het (pijnlijke) einde ...

... nee, geen paddestoel in de lentige herfst en ook geen koddig muizeke, maar een autochtone stuifmeelkorrel die op de rug van het bovenste(!) mini-orchideetje-van-verliefde-Matthias is gevallen. Het had zich waarschijnlijk een ander einde voorgesteld. Iets met veel seks en van die banale dingen, al was het maar voor de voortplanting. Pijnlijk.







Maar wat eigenlijk nog pijnlijker is, en te laat werd opgemerkt bij het publiceren, is al het stof (en stuifmeel) dat zich weer heeft opgestapeld op de sensor (filter), al eens goed voor een tripje naar de konijnenberg. Tijdrovend en kostelijk bovendien want daar in die snoepwinkel blijft de eindrekening vaak niet bij die schappelijke onderhoudsbeurt. Toch maar eens de doe-het-zelf toer op, moest het apparaat zichzelf vernietigen dan bestaan er tegenwoordig knappe opvolgers. Kitje bestellen. Controle plaatjes schieten (klein diafragma f22, scherpstellen op oneindig, en ge moogt schudden - in bewerkingssoftware dmv levels een beetje accentueren). Vuil dus.

Voor : Eerst eens blazen: Na(t):

Kind kan de was doen, op minder dan 5 minuten. Niet helemaal proper proper, maar dat was bij de experten ook nooit 100% (terwijl ik daar minstens 20 minuten tussen het snoepgoed 'mocht' rondkijken).
Die enkeling poetsen we er wel weer uit als hij al in het oog zou springen bij de gemiddelde opname.

Verder ook een (pijnlijk) einde aan het (moes)tuin-seizoen, want vanwege die-ingreep moet ik het een paar weken rustig aan doen. Gelukkig kreeg ik het gros van de tuin op tijd winterklaar, en begint de look alweer door de grond te prikken, de aardbeien goed aan te slaan,...; dus dat einde is al geen einde meer, maar een nieuw begin dat al begonnen is ...

ecologisch printen ... "on a budget"

Iemand kreeg het idee om het zwaartepunt van het eindwerk tuinontwerpen dit jaar maar eens zo ergens rond deze tijd te leggen. Murphy schikte in en sloopte zoals het hoort mijn nieuwe printer. U leest het goed, nieuwe printer (Epson PX800FW) ongeveer een jaartje oud, en nochtans vrij zorgvuldig gekozen na het lezen van zowat elke review die er toen te vinden was jegens enkele vooraf gedefinieerde "specs". Als fotoliefhebber moest hij aardig foto's drukken, met een redelijke scanner aan boord maar ook een document feeder voor het digitaliseren van stapeltjes rondslingerende documenten die men vergat digitaal uit te delen, optioneel recto-verso printen, stil en mooi om naar te kijken (want in de living), wireless, ... maar bovenal een ecologische printer dus : zuinig, veel afzonderlijke patronen en ... makkelijk te hacken.
Niet te duur, ook dat nog.

Ecologisch printen, het lijkt bijna een contradictio in terminis, hoe doe je dat dan als het al kan ? Proberen niet te moeten printen spreekt uiteraard voor zich, maar ik ben een schermlezer van het eerste uur dus daar valt nog weinig winst te rapen.
Maar soms 'moet het' en papier sparen is dan zowat de eerste ecoreflex. Terecht (cfr. de anti-reclamesticker), er worden teveel bomen kladpapiertjes en folders die niemand leest (geef dat onderschatte geheugen af en toe iets te doen).
Spelen met kantlijnen, lettergrootte, meerdere pagina's op een blad, browserplugins (Aardvark,..) die webpagina's strippen tot het blote minimum, of ctrl-C-ctrl-V ze zelf in stukjes... less is more, zonder comfortverlies.

Maar de inkt, en ook de hulzen, de hoesjes daarrond en niet te vergeten het doosje dat je er gratis bij krijgt, die lijken me eigenlijk nog erger dan het (gerecycleerde) papier ? Vooral omdat ze altijd maar een paar ml in zo'n cartouche duwen. Het Gilette-de-la-Tourette syndroom : geef de houder bijna gratis en laat ze maar flink dokken voor de scheermesjes. Bij de Epson tussen de 8 en de 12 euro voor een originele patroon met 7.4 ml inkt; hoofdrekenen kan te ingewikkeld worden met die nieuwe telsleutels van tegenwoordig dus we ronden voor het gemak af op 1500 euro/liter. Ik blijf schrikken van dat bedrag, vloeibaar goud.
Dus, minder inkt.

Zuunneg-en-rap is meestal de standaard, maar er is ook dat (gratis) font met gaatjes, een beetje Verdana - achtig, prima font en minstens 25% minder inkt (betalende versies perforeren de rest van uw lettertypes). De meeste bovenstaande papersavers sparen ook nog eens inkt. Maar dan blijft het dure inkt in vuile doosjes.
Daarom printen we nu toch al een paar printers zonder problemen met nep-inkt. En daar was deze Epson bijzonder geschikt voor : de koploze patronen zitten stil in een hoekje van de printer en de losse printkop loopt zijn kilometers op z'n eentje. Dus, een CISS (Continuous Ink Supply System) erop met 6 bussen van 100ml en juu. Afdrukken amper te onderscheiden van 'de echte', zelfs de foto's niet, en na profilering nog veel minder. Beter dan de gemiddelde Blokjes of Hé-maar fotocentrale. Hoe ze er over 200 jaar uitzien zal me worst wezen (maar kom het me gerust aan de zerk vertellen - breng een USB kabeltje mee, dan upload ik mijn negatiefjes naar je visuele cortex); die garantie is me dus geen 1500 euro/liter waard.

Maar kijk : al snel mochten de bussen worden nagevuld (slik!)! Niet zo zuinig blijkbaar want zoveel had ik nu toch nog niet geprint. Spoedig kwam de aap uit de mouw ... en het was weer ne lelijke.
De meeste printers spuiten 'een beetje inkt' om de printkop spic-en-span te houden (bij aan- en/of uitschakelen). Dat 'beetje inkt' verdwijnt in een speciaal bakje (zappen naar de 44ste seconde voor het hoogtepunt) waar je nooit iets over leest in de handleiding (ahneenatuurlijknie) : de waste ink container. Meestal is de printer versleten voordat het bakje vol is en merk je er dus niks van, in de andere gevallen roept de hersteldienst wel dat het goedkoper is om een nieuwe printer te kopen en waarschijnlijk hebben ze nog gelijk ook.
In mijn geval riep de printer het zelf : 'inktkussentjes bijna vol' en even later 'inktkussentjes vol - 'ink pads end of service life', ga naar de Epson gevangenis maar ga niet via start, u ontvangt geen 4000 Bef". Station terminus voor de printer, want de software liet geen enkele print meer doorgaan. Eén jaar, out.

Tijd voor een nieuwe hack : de inktbak eruit (één schroefje!) en de aanvoerslang voor vuile inkt verlengen tot in een tupperbakje buiten de printer. Reset van de software via andere software (die Epson liever voor zichzelf had gehouden) et voila, onze 'eco printer' bolt weer. In principe kan dat 'afval' opnieuw worden gebruikt als zwarte inkt, maar de navulinkt is gelukkig zo goedkoop dat het niet loont om onzekere resultaten te krijgen met dit "bijna zwart".





Wat hebben wij geleerd vandaag Pete :
- soms zit bedrog (that's what I call it) veel beter verborgen dan in belspelletjes.
- online reviews mogen met een korrel zout genomen worden, zeker voor de langetermijnevaluaties. De meeste expertreviewers kennen overduidelijk hun vak maar beschikken vaak maar enkele weken over de testprodukten.
- koop CISS of navulinkt, je portemonnee en het milieu worden er beter van (13 patronen en de rest van de verpakkingen tegenover één bus van 100ml; 130 vs. 5 euro!!)
- heb je ook een Epson Artisan/PX700FW/PX800FW/... zet dan je automatische printkopreiniging uit, en doe eventueel sporadisch zelf een koptest. Dan kom je veel langer toe met gelijk welke inkt.


[Don't print this tutorial, thanks]

Lam op de bbq ...

Het was weer leuk op Belgium Digital Live, het evenement van het fotografieforum, editie 2. Wel iets meer autopromo, dan ik mezelf zou wensen voor Sinterklaas, tijdens de workshops (strobist voor beginners, motivational light, spelen met licht en de drie-formerly-known-as-squeeze-the-lime) - ik geef nog workshops (in het Leuvense) ... ik heb een tutorial DVD en die kan je kopen ... ik ben mijn presentatie vergeten but ... - maar nog steeds een leerzame binnenspeeltuin voor liefhebbers van de fotografie. In sessies van een paar kwartier kan je ook geen geweldige kennisoverdracht verwachten, zolang we elke keer "iets" mee naar huis mogen nemen gaan we door.

Tussen de workshops door kan je je geheugenkaartje naar believen volschieten in wat heet "challenging lighting conditions", en verdringt de ene lampekap de andere parachuterugzak voor het betere plaatje. Een paar honderd fototoestellen met baasje voor een catwalk of een model-op-dreef, het heeft iets "survival of the fittest"tst.

En is er zelfs een "fotowedstrijd" aan verbonden maar omdat ik vorig jaar in het kamp zat van de wtf-is-dat-hier-allemaal-voor-unkoosjer-gedoe, heb ik die opdracht niet al te serieus genomen (er waren tenslotte alternatieven : drank, drank, drank, en standjes,...). Maar deze kon ik natuurlijk niet ongekiekt laten liggen, ik denk dat er weinigen achter het laken zijn gekropen om de nummerplak te pakken (why 'the hell" should they do that??).



Want op de voorkant voorspelde de affiche "if you are not the nude, don't lean on the car" actie, en de meeste lenzen concentreerden zich dan ook op die modellen. (waarvan je hier een (mijn) setje kan vinden ... smakelijk).
Maar de plak wordt dus waarschijnlijk mijn "bijdrage", als ik al meedoe (puur voor de zjol, niet echt om te winnen dus). Tenzij je overtuigd bent dat er eye-candy zit tussen de rest waarmee ik gegarandeerd in de prijzen val, dan zou ik zeggen : shoot !
Spijtig dat een gepersonaliseerde nummerplaat vierhonderdenzoveel flappen kost, ik zou wel weten wat te kiezen ("hell yeah", de aanvraag heeft zelfs een tijdje op het salontafeltje gelegen).

Voor de noobs (en de 'mannen' - proest - met ne micro) : Lamborghini is not a ferrari is not a maserati

op stap met ... een rijke oogst

Het begint stilaan aardig fris te worden, 'the-point-of-no-return-because-of-frost' komt steeds dichterbij. Zo dichtbij dat ik zaterdag de serre maar snel heb kaalgeplukt (lees vakantieregime : alles met een tikkeltje kleur oogsten), want die rijpen in de serre toch niet meer sneller dan binnen, en nu zijn ze tenminste nog gezond (het kan rap verkeerd gaan). Dat worden dus (met wat "rijpspreiding") weer enkele avonden pepers, paprika's en tomaten inmaken (memo to myself : geen pruttelende casseroles tomaten vergeten als je boven een tuinontwerp hangt te schetsen; maar wel komiek hoezeer 2 potten van tien liter gereduceerd kunnen worden tot bijna niets, zonder steenkoolsmaak - met dank aan opa voor het spic-en-spannen van de potten op zijn vrije dag). Nee ik zeur niet, ik vind dat keiplezant eigenlijk... inmaken.

De pepers van 2010, hier kan ik mee leven en zelfs een paar keer naar de markt me dunkt. En dan vragen ze soms waarom ik mijn pepers in pot zet en niet in de volle grond. Daarom.



"Snel even" was weer letterlijk vliegwerk in de rapte tussen al de rest. Zaterdag bijvoorbeeld een hele dag met Rollin op stap voor de hands-on workshop natuurfotografie. Het had kunnen regenen die ochtend, maar als ik sleur met een paraplu ... dan regent het nooit (geen dank, graag gedaan zelfs!, maar het schijnt dat er nog zijn die dat kunnen). Eerst wel bijna een uurke doelloos 'doorstappen' op een saai jaagpad naast een bruine beek in het Webbekoms broek (Diest) terwijl er daar minstens drie plaatselijke natuurgidsen onder de cursisten zaten. Misschien was dat net het probleem, viele Köche verderben den Brei, want ze hadden allemaal wel een idee van een idee waarnaartoe (en ze wandelen blijkbaar liever dan foto's te maken). Jammer, want de terugweg bleek een stuk interesanter te kunnen (helaas nog flinker doorstappen). Soit.
De opdracht was om met één scherp beeld terug te komen dat dan in een rondje foto-kritiek gegooid kon worden (good-cop-bad-cop); als we er al in slaagden om met een scherp beeld terug te komen... schouderklopte de meester ons bij vertrek.
Een tweetal uren later zat ik met een luxe-probleem want ik had wel een paar beelden die ik aan een kritisch oog wilde blootstellen (ik kan daar tegen, tegen kritiek, behalve als ik te weinig geslapen heb). Door omstandigheden geen privé-audiëntie/pre-evalutatieronde dus gooi ik nog een paar sfeerbeelden in deze groep (ik zou zeggen, laat de bad-cop in u los, we kunnen er maar van leren).



"scherp, ge moet de haartjes kunnen tellen, zo scherp", wat bij de haren genomen... ik wilde eigenlijk zo'n klassiek macro paardenoog en/of dampend neusgat maar ze stonden niet echt stil met die kudde van dertig beesten met drie ogen en vijf benen rond hun wei.



een beetje tegenlicht maar vooral koddig dat ik mijn hoofd moest ingraven om nog onder dat takje te geraken dat tien centimeter boven de grond hing - de (snoei)schaarkesclub doet dat anders heb ik horen zeggen...



diagonaaltjes werken meestal, rare dingen ook ...



deze ging voor de leeuwen, want diagonaal werkt nog altijd en druppeltjes idem dito. "Die doorn is niet scherp" zei bad-cop. Tja ja, een doorn is al(tijd) scherp van zijn eigen he ;-) Maar wel het achterliggende landschap nog mooi in de druppels gevangen (toch ?) ...



allez vooruit, op ruim verzoek, een scherpe doorn ;-)

Wel weinig beestjes gezien daar in het broek, buiten die vedermot die in het donkere dennebos met haar buitenaardse T-lijfje op mijn statief ging zitten. Tegen dat ik mijn flits klaar had (ahja mijn statief was 'uitgeschakeld') was 'em vliegen verdekke....

Weer eentje van de lijst ...

Eivol, als dat betekent "bomvol met nog net genoeg plaats om te ademen", dan komt dat aardig in de buurt om mijn planning tegenwoordig te omschrijven (maar 't kort af). Volgende dat van de lijst mocht was de workshop natuurfotografie in de Nationale Plantentuin van Meise onder de vleugels van Tom Linster.

Niet onbelezen over het onderwerp is zo'n dagcursus (sowieso al-tijd te kort) zelden een ganse dag nieuwnieuws, maar als je van experten van dit kaliber niets kan brain-picken dan heb je dat ook aardig aan jezelf te danken.
Theorie is leuk maar gestuurde praktijk is natuurlijk nog leuker, zeker als je meteen feedback kan krijgen van een pro (en gelijken - de cursisten - tegelijkertijd). Misschien moet ik met "de fotokameraad" maar eens wat meer walk-and-talk-studie-opdrachten inlassen (niet zo moeilijk want digital photography school bezorgt er mij op regelmatige basis wel een paar), met peer-review en een borrel achteraf (met meelwormen en sprinkhanen als borrelnootjes - als ze de volgende keer tenminste wel thuis geven bij de insectenboer in Borgerhout).

Opdrachten van vandaag waren : beperkte scherptediepte met herhaling, 5 visies op hetzelfde onderwerp en slechts twee kleuren in het beeld (zwart/wit niet toegestaan). Onderwerpen genoeg in de 93 hectaren grote tuin maar in de vernieuwde Victoriakas was het vooral lekker windstil (vernieuwd 't is te zeggen, er liggen weer Victoriawaterlelies Victoria amazonica). Eén van de 5 visies werd onder andere deze (ben even de naam kwijt) ...



Die druppel was ook vanonderuit nog mooi te zien door het blad en ik kwam nog net één visie te kort. Super. Maar voor mijn supertele had ik helaas niet genoeg ruimte onder het blad. Toen ik mijn heuptas losmaakte van het statief om mijn kwartmacro Minolta te nemen glipte de tas uit mijn handen en landde met de verkeerde zijkant op de grond (een boterham valt ook altijd met de boterkant naar beneden zeker). De lens rammelde harder dan ik gewoon was. Station Terminus ...



Lang leve de voorzetfilter in elk geval (wijze les : schroef altijd 'iets' voor je glas), al is het nog niet helemaal duidelijk of er echt geen schade is onder de dikke skylight filter die op mijn okkazielensje zat (50 euro, minolta mini beercan, AF 35-70 macro, net de autofocus op de 'macro' gehacked); want een kras is zo gezet. Nu ja, een echte macro lens stond toch al lang op mijn wensenlijst (en ondertussen dus ver vooraan) en Tom had ons bij aanvang al gewaarschuwd dat die aanschaf een zeer waarschijnlijke staart aan de workshop zou worden. Maar nu dus misschien een beetje versneld ;-) En als we dan toch bezig zijn meteen een nieuwe tas want zo'n rug/sling/ding is toch wel wat handiger dan een heuptas waarvan alle padding is gaan lopen.
Duur grapje zo'n workshop volgen ;-) Maar money well spent.

Tijdens de rondleiding met de gids in het park ook nog een paar leuke plekken gezien die me de vorige keer zijn ontgaan, gelukkig mogen we het park nu één jaar gratis bezoeken, dus er komen nog genoeg kansen ... ik hoop van de tijd hetzelfde.

Update:
Ze werkt nog ... geen krasje of niks (gevlekte Tropeolum majus, één van mijn lievelingsplanten - ook zonder vlekken) ...

wat een apeland ...

... "en de zotste stond vanvoor" ... maar kom - politesse oblige - de anderen eerst.

Een land waar elektrisch aangedreven botsauto's gestopt kunnen worden maar de niet-botstreinen niet (lijkt me gewoon circuitje in serie achter de rode lamp? hoe duur kan dat zijn?).
Een land waar je vlot erfenissen mag weigeren behalve wanneer die negatief zouden uitvallen (waarom zou ik ze anders weigeren ambetantenaar ?), dan moet je zelf even PI Magnum (en dus ook een klein beetje beerputdoktertje) gaan spelen naar de preciese omvang van de schulden van je oom (is het al niet erg genoeg dat die dood is ?). Om daar dan eens een leuke babbel over te houden met een aantal mensen op het vredegerecht (uhm, administratieve vereenvoudiging : bolleke ja/nee klaar; my wish, your command). Alsof ik nog op een kleine schat zou stoten die me van gedacht doet veranderen. "Ohjee, nog een bijna volle tank in zijn wrak ... ieder de helft ??".
Een land waar er nog net genoeg centen zijn om alle veertiendagen (dezelfde) kraters in de weg te vullen (traag-weg-cariës) om geen hele grote staatsschuld op te bouwen (ne kleine met mayonaise voor ons twee, den Eddy en de Wally).
Een land waar je toch mag blijven betalen om je wagen voor de rest van de tijd naar de haaien te rijden als je hem niet op tijd naast die gaten kan mikken (auto-cariës).
Een land waar je een gepersonaliseerd bijvalletje krijgt op zonnepalen (want de economie moet zwengelen) maar dan minstens even lang een hogere belasting mag betalen op de gestegen waarde van je huis (KI zat waarschijnlijk in geen enkele simulatie die je hebt gekregen en welke taksen verzinnen ze later nog - taks op verouderde panelen ?)
Ik ga maar weer stoppen of we missen straks, creatief zoals die andere familie J. uit de reclamespotjes, onze retourvlucht nog wel eens met voorbedachte rade. Zoals deze Franse atlete op de Olympische Winterspelen waarschijnlijk niet meer naar huis durft, gelukkig kent ze de taal al. [Update : YouTube heeft alle videos 'moeten' verwijderen van het Olympisch Comité, Jaak (Rogge maar belgen mogen Jaak zeggen) mogen we nog een beetje lachen met deze Winterspelen die stilaan de 'pak de poen show' van de gebroeders Verreth doen verbleken; even geduld voor er alternatieve linken opduiken; hier bijvoorbeeld, of hier, of hier, of hier ...]

Deze aap heeft er zijn eerste blunder van het seizoen ook weer op zitten en blunders mogen ook gedocumenteerd ahja (l'honnêteté oblige aussi, kende u die nog ?).
De juicy stuff : bijna de hele lading peperzaailingen naar de Filistijnen. Pijnlijk.
Nog niet eens de Transplantatieblues (Kamagurka en co), eerder emigratiestress.
Ik hou de plantjes graag aan de droge kant omdat te nat vaak erger is dan te droog (stengelbasisrot/damping off en van die dingen).
In de kweekkast is dat droge grondmengsel (naar het advies: zoals het uit de zak komt is meestal al vochtig genoeg) meestal geen probleem vanwege de hoge luchtvochtigheid. Normaal gezien is een bodempje water als ze uit de kast komen voldoende om hun dorst te lessen maar nu hadden ze het in de (te?) koude wasplaats onder de lampen toch net iets te droog om het echt naar hun zin te hebben.
Het is eigenlijk verbluffend hoe die verfrommelde plantjes zich nog herpakt hebben, zelfs de palliatievos-station-terminus hebben al nieuwe blaadjes gemaakt.
De natuur, een aardig [owereg] beestje.



Meneer de grootplanscannerman wat doet u nu ! Gevonden waarom de scan zo 'slecht' was. Nu ja slecht is veel gezegd, minder instant bruikbaar voor mijn inkleurtechniek. Me weer mogen verdiepen in de wondere wereld achter een plaatje. 1 bits bitmapped tifs zijn zeer geschikt voor lijntekeningen, alleen ... 1 bit, dat zijn maar twee kleuren (zwart en wit), alles wat dus niet zwart of wit was op het plan (lees grijs) wordt arbitrair/'foutief' zwart of wit gedoopt. Op zich nog niet zo erg, want een grijs patroon wordt enigszins gereproduceerd door de verhouding witte en zwarte pixels maar bij het inkleurtruukje wordt wit transparant (nu dus teveel transparantie) en snelle selecties maken is er ook niet bij (wegens slechts twee dingen om op te selecteren, u raadt het al : witte of zwarte pixels, al dan niet contigu; nog een woord dat we veel te weinig gebruiken).
Nieuwe scan (muy expensivo) aan het andere uiteinde van het spectrum (24 bits kleurenscan) was al wat beter maar veel zwaarder en met meer achtergrond ruis. De gulden middenweg zou dus beter zijn (8 of 16 bit grijs) maar 'het is dit of het andere'. Ik mocht zelfs even meekijken in zijn dure scannertje (die knop 'uitgebreide instellingen' deed mijn vingers jeuken amai ... eens kijken in de handleiding van zijn Konica Minolta KIP 2120) .
Als ik nog eens vijf minuten tijd heb, dan kan ik eens uitvissen of vectoriseren hier soelaas brengt (op de 1 bit versie te weinig). Tss, volgende keer toch echt wel gewoon alles digitaal, geen mens die het zal merken, behalve ik ;-) Tot daar dit technische intermezzo, er moet maar één iemand ooit deugd van hebben...

In het land der blinden is één oog nog steeds koning. Als er in dat land alleen fotografen zouden wonen welk oog zouden zij dan verkiezen ? De nifty fifty wordt dan al eens genoemd. Ik heb er eentje voor amper 60 euro (Minolta 50mm 1.7 AF) op de kop kunnen tikken in een fotozaakje - ik kijk er al naar uit zo met mijn ogen toe.

En als we dan toch over fotograferen spreken : er worden zes workshops natuurfotografie georganiseerd in de plantentuin van Meise. Fotograaf van dienst is Tom Linster, inderdaad die van het boek dat onderdeappelboom eerder deze week kwam te bespreken. Ik doe mijn uiterste best om binnen te geraken, misschien heeft u meer geluk.

digitale fotografie - food !

Belgiumdigital.com, het belgische forum rond digitale fotografie, vierde zijn tiende verjaardag en deed dat in San Marco Village (Schelle) met een (bescheiden) aantal standjes en een (tamelijk uitgebreide) rits workshops. Op de planning stonden Lightroom, Werken met Licht en last but not least Foodfotografie (en eerlijkheidshalve ook nog Photoshop Elements om een gaatje in de planning dicht te rijden dat wegens een late inschrijving nog met weinig beters kon worden dichtgereden).

De workshop foodfotografie was veel te snel gedaan, meestal een teken dat het goed was. Wel een indrukwekkende basisopstelling (studiolichten, tilt-shift lens,...) en dito truukendoos waarmee werd gewerkt, het is dus normaal dat je gerechten er niet zo "lekker fris en crispy" uitzien als in de boekjes, en nog normaler dat je eigen foto's van je bord al helemaal niet meer overeenkomen met die van bij het recept.
Vroeger was het eten na een shoot gegarandeerd ongeschikt voor consumptie geworden (bijna levensgevaarlijk) door alle truuken uit de oude doos, nu gaat het (halfklaargemaakte) bord van de middagservice de koelkast weer in en wordt het verder klaargemaakt en gewoon opgediend tijdens de avondservice (yummie ... toch voor wie de foto heeft besteld, niet noodzakelijk voor diegene die het bord voorgezet krijgt).
De truuken uit de nieuwe doos moeten daar dus een beetje op voorzien zijn. Een aantal van die tricks-of-the-trade hebben we mee naar huis gekregen : "huisbereid ijs" voor de fotografie is gewoon boter met belachelijk veel bloemsuiker (dat drijft namelijk niet weg na een half uurke 'styleren'), en voedsel breng je al wat meer tot leven met de waterspuitbussen die je meestal in de rayon van de zonnecrèmes vindt (bv. het zuiverende water met de zeer fijne nevel). Die crème-de-glace-de-fleur-de-sucre gaat uiteraard wel netjes bij het groenafval en niet naar een nietsvermoedende klant (hoewel perfect eetbaar).

De workshop 'werken met licht' was ook fantastisch, behalve voor het zelfvertrouwen, dat kon moeiteloos langs de spleet onder de deur weer naar buiten, in de richting van de binnenspeeltuin die ze voor de aanwezigen hadden geïnstalleerd : oldtimers, modellen op de catwalk, rockgroepje, bodypaint, venetiaans gemaskerden,... in een al even venetiaans decor met zeer weinig licht (want het mag ook niet te gemakkelijk zijn om foto's te maken). Bijna alle aanwezigen hadden dan ook hun speelgoedjes bij, de meesten bijna al hun speelgoed (de stoefers), waaronder statieven en waarschijnlijk zowat elke lens die ze ooit hebben gekocht (met uiteraard hun grootste duurste toeter op de body die het hoogst op hun bierbuikje bungelde). Ik heb nochtans niemand zijn statief ook echt zien gebruiken terwijl de omstandigheden er toch naar waren, en er werd ook niet zenuwachtig gewisseld met lenzen ... dress to impress, not impressed.



Ik ging dus voor de foodfotografie en kwam alleszins met een leuke ervaring en een tof [bokeh] weer naar huis, waarmee ik niet doel op twee snekes bruin met fijne vleeswaren maar op de 'kwaliteit van de onscherpte', typisch in lampjes op de achtergrond. Mijn excuses voor de teleurgestelde nipplegaters, misschien later op mijn flickr (bodypainten gaat tenslotte niet over een slobbertrui en haar meest comfortabele jogging), waar je bijvoorbeeld al deze full body paint kan zien (Rosemarie + schminksetje op de kermis + "ik kan da zellef...")

slachtoffer ... van de economische crisis

Het senseodozeke voor mijn Canon A80 met vermoedelijke fabrieksfout had een natte bodem. 't is te zeggen, ze is goed vertrokken en waarschijnlijk ook goed gearriveerd maar het bedrijf dat de reparatie voor Canon Support Europe (gratis) zou uitvoeren is terwijl wij aan de Italiaanse wijn zaten failliet gegaan. De reparaties werden doorgegeven aan een andere firma en het lijkt dat het dossier daar rond is maar ik ben maar helemaal gerust als het dozeke terug op onze stoep staat.



"The best kept secret in photography is f/8 and be there", voila, dat weten we ook weeral.

De ooievaar begint zich aardig onder de mensen te mengen, ze waren zelfs te gast op Rock Werchter. Op deze foto genieten ze van wat de passanten hen toegooiden op de parking van een Franse resto d'Autoroute. Midas Dekkers heeft ooit eens gezegd : "het gaat goed met de dieren die hun angst voor mensen aan de kant schuiven". Daar is iets van aan. Maar er is een rat gesignaleerd in de buurt en het zal helemaal niet zo goed gaan met die rat als hij in de buurt komt van deze mens. Laat muizeke je niets wijsmaken rat, de enige ratten die ik gedoog heten Solanum tuberosum.