goin' nuts on pizza buns...

... ideaal voor dat restje (okker)noten : noten-peper-look-breekbrood-deluxe.

Neem uw favoriete pizzadeeg met uw favoriete 00, uw favoriete ingrediënten en die fruitschaal-waarvan-je-dacht-wat-moet-ik-hier-mee, en je bent minuten verwijderd van het lekkerste breekbrood dat uw feestje ooit zal opleuken.

Laat het deeg (bv 500g bloem, 250ml water, 1 tl zout, 2 tl gist, suiker/honing, 1 EL olie) kneden door de broodmachine (of doe het zelf), rol het na de eerste rijs uit tot een grote rechthoekige lap, en zet ondertussen een panneke water te koken en kort een panneke olie met knoflook en peperkes te goudbruinen. Verdeel noten (grove brésillienne) en olie-met (rijkelijk maar niet verzuipen in de olie) over de lap, oprollen en in cylindertjes snijden (ongeveer 5x5). Schaal inkwasten (denk oliepanneke!) en de rolletjes, met ruime ruimte verdelen over de pan.
De schaal weer laten rijzen in een oven op 50-60° met onderin een bakplaat met het kokende water (ongeveer 45 minuten), en daarna afbakken op 180° (40 minuten) en eventueel nog een paar minuten met kaas erover (opgepast, die zwarte korst komt sneller dan je denkt, en is niet zo lekker als dedees). Haal het brood uit de pan als het gebakken is en laat het uitademen, anders wordt het soppig.



voortaan uw dagelijks brood, en op zich al reden genoeg om een notenboom te planten (als je nog om een reden verlegen zat) ... maar kan dus ook met de "officiële pizzatoppings"

alle allo jeronimo ...

Het huis is leeg, de serre is leeg, en de maag is leeg, een mens zou voor minder vervroegd aan zijn winterdepressie beginnen, want we weten ondertussen dat we mieljaarde nondepie nog niet aan de nief patattekes zijn. "Goed eten he, da komt allemaal goe", zegt de bezorgde mama. Allez, in de rapte dan. Een Italiaanse klassieker, eentje die je MOET kennen als je hem nog niet kent. Voor als je door omstandigheden weinig zin hebt om te koken, je bent maar alleen of er komen net onverwacht vrienden op bezoek en je hebt 'niks' in huis. Of voor op het einde van de maand als de sollen op zijn (als kotstudent misschien al ergens in de helft van de week), want het is een gerecht uit la cucina povera.

Spaghetti aglio olio e peperoncino.



De ingrediënten (waarvan de meeste optioneel, door wat te spelen met de combinaties hoef je zelfs in moeilijke tijden nooit twee dagen na mekaar hetzelfde te eten - een luxe waar je recht op hebt in mijn ideale wereld) :

- spaghetti (fijn)
- aglio : look, een dikke teen per persoon (liever teveel dan te weinig)
- olio : olijfolie (sommigen gebruiken arachideolie), ongeveer een dikke soeplepel per persoon, liever teveel dan te weinig)
- peperoncino : peperkes : zoveel als ge durft maar liever teveel dan te weinig, met al die olie valt de scherpte wel mee. Hoeveelheden opgeven is bij pepers trouwens niet echt relevant (één halfke van mijn habaneros, zijn misschien wel tien van die supermarkt dingetjes, hou gewoon wat gedroogde pepervlokken bij de hand om te corrigeren als het scherpte mist want dat is toch makkelijker dan andersom)
- platte (Italiaanse) peterselie (optioneel)
- theelepel (riet)suiker (optioneel)
- parmesan (optioneel)
- ansjovis (optioneel, mag gewoon uit blik)

Kook de spaghetti (in flink gezouten water). Maak ondertussen de olijfolie warm met look (dunne plakjes) en pepertjes (snippers) op een niet al te hoog vuur. De look mag kleuren maar niet bruin worden, hou de pan dus in de gaten (door de look te koken verliest hij wat van zijn bitterheid maar als je hem bruin stookt wordt hij juist bitterder).
Als je peterselie (versnipperd) gebruikt dan mag een deel al mee in de olie, de rest (of toch gewoon alles) hou je dan om te garneren.
In sommige recepten wordt ook een beetje suiker toegevoegd (in verhouding doen meer recepturen het niet dan wel), ansjovis wordt al ietske couranter toegepast (ongeveer fifty fifty). De ansjovis lost bijna volledig op in de warme olie en verandert helemaal van smaak als je bang moest zijn dat je seffens een bord kattevoer gaat serveren. Ik heb de all'olio al zo vaak zonder gemaakt maar 'met visjes' is echt wel een verrassing (wel wat zouter dus iets minder zout in het kookwater). Maar dus evengoed optioneel, als je al geen liefhebber bent van ansjovis, laat het er dan maar uit (ahja, gebruik ook de olie van de visjes!).
Wanneer de spaghetti beetgaar is afgieten, maar nog beter gewoon overlepelen; er mag dus gemorst worden met kookvocht in de saus (sommigen doen zelfs sowieso een pollepelke kookvocht bij de olie - opgepast, er komt dan leven in uw pan).
Goed doorroeren zodat alle pieten onder de olie zitten (vuur weer niet overdreven hoog want ondanks alle olie kan de pasta beginnen kleven aan de pan, en de pasta ook niet te lang in de olie, de pasta moet blinken in de olie, niet verzadigen). Klaar. (filmpjeuh!)



Slechte foto's - waarvoor mijn excuses (veel te grote honger ... onder andere) - maar een extreem lekker bord, laat je daarover absoluut niets wijsmaken. Gewoon uitproberen, je verliest er amper een euro aan en het is een van de makkelijkste gerechten die je ooit zal leren maken (en je zal het gegarandeerd vaak maken). Ahoh, en het huis ruikt verrukkelijk. Zet dus volgend seizoen zeker platte peterselie, look en pepertjes in de moestuin moest je dat nog niet van plan zijn (nu weet je meteen waar al die pepers en look hier naar toe gaan ;-).
Voor de echt low budget variant vervang je de parmesan door armeluisparmesan : pangrattato. (zuurdesem)brood drogen, verkruimelen en goudbruin bakken in olijfolie met wat zout en een geplette knoflookteen.

Smakelijk.

In dezelfde categorie (comfortfood) kreeg ik deze week een prachtig kookboekje : "de brooddoos" van Lut De Clercq en Tony Le Duc. Jaja, op zo'n momenten leert men zijn vrienden kennen (nogmaals bedankt HerrHerr) ;-)

Ook de muziek gaat ons zalven. Morgen nog eens naar Luka Bloom in het Depot in Leuven, kan al lang niet meer tellen de hoeveelste keer. Hopelijk speelt hij te adoro, één van m'n lievelingsnummers van het eerste uur (ApolloRock, Meerhout); misschien moet ik het hem gewoon eens vragen (check!, fingers crossed, maar ik kan mijn kansen ook vergroten door overmorgen eveneens naar de Cactusclub in Brugge te trekken - 't wordt toch hondeweer, en zo zonder hond trekt dat op niet veel). Ondertussen gaan we af en toe eens bij Dr. Rosen Rosen op consultatie. Gratis, ook niet duur.

mag ik u voorstellen ...

kijk, look ... look, garlic.

Ik ben een liefhebber van look(-met-look) maar meestal is de plantlook al rot voor ik aan de kassa ben. Helaas heb ik niet zo heel veel alternatieven 'in de buurt' en nam ik die bluts te vaak bij de buil (ik heb immers geen tijd noch goesting om een zaterdagje tour de flandre te doen om overal eens aan de look te gaan voelen, dan liever wat look dan geen look).
En toch, het was tijd voor verandering ("stem met uw portemonnee") en zo vond ik - lang leve tinternet - : the garlic farm dot co dot uk.
Daar kon ik mijn gading wel vinden en niet veel later stond ik met mijn digitale winkelmandje al aan de al even virtuele kassa ... waar ik de mogelijkheid zag om een promotiecode in te geven. De wakkere bakker in mij fluistert dan om nog maar eens te googlen naar zo'n garlic farm promotional code, maar die ene code die ik vrij snel vond werkte niet (meer). De nog wakkerdere ondernemer in mij suggereerde dat ik dan zelf maar eens moest onderhandelen op de boerderij, gratis promotie op een moestuinblog is toch voor iedereen meegenomen. En die promotiecode kreeg ik zowaar nog sneller vast : GYO10 (grow your own) ter waarde van 5 pond (quasi de verzending). Wel alleen voor de garlic lovers collection maar dat was maar een beetje opleg voor de 6 bollen die al in mijn mandje lagen en aan de lijn toch bijna twee keer zoveel plantgoed; upgrade it was!
Bij het betalen liep het nog even goed mis; voor alle Belgen trouwens, probleempje met hun communicatie naar de vertrouwelijke kredietkaartentussenpartij zo bleek (was hun systeem al gesplitst?). Ze zouden me wel even bellen, moest ik gewoon nog even mijn kredietgegevens doorgeven. Goegij, daar was deze nuchtere gezond paranoïde problem-causersolver natuurlijk niet tevreden mee als oplossing. Ahnee, ik dacht natuurlijk aan jullie, mijn lezers, en aan mijn waarde landgenoten die nog niet op de blog zijn geweest (iets minder dan tien miljoen). Nee, ik stond erop dat we dat wel even samen zouden oplossen, en zo geschiedde.

Net geen twee weken later lag de doos op de deurmat en was ik natuurlijk curieus. Dedjuu, geen vergoeding in natura voor geleverde diensten ;-), dus geen coole give-away voor jullie maar man man man wat een mooi plantmateriaal. Toegegeven, niet spotgoedkoop, net geen 3 euro per bol maar (ik heb de drie euro er even bij gelegd ter referentie - 3D was nog beter geweest) volgens mij zijn ze die drie euro meer dan alledrie waard.
Groot (ik krijg mijn hand amper dicht met één zo'n olifantenlookteen erin, die heb ik al in andere formaten gekregen - type tsop-van-de-duim), de bollen zijn beenhard-zichtbaar-gezond, en ik moet er mijn deur niet voor uit. Daarbij kan je later opnieuw planten van je eigen lookoogst, en dat lukt sowieso makkelijker als je een beetje overschot hebt - de (goede) oogst van dit jaar is zo goed als op - dus dat scheelt ook weer.
The proof of the pudding is natuurlijk in the eating, maar ik ben er vrij gerust in dat zij de nieuwe hofleverancier zijn geworden.



Met dat over-en-weer verkeer had ik trouwens de kans om wat hangende lookvragen te stellen en het was duidelijk dat ze hun waar kennen.
V : Twee jaar geleden had ik zeer veel look-zonder-tenen (één enkele bol uit één teen). En anderen (waaronder de moe) hadden ze ook.
A : Look heeft een koudeperiode nodig (niet in de frigo) om een chemisch proces in gang te zetten dat de teen doet splitsen, anders krijg je dus van die dingen die men 'Solo's heet. (Ik kan me helaas niet meer herinneren of het een zachte winter was, of dat we allebei onze look te laat hadden geplant).

V : Bovenop of halfweg de stengel ontstaan soms petieterig kleine lookbolletjes, teveel gefriemel om ze te gebruiken in de keuken maar zijn ze te gebruiken als nieuwe plantgoed.
A : Dat zijn 'bulbits'. Tenen geven meer kans op slagen, maar experimenteren met de kleine bolletjes kost gelukkig niets.

Planten van look kan nog tot in de lente maar ze hebben baat bij een lang seizoen en een koudeperiode dus plant ze gewoon nu. Ik plant ze zelf op ruggetjes, dat helpt ze wat vlotter een natte winter door.
Wil je ook de hele collectie, gebruik dan gewoon de promotiecode GYO10 in het vakje promotional code bij de checkout, ik verdien er geen cent aan (als je me niet gelooft - bolletaf - gebruik dan gewoon KIT10 uit één van de vorige Kitchen Garden Magazine's ;-)

volgende keer ... anders ...

"Je moet ui en look voor de winter planten, dan worden ze veel dikker".
Van de ui heeft het merendeel het voorjaar niet eens gehaald, althans niet in een vorm die we algemeen als ajuin [jaowenn] zouden herkennen en benoemen. De look deed het wat betreft 'overleven' een stuk beter maar qua omvang (met uitzondering van een bol of twee) weinig om over te stoefen. Aangezien je pakweg een stuk of éénentwintig vaststellingen nodig hebt om statistisch relevante en enigszins betrouwbare uitspraken te (mogen) doen hebben ze recht op nog een paar herkansingen (wat doet een mens anders in het najaar, en de moestuin ligt er dan toch zo kaal en uitnodigend bij) maar dan toch maar eens een keertje op ruggen. Akkoord, niet erg lui-gezind maar waarschijnlijk droger en dus misschien meer succes.
Iets anders om volgend jaar op te letten is het vrijmaken van de grond rond de vruchten naar het einde van de rit, elkeen zijn eigen greppeltje zeg maar, dat moet moet ook bijdragen aan de waterhuishouding (en misschien wat aan de diktegroei?). En in periodes van lange droogte toch eens wat water geven, dan hebben de uien blijkbaar minder de neiging om te gaan bloeien. Vechten tegen de nattigheid, en dan weer vechten tegen de droogte, wie zei dat de natuur mooi in elkaar zit ?



Capucijners stonden al lang op de verlanglijst maar er was altijd wel weer een reden waarom het er niet van kwam. Vorig jaar stonden ze al in het doosje te wachten waardoor dit jaar het argument 'ik moet er nog gaan halen of bestellen' kwam te vervallen. En voor een eerste keer deden ze het aardig volgens het boekje totdat ...
Na het peulen en 'morgen doen we verder' kwamen we die volgende dag tot een wat vervelende vaststelling : de erwten begonnen bruin te verkleuren, ze konden het blijkbaar niet zo vinden in de openlucht zo zonder hun kostuum. De omstandigheden waren nochtans niet echt extreem te noemen en dat gedrag is ons bij de 'gewone' erwt nooit opgevallen (sterallures?). Is dat misschien de reden waarom we de Capucijner niet zo vaak in het commerciële circuit vinden ? Doen we iets verkeerd, of doen we iets niet wat we wel zouden moeten gedaan hebben ?
Niet erg smakelijk meer in elk geval en een hele oogst verloren zien gaan is ook niet erg prettig, ook al valt het 'werk' bij de peulenfamilie nogal mee (in de grond leggen, wachten, oogsten, peulen). Dan maar, u raadt het al, dubbel peulen om het verlies te beperken (weggooien zou zonde zijn). Maar dat dubbel peulen is bij iets ter grootte van een erwt toch een heel gedoe, dat kan niet echt de bedoeling zijn, dat moet anders kunnen.
Alle tips zijn dus welgekomen of het worden hier weer 'vergeten groenten'.