaten met aardappelblad (Potato Leaf, PL, zoals Prudence Purple, Brandy Boy, Brandywine,...). Zeg nu nog eens dat ze geen familie zijn... (als je de verschillen niet ziet, gewoon even over de foto gaan met je cursor)

peperjam ...

Laat de klep van de printer maar toe, er is geen vastgelopen papier gemoeid bij deze jam.

Van een tweede deel van de dikwandige pepers (en nog wat paprika's) werd voor de eerste keer confituur gemaakt. Dikwandige pepers bewaren niet te best en invriezen is dan misschien de eerste reflex.
Waar je vorig jaar de deur niet uitkon zonder een ecoridder met een groene pluim in zijn gat tegen te komen, lijkt de eco-storm te zijn gaan liggen. De eco-doemscenarios zijn uitverkocht, uitgeknepen, uitgemolken, uitgezongen. Buiten twee handen vol zonnepaneelopportunisten en de klinisch dode auto-industrie hoor je amper nog wat over 'initiatieven voor de toekomst' (los van het feit of het nu goede of slechte initiatieven zijn).
Naast de ecologische voetafdruk van een vriezer ("jomma die moet toch altijd opstaan, dan kan em beter volzitten ?", jamaar, altijd maar meer en groter) zijn er ook nog praktische bezwaren tegen het alleenrecht op conserveren door invriezen, van pepers. Om er maar eentje te noemen heb je meestal zo weinig van de pepers nodig bij een bereiding. Tenzij je ze dus verpakt in vingerhoedjes, is de kans groot dat je je pakje pepers een twintig tal keren uit de vriezer hebt genomen om er een theelepel snippers uit te halen, ook niet echt ideaal.

Confituren zijn waarschijnlijk de gemakkelijkste manier om iets langer te bewaren.



- pepers
- porto
- ui
- (confituur)suiker
- rode wijnazijn
- mandarijntje

Om niet teveel scherpte aan de paprika's te verliezen werden er nog wat van de hetere soorten toegevoegd.
Een eerste bijzonderheid bij dit "geregje" is dat het proeven en bijsturen wel wat ballen aan je lijf vraagt.
Een tweede kleinigheidje is dat het roeren boven zo'n duivelse pruttelende pot pikante sapjes toch aardig de emoties losmaakt, van "had ik nu niet beter mijne grotere bril opgezet" tot "aaaaahahaaa!" als er weer een druppel op de rug van je hand is geland, het kleine brandwondje lijkt wel door je hand te zakken.

De pepers werden klein gesneden om ze wat sneller te laten mals worden, geholpen door een flinke geut porto; pepers en paprika's zijn niet poederdroog te noemen maar het is ook niet zo dat ze meteen liggen te zweten in eigen nat. Een paar recepten gebruikten ook rode wijnazijn, misschien om de zoetigheid van de vruchten en de suiker wat tegen te gaan, de azijn heb ik naar het einde toe een beetje toegevoegd maar misschien was het niet echt nodig. Het mandarijntje stond in geen enkel recept, dat lag gewoon in de weg. Op het einde nog even de mixer erdoor. Klaar.



Het resultaat is ver boven alle verwachtingen echt (echt!) een geweldige confituur, die zonder probleem zou kunnen doorgaan voor een perfect geslaagde aardbeiconfituur (pas achter op de tong valt ze -redelijk gezwind- door de mand, als aardbeiconfituur dan toch). Zelfs te eten met het lepeltje dus, maar ook perfect als basis voor een marinade, de wok, het sausje bij de lenterolletjes of op de paté,... (maar ook voor het bakken, van een op maat geknipte poets, cfr. 'zou kunnen doorgaan voor een perfect geslaagde aardbeidconfituur').
Ik dacht dat ik het nooit zou zeggen maar : volgend jaar zet ik nog meer pepers.

Da kannekik ni pikke, ni pikke, nie pikkeleuh dedju ...

Vlezige pepers, die met pak aan, bewaren niet zo denderend goed. De dunwandige pepers (meestal de wat hetere soorten) laten zich spontaan (ver)drogen. De meest voor de hand liggende manier om ze te bewaren is versnipperen en invriezen maar het kan ook anders. Eén van die alternatieven is pickelen. Dus Clement, Aar joe reddie voor te pickeleuh ?? Jalapeno Pickles.



- Jalapeno pepers
- wortelen
- look
- zilveruitjes (Ja Bea, I lie and I cheat, maar toch niet te dikwijls)
- rode en witte chalot (compensatie voor de zilveruitjes ? misschien)
- witte wijnazijn (met dragon)
- peper en korianderbollekes
- laurier

Wortelen en pepers in schijfjes, even aanstoven met wat knoflook en chalot. Azijn koken (eventueel met wat suiker als het zoetzuur mag zijn). Bokalen afvullen met de pepers, zilveruitjes, bollekes en laurier, en bokalen verder volgieten met de azijn.
Moeilijk was dat weer niet. Alleen zien dat je de azijn niet te lang laat inkoken want dan heb je misschien te weinig voor je bokalen (gelukkig had ik nog een fles rode wijnazijn en de azijn van de zilveruitjes achter de hand).
Best een week wachten om erin te vliegen heb ik ergens gelezen; en dan te bewaren tot... tot ze weer groen zien zeker (of ietske vroeger als je je werkverzuim zo laag mogelijk wil houden) ??



Vrijdag eens een andere definitie van "Mosselen natuur" geprobeerd : "ik ga naar de moestuin en neem mee wat de natuur op dat moment te bieden heeft". Venkel (begint last te krijgen van de kou wel), knolselder, chinese kool, ui, wortelen, paprika en een geut Martini bij gebrek aan pastis, een variatie op wat bij Vital de mosselman in Leuven vroeger 'mosselen op grootvaders wijze' heette. Maar lekker, lekkerder dan gewone mosselen natuur. En eens geen frieten maar (bio)brood met een slaatje als toespijs, geraspte knolselder met het fijnere blad van de chinese kool, appelen, gember en mayonaise; verslaat de klassieke Waldorf met gemak. Nee, ik heb de frieten niet gemist. Was het al maar weer vrijdag.
Ah, nee vrijdag gaan we naar Katzenjammer in Dranouter, de Noorse kruising tussen Laïs en The Levellers, multi-instrumentalisten met ballen. Omdat we dan toch aan de andere kant van het land zitten en kaarten hebben voor de fototentoonstelling van Vanfleteren (Portretten) in Circus Mahy in Gent blijven we een beetje hangen... kent er iemand misschien nog een leuk eetadresje in Gent ??

Op het scherp van de snee ...

"Geen bijvoeglijk naamwoord, dus geen overtreffende trap", zegt taal.VRT.be. Mag niet, kan niet. 'Op het scherpst van de sne(d)e' is dus een veelgemaakte foudt blijkbaar. 'Het scherp' is het allerscherpste punt van een wapen of werktuig. Kom dan maar eens aan het scherp van mijn mes likken nadat ik twee uur pepers heb versneden, dan is zij het scherpst. "Mag niet, kan niet" is relatief.



(Wie nog wat naampjes moet noemen moet maar op de foto gaan staan, dan verschijnen ze vanzelf - hover over the image to see the names).De oogst van het jaar is weer binnen. Er hangt nog wel een beetje maar ik heb er nu al veel meer dan genoeg. Dat wordt dus weer uitdelen (een aantal pakjes zijn al onderweg) maar het voelt wel goed om SinterKlaasNie (ZonderZwartePietWel) te spelen.

Van de meeste soorten werd (van de mooiste exemplaren) het zaad al geoogst met uitzondering van Bhut en Hot Pixie (need more time) en enkele Jalapenos (want F1 hybriden), en daarbij werd van elke soort uiteraard ook steeds een stukje geproefd. Ook al weet je ongeveer wat je mag verwachten is het toch altijd een beetje russische roulette spelen, met een geut alcohol als lapje tegen het bloeden. Ik kan ergere dingen bedenken.
Peter Peper ziet er stoer uit maar is bijzonder zacht ("hej, net echt"), de habaneros en Mme Jeanette geuren heerlijk naar fruit en inviteren je (vriendelijk maar gedecideerd) met een Ferme tik op je muil. Fatalli en Lemon Drop spelen het valser ("was het dat maar, neem dan nog maar een stukje"), om dan met enige vertraging letterlijk de draak te steken met je vlammende bakhuis.
Het is goed om op voorhand te weten dat de zwellingen altijd weer weg gaan en dat je gewone smaak ook altijd weer terugkomt, of je zou er mee stoppen met die dwaze spelletjes.
Altijd, tot nu toe toch. Maar er ligt nog een Bhut te wachten, en ik ben er nog altijd niet uit of het wel zo slim is om daar een stukje van te proeven.
Na twee uurtjes snipperen doordrongen net als de paprika's ook de pepers de keuken met hun typische geur, die wel veel minder wegheeft van snoepjes.

Wat we ermee gaan doen ? Versnipperen, verdrogen en verpoederen is het in gebruik het handigst. Zo kan je last minute nog wat "goe poeier" toevoegen aan een gerecht zonder dat je twee potjes hoeft te koken (al zijn bram en rosemarie al wel wat gewend van bij oma en opa). Curryketchup krijgt hier zo ook vaak een upgrade (zelfs pudding en chocomousse ;-) ). Een deel gaat de vriezer in. Maar ik heb ze nog nooit verwerkt tot een curry (niet het gele poeder maar de pasta). Of tot peperconfituur, dan is de marinade voor het vlees eigenlijk ook al half klaar. Misschien moet ik dat toch maar eens proberen.

Update: De habanero's zijn 'maar' even sterk als de Scotch Bonnet die Jeroen Meus deze week in "plat préféré" proefde (125.000-300.000 Scoville), Fatalli daar nog ergens boven en Bhut, wel ja die zit rond de 1 miljoen (ter referentie Tabasco® Habanero Sauce 7000 — 8000 Scoville, Jalapeno 2500 — 5000 Scoville, Tabasco® Ori­ginal Sauce 2500 — 5000 Scoville).

ch-easy home cinema ...

Weer weinig om voor thuis te blijven in het 'nieuwe tv-seizoen', maar voor House mocht het toch iets meer zijn ...
Onder het motto : 't is veel te simpel om er veel geld aan uit te geven : "the perfect nacho cheese" (poging 1).



De eerste zoekopdracht van google naar een recept voor "nacho cheese" leek na enkele diagonale tastings van een aantal andere, de geschikte kandidaat voor een eerste poging.

• 1 1/2 EL (eetlepel) boter


• 1 EL maïsmeel


• 1/2 kop melk


• 30 g roomkaas


• 1 kop cheddar


• 1/8 monterey jack


• 1 TL (theelepel) hete peper saus


• 1/2 TL chilipoeder


• 1/4 TL paprika

roomkaas werd la vache qui rit, monterey jack (ook een kaassoort) werd geschrapt, saus en chilipoeder werd vervangen door 'echte pepers', en de maïsmeel werd vervangen door 'all-purpose' bloem. Alles in een pan, op een laag vuur en even roeren. Weinig kookvaardigheden vereist, waarschijnlijk gemakkelijker dan de bokaal kant-en-klare saus open te draaien (die waarschijnlijk niet deugd) en nu kan je tenminste zelf kiezen of en hoeveel nepkaas je in je gerecht wil. Keuringsdienst vanaf donderdag weer op TV (Nederland 3), met half oktober nieuwe afleveringen (memo : digicorder : alle episodes).
"Tinternet" adviseerde een dubbele hoeveelheid bloem om maïsmeel in een recept te vervangen, kan waar zijn voor een ander recept maar in dit geval werd de saus toch wat aan de dikke kant. Dus maïsmeel proberen of schipperen met de hoeveelheid bloem (of melk) volgende keer.

Als 'begeleidende peper van dienst' werd gekozen voor de klassieker : de jalapeno (rood, groen, zwart,..). En om het voor iedereen wat toegankelijker te maken de pepers even aangeroosterd in olijfolie met look zodat de scherpte er wat af was (maar die was er naar mijn smaak wat veel af).

Bij een perfecte nacho cheese hoort een perfecte nacho en ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast was door de "bio tortilla, Acapulco, Sesame", er is wel een zekere stand-up comedian die je kan vertellen in welke winkel je die kan vinden. Met niet gehydrogeneerde palmolie (huh?) en subtiel gezouten met zeezout.

En bij een perfecte TV snack hoort natuurlijk een perfecte pint en dat had wellicht niet beter gekund dan de feestelijke jubileumversie van La Trappe den Isid'Or (naar de eerste brouwer broeder Isidorus Laaber) waarvan de opbrengst volledig ten goede komt aan de medebroeders in Oeganda. Zeker in het winkelkarretje leggen als je hem ziet (als je dan toch voor het assortiment van La trappe staat pak dan ook maar meteen de Quadrupel en de Witte Trappist mee).
Schol.

het jaar van de rups ...

Wat neem je mee als een vriend trouwt en je uitnodigt op zijn feest? Dan neem je hem toch pralines mee van zijn lievelingsmerk, 1500 grammen portie gemengd (with love, from hell). De zaalverantwoordelijke wist niet direkt waar hij met die doos naar toe moest (zowel bij de bloemen als bij de broodroosters zou het misstaan). Dat ik zei dat het groenten waren leek hem niet echt te helpen, ze zijn uiteindelijk toch in de koelkast beland denk ik... (Als je met je muis over het doosje gaat, gaat ze open - magic)



Ik lees af en toe (te vaak) en scheel van de gezonde jaloezie (gezonde jaloezie, een belachelijk metafoor waarmee je een doordeweeks huwelijksfeestje zo kan opvrolijken) hoe collega bloggers allerhande freebies toegestuurd krijgen, om uit te testen of 'zo maar'. De verdwaalde camera die ik enkele weken geleden per abuis in mijn bus vond heeft uiteindelijk zijn nieuwe eigenaar gevonden : moi. Ik mag hem houden van de herstellingsdienst, de eigenlijke eigenaar heeft waarschijnlijk ondertussen een nieuw toestel of zijn geld teruggekregen. Mijn nieuwe speeltje (Canon Powershot SX110 point and shooter) krijgt binnekort de niet-officiële firmware van CHDK onder de kap. Als je ook een Canon Powershot hebt kan het leuk zijn om uit te vissen of je model ook ondersteund wordt (mijn A80 niet bijvoorbeeld) want er gaat een hele krachtige fotografische wereld voor je open : RAW trekken, scripten, time-lapsen (elke x seconden automatisch een fototje trekken), bracketing voor HDR, motion detection (snel genoeg om bliksem vast te leggen), macro/focus stacking (verschillende macro opnames met beperkte scherptediepte op verschillende focus afstanden combineren tot één macro met grote scherptediepte), custom grids (regel van de derden), histogram en zebraview (onder,overbelichte delen herkennen),... indrukwekkend en maar een beetje ongelooflijk hoe een klein stukje software al die dingen 'plots' mogelijk maakt. Je zou je beginnen afvragen waarom Canon (en de andere merken) dit niet gewoon altijd in hun toestellen proppen. Wordt zeker vervolgd.

Het gaat beter met de vlinders, de (abnormale) migratie van de noordafrikaanse distelvlinder nog buiten beschouwing gelaten. En de rupsen schijnen die trend te volgen. Eergisteren bij de zomersnoei bijna weer twee halve gevonden, gelukkig op tijd niet geknipt zodat ik deze ene (geheeld) nog eens aan de kinderen kon laten zien. Ze zag er een beetje gevaarlijker uit met haar stekels (dress to impress maar verder niets aan het handje?), blijkbaar van de dagpauwoog, toch ook geen lelijkaard... (Omdat het me stilaan begint te dagen dat ik ook zo'n papa-razzo begin te worden die zijn eigen kinderen stalkt voor kiekjes, eens eentje zonder één van de bengels)



Dat doet me denken aan de rups op (folkfestival) Dranouter, de 'oude' kermisattractie die ik met Rosemarie deed (de wielen van de rups gaan op en neer, op en neer, op en neer ... ), gezellig samen onder de kap (met een kusje ahja).

Dat doet me denken aan het ongeval in Mol met de rups, wat me doet denken aan de tijd dat die 'oude' kermisattractie ook gewoon in mijn eigen dorp stond, en dat ik de 'kaartjesknipper' kende, en ook af en toe eens op en af mocht springen om de jetons te halen, ook weeral meer dan 20 jaar geleden... de tijd fladdert niet, hij vliegt.

Iemand nog wat koffie ...

Door de band ben ik geen koffieslurper. 's Morgens heb ik er wel minstens eentje nodig om mijn ogen halfopen te krijgen maar de rest van de dag haal ik meestal zonder. Koffie heet niet de meest eco-vriendelijke drank te zijn maar we proberen de schade enigszins te beperken door vooral fair-trade koffie te gebruiken en door alles uit de koffie te halen wat erin zit (nee, aanlengen met bittere hoort niet het rijtje).
Na de thee (voor het zaaien weet je wel) is het nu dus tijd voor de koffie bij het verspenen.

Koffiegruis zou een goede bron zijn van stikstof en fosfor, en dat zullen de jonge zaailingen wel waarderen op een moment waar produktjes uit dozekes misschien nog wat aan de straffe kant zijn. Vraag me niet hoeveel koffie precies voor de beste resultaten want dat weet ik zelf niet, dus ik doe maar wat nog steeds in de veronderstelling dat dit wel niet de meest agressieve bemesting zal zijn. Het moet dus niet altijd uit een doosje, flesjes of in roze, blauwe of groene korrelvorm te komen. Andere klassiekers zijn de bananenschillen bij de rozen, en de verschillende plantengieren doen het ook altijd goed. (meer van deze alternatieve wondermiddelen zijn uiteraard welkom)

Pepper-heads zweren bij geranium potgrond voor het verspenen en ik heb dat gebruik in goed vertrouwen overgenomen. Jonge zaailingen hebben in principe nog niet teveel extra bemesting nodig maar probeer tegenwoordig nog maar eens potgrond te vinden die niet voorbemest is. Maak je dus maar niet al te veel zorgen over de bemesting in deze fase.

Zaterdag zijn alle pepers voor de eerste keer verspeend, de kweekkast moest immers leeg zijn voor de tomaten. Dat verspenen is niet zo moeilijk : haal de zaailing voorzichtig uit de zaaigrond en plaats het in een groter potje. Vroeger ging dat door met een prikker te keuteren maar met de krantenrolletjes gaat dat uiteraard eenvoudiger want die kan je weer losscheuren, de grond even rollen tussen de vingers en de zaailingen zijn zonder veel verstoren los.
Eén van de 'fouten' van de luie boer is om de plantjes meteen in een grote potmaat te zetten ("spaart me weer enkele verspeenbeurten en dus werk, tijd en potgrond"). Maar daar bestaat zelfs een termpje voor : "overpotting" en het zou zo slecht zijn als "underpotting" (plant in een te kleine pot waardoor de wortels in rondjes gaan beginnen draaien - weer een probleem dat je niet hebt met de krantenrolletjes want daar groeien de wortels met het grootste gemak door). Een keertje meer verspenen is dus zeker niet slecht, de plantjes genieten trouwens van je gezelschap, dat is onlangs nog maar eens bewezen in een studie.
Bij het verspenen starten de plantjes weer in verse grond, niet te droog, niet te nat, en de waterhuishouding van potjes in de juiste maat is zeker eenvoudiger dan wanneer de zaailing in 10 liter pot zou staan. "Ja maar, de pot der potten, moeder Aarde haarzelve, is toch ook niet aan de kleine kant". Een empirisch correcte vaststelling die ik niet kan weerleggen, maar de waterhuishouding van moeder aarde is wel wat beter geregeld dan die in een pot.
In principe kan je planten in de krantenrolletjes met papier en al in de grond stoppen, maar bij 'verpotten' is dat toch niet zo handig (zelfs bij het uiteindelijke uitplanten verwijder ik ze meestal al was het maar om te zien hoe de tere worteltjes zich weer gewillig door het papier laten trekken).

De afgelopen drie avonden was het dus weer werkendag (op maandagen uiteraard) : 14 bakjes goed voor een 112 rolletjes, dus ongeveer een 56-tal tomatenrassen. Een dozijn blijvertjes (rose quartz, black sea man, prune noire, caro riche, ...) en een heleboel nieuwe rassen. Abnormaal veel dat geef ik graag toe maar ik heb er nog altijd een paar duizend NIET en ze halen nog niet allemaal de eindstreep.
Maar de eerste "rugjes" zijn al gespot dus ze hebben het duidelijk naar hun zin in de kast, je zou voor minder met vloerverwarming onder je krent, kamillethee in de hand, onder de rode gloed van een bijna volle maan.