ikja, ik hack ... pakjes ...

In mijn kine-verleden was ergonomie één van mijn stokpaardjes. In mijn IT-bestaan nog altijd maar op een andere manier.
En zo mogen sommige dingen al perfect-van-hun-eigen zijn (zoals ook jij), alles kan altijd nog een tikkeltje beter.
Neem nu de laptop-stand van de blauwgele Zweud. Zou inderdaad zo onder de laptop of tablet kunnen. Zou ook zo mijn collectie geïnclineerde leesplanken hebben kunnen aanvullen, of nu meteen zijn nut kunnen bewijzen in de keuken.

Maar met een oude analoge camera in de buurt en een niet te lichte hamer in der Nähe ...

... breid je de mogelijkheden van dit bescheiden plankje zelfs nog verder uit zonder aan zijn oorspronkelijke functie te raken : de iPepiter, de laptoploze partituur houder, mijn eerste ikea hack.

Want zeg nu zelf, je wil toch niet weer zo'n ding dat vooral heel goed is in één functie laten rondrijden in huis.
Zo eenvoudig dat ikea eigenlijk gewoon zijn productiemal zou moeten aanpassen. En dat alles voor amper 4 euro (of 2,5 dollar hoe flatpack je dat verschil Anna ?), wie moet er hier nog een pakje (en/of statief) voor onder de kerstboom ?
In de betere ijzerwinkel vind je tijdterwijl trouwens schroefdraadpluggen of je kan een gewone moer gebruiken met de juiste draad (meestal amerikaanse 1/4inch, 20 windels), en vraag het anders toch even na of het mag, voor je de camera van papa tussen de bankschroef hangt. Je kan uiteraard ook je snelkoppeling permanent tegen de plaat verlijmen maar dan wordt het al een dure hack.

"Sinds wanneer lees jij muziek ?", hoor ik sommigen denken. Sinds zij muziek lezen. Meteen ook één van de redenen waarom de planningen weer aardig overlopen, naast iets met een Franse jury die zich nu toch maar eens wat mag reppen al was het maar voor de verlossing, en iets op wielen maar dat is ondertussen van op de baan.

Als dat allemaal blijft doorgaan belooft 2012 een zeer spannend tuinjaar te worden, niet eens meer zo veraf want met dit weer zou ik al met de tomaten durven beginnen (dat gras blijft precies ook maar doorgroeien en mijn appelboomkes zijn eindelijk van hun blad vanaf). Maar we hebben ondertussen onze wijze lessen wel geleerd en zullen het eerdaags maar bij de uitjes (Kelsae) en de reukerwten (Lathyrus odoratus) houden.

Update:
"Leuke ikea-hack, maar of ik ook nog eens kon zeggen hoe het zat met die instrumentenhouders op de achtergrond...". Wel, ook niet moeilijk. Gewoon de vorm van de instrumenten in kwestie traceren op een krant, en aan weerszijde van de vorm een marge van ongeveer 5 cm uitzetten. Die 5 cm komt ongeveer overeen met de borstelsteel+pijpisolatie die gebruikt werd om de vormen aan elkaar te zetten op een drietal plaatsen in de buitenste marge. Geluidsisolerende mousse beschermt de instrumenten tegen beschadigen, en waar de gitarenbak redelijk auto-stabiel was kon de ronde cello basis wel wat voetsteunen gebruiken (de f-gaten-poten houden de bak in elke gewenste positie). Nog wat materiaalhaken om de violen aan op te hangen en klaar is kees : oefensessies waren nog nooit zo vlot toegankelijk ;-) (in- en uitpakken in zakken en kisten zonder te onstemmen is bijna niet te doen)

daar doen we het voor ...

... het is "een beetje" doorwerken in deze periode, maar als de bloemetjes niet alleen buiten maar ook binnen weer schoon beginnen te staan dan is dat harde werk snel vergeten. Hier één van de narcissen in een low key opname geïnspireerd door het fantastische boek van Edvard Koinberg : Herbaris Amoris, een documentatie van en wellicht ook wel een ode aan de kalender van Linnaeus (Glacialis, Regelations, Germinations, Frondescentiae, Florescentiae, Grossificationis, Maturationis, Messis, Exsolationis, Defoliationis, Congelationis, Brumalis). Mooi mooi man (maar stinken!! - die bloem).



Het is (ook hier) een race tegen de tijd tegenwoordig :
blommekes voorzaaien (onder andere het zaad dat vorig jaar in binnen- en buitenland gefourageerd werd) - check,
kruidenprojectje voorbereiden - check,
nieuwe borders zuiver maken voor de (tussentijdse) bloemenwei (700g zaden -overschotje van de bloemenwei achter) was vooral tussen het kleinfruit een kleine strijd, maar - check,
in Hoegaarden gekochte planten (clematissen bv. aan de pergola-formerly-known-with-dog-as-pispalen; misschien lukken ze nu zonder hond wel eens) en nog een paar andere die hier rondhingen uitplanten - check (maar ik mis hem weer erg en aan de lijve bij de tuinwerken verdorie),
nog een paar honderd zomerbollen um gegen bis für durch wider irgendwo gegenüber daartussendoornogergens - check,
gras maaien, kammen en waar nodig (vooral moestuin) bijzaaien - check,
moestuin inspecteren (het lookveld yumyum, tuinbonen EN schorseneren - danke schön herr Franz du war recht und nicht krum - piepen centimeters boven de grond), check
zonnebrand check,
...

staan nog op de todo-lijst wegens ondertussen toch zeer dringend :
piepers, ui, sjalot, die 700g zaden, iets van een 202 tomaten moeten nog verspeend worden (202 ?? 200=4*50 + 2 voor AnneTanne ;-),...

Zeer dringend want ... dat verklap ik later deze week wel (plak 'em bij de cliffhangers want 't is eigenlijk wel moeite moet ik eerlijk toegeven).
Als het maar niet zeer zeer dringend wordt, moet morgen even onder de echodinges voor een vermoedelijk klonterken in het been, of iet anders maar zeer slecht voor planningen allemaal.
Binst veel rode wijn drinken zegt de internetdokter (resveratrol en van die nuttige stofjes) - check.

catastrophe ...

riep de oude Franse skileraar zuchtend als er weer eens iemand durfde te wankelen op z'n latten, een bocht te missen op de st!jle hors-piste waar nog geen bochten inzaten of gewoon in een boom bleef hangen omdat die boom niet van zijn plaats ging... catastrophe zuchte ik toen ik terug thuis kwam en de zaailingen veel te nat zag staan in het kweekkastje (niet dat ze zoveel water hadden gekregen maar normaal moet je de kas toch wat vaker dan om de tien dagen luchten - zaaien en op vakantie gaan, niet ideaal; maar wel leuk) ... en catastrophe riep ik nadat ik vandaag de kweekkast weer wat overmoedig bij de zon had gezet. Dacht (voor de tigste keer) dat de zon wel zo straf niet zou zijn en ik zo toch, met die dure elektriciteit van tegenwoordig, weer wat licht- en warme-maturen kon uitsparen. Ik had er al spijt van toen ik amper twee bochten dichter bij het werk was ... Ik heb vandaag misschien wel 3 frank elentriek gespaard maar toch een redelijk aantal zaailingen verloren.



Maar geen reden tot paniek, ook genoeg wel gelukt en van de meeste andere rassen heb ik nog genoeg zaden (met uitzondering van een aantal aubergines maar zo'n grote fan zijn we daar toch niet van). En we hebben nog wel wat tijd voor een nieuwe lading. Voor wie niet meer kan wachten zijn het vandaag (excuus, er was weer iemand op mijn schoot in slaap gevallen waardoor die dag al grotendeels gepasseerd is) en morgen trouwens ideale dagen om aan de tomaten te beginnen (als ik morgen wat bekomen ben en de schade heb overzien leg ik wellicht de gerateerde peperzaadjes), voor mij zal het voor de tomaten eerder ergens tussen de 17de en 19de zijn. Volledige volgens plan trouwens.

De vogeltjes fluiten kwiek en sommige boeren schudden hun velden alweer op. Tijd om zelf goed uit de doppen te kijken dus. Een paar rijtjes geprobeerd op veldje 5 maar de grond is er eigenlijk nog te nat. Toch bewerken breekt je later zuur op (met garantie), maar twee rijtjes zondigen met de zon op uw snuit doet wel deugd na de lange winter. Zodra het nog wat meer droogt kunnen de schorseneren en de tuinbonen erin, en waarschijnlijk niet zo heel veel later de rest.
De look en de winterui doen het gelukkig nog steeds zeer goed.

Nu we toch aan het kalenderen zijn : wie op 18-20 maart in de buurt van Amsterdam verblijft kan het food film festival meepikken met films, workshops, proeverijen, ... en nog wat rondom eten. Ze spelen er onder andere 'goddelijk varken' waar ik het laatst onderdeappelboom nog over had. En dus nog meer van die eye-openers. Altijd wat te doen in Amsterdam (moet zelf helaas nog twee maanden wachten voor ik er nog eens "in de buurt" ben).
In het Foto museum in Antwerpen loopt nog tot 5 juni de tentoonstelling Hungry Eyes. Daar moet ik wel nog zien te geraken, al dan niet met workshop (in elk geval zonder fotoclub want ik ben al geschorst wegens 'maatschappelijk gevaarlijk en verwerpelijk gedrag' - tjaja ik had ruim voor en kort na Het Bezoek openlijk durven stellen : " 't is Rollin en niet Rolain " (Verlinde), boetedoening schijnt dan als vanzelfsprekend in zo'n club maar het blijft Rollin en niet Rolain; in het centrum van een actieve genocide binnen de club blijken pikjes wat korter en teentjes wat langer).
Volgende week maandag is er in Diest 'wiskunde in de natuur' waar nog (minstens) één plaats vrij is omdat ik dubbelgeboekt naar KT moet. En de eerder beschreven bloemenzeëen zijn zo mogelijk nog indrukwekkender aanwezig (in de Kruidtuin staan er ondertussen zelfs Paasbloemen te pronken - zal voor de onzen die we eergisteren nog snel in de grond legden nog wel even duren, als ze nog willen).
Allez, we weten weer wat doen (en u ook, tomaten zaaien en al ;-)

goed begonnen is half gewonnen ... nondenonde

Het is waarschijnlijk mijn meest vervormde pano ooit (wellicht doordat de draai-as niet door de intredepupil ging zoals Rollin ons vorige week in een privé-audiëntie kwam verklappen - de macroschuif blijkt ook voor panos een handig ding waardoor die weer een trappeke hoger op de buy-a-licious komt te staan) maar de fotoreeks was genomen toen de lente nog in het land was en zoveel zonnige herkansingen zitten er niet meer in de volgende dagen (as if ...).
Waarom ik bij de winterbloeierzeëen die ik maar niet in mijn vensterke gepropt kreeg, niet aan panorama-opnamen gedacht heb begrijp ik nog altijd niet.



Soit. In 180° mijn bijna ideale opstelling. Bijna ideaal want het tocht er nog wat, is de condensator van het nieuwste lichtarmatuur uit de kringloop ondertussen al twee keer ontploft (foei kringloop) en heeft ook de thermostaat van de kweekkast z'n kuren waardoor ik de zaden gisteren wie-weet-al-hoelang bij 6° vond (heb ik me eens kunnen bedwingen om niet elke 5 minuten te gaan zien of de potgrond al beweegt - u kent wellicht het gevoel - en dan heb ik dat weer). Als dat voortekenen zijn voor de rest van het moestuin seizoen dan neem ik beter een ciabatta jaar (braakligging in de moestuin wordt toch onderschat in het rotatieschema).

Het begint er in elk geval wel op een echte plantenkamer te lijken. Stoelen, barkast met borrels, stereo, ... Nieuwe draperieën, niet onbelangrijk om de kamer sneller warm te stoken maar ook om de paarse gloed van het bijlicht wat te verstoppen, je wil toch niet dat de mensen gaan denken dat er daarboven een weedplantage zit (ik wil niet elke week een hele combi op de borrel).

En plantjes uiteraard. In wording toch al. Op de (tijdelijke) werktafel 'de bak' met zaadjes, bakjes met krantenrolletjes en eentje met de duurzame plantlabels van kringloopluxaflexstukjes (niemand koopt die vergeelde luxaflexen nog om ze op te hangen maar ze geven voor die paar euro wel een paar honderd labels, knipknip). Twee zeer handige opkweektools die op het tomatenforum enthousiast worden onthaald : de IKJA bakken (ga bij die zweuden toch eens een percentje moeten lospingelen). Eentje om rondvliegende potgrond te bedwingen (meestal vochtig genoeg zoals hij uit de zak komt maar soms moet je die toch nog een beetje kunnen "verbeteren" met water, zand, vermiculiet,... ) en eentje met een bodempje water, net groot genoeg om een groentenmand vol (kranten)potjes in te laten zakken. In luttele seconden 100 plantjes tegelijk water geven, het kan (heb het ooit nog één voor één gedaan met de injectiespuit omdat je er met een gietertje niet bij kan zonder de planten nat te maken en dat willen we niet laten gebeuren). Van onderuit water geven is meestal beter (helpt ook tegen "de vallende ziekte" bij tomaten, stengelrot). En niet teveel water geven is dan maar een kwestie van op tijd eruit of het bodempje water bij vertrek niet te hoog. Nee die bakken, ik zou het niet anders meer willen (heb er meer dan twee maar twee is al handig). Die injectiespuit gebruik ik ook nog altijd trouwens, om de pas neerge-chopstick-te zaden niet te verdrinken in de kamillethee (thee zoals u weet bevordert het kiemen, en kamille is goed tegen de schimmel). Allemaal facultatief ;-) ieder zijn rituelen.

De schalen voorkiemende patatjes liggen vooraan in de balkonkas weer op een bedje van huiscompost. Ik had vorig jaar de indruk dat de poters op compost mooiere kiemen gaven. De proefopstelling was verre van wetenschappelijk verantwoord (kon ook gewoon liggen aan het feit dat ze hoger in de plantschaal zaten dan de niet-compost'ers en daardoor meer licht kregen ... wat ook de voornaamste reden was waarom ik de compost in de schaal deed, alhoewel ... denk wel dat ik de hoogte redelijk onder controle had tussen de groepen). Je verliest er gelukkig weer niets mee en komkom niet te bescheiden : huiscompost is beter voor alles.

Stenen bloempotten vergroten zeer effectief de effectief verwarmende massa van de kachel (niet dat dat nodig is in die kleine kamer) maar het staat ook beeldig decoratief; tinnen kruisbeelden stonden ook - gezond kitscherig - Beeldig maar daar bleek de kachel net iets te heet voor - mooie blauwe plasjes metaal was wat er van de Heren de volgende ochtend nog restte... (chocostem) nog bloempotten !
En een klein grilplaatje voor een mini-bbq-op-z'n-eentje tussendoor boven op de panoramische Nestor Martin.... tssss tsssss klaar.

Kijk, meer moet dat toch niet zijn ...
Maar nu moet ik er even vandoor (don't you dare say brake a leg, of ge krijgt geen tomaten dit jaar ;-)

't kriebelt 't ...

't is nochtans zo zacht als dons zo'n tomatenzaadje ... (model van dienst de purple calabash tomaat, I like me pink and purples ... tomatoes that is). Blijft fantastisch hoe één zo'n zaadje een hele plant met rijke oogst kan geven (vol vruchten en dus nog meer van die zaadjes). En amper 42 van die zaadjes een volle serre (en overvolle inmaakkasten). Als z'n haar zo proper ligt als den deze dan weet je dat alle gel eruit is. Schoon he ...



Het kriebelt dus toch, maar we zijn ondertussen oud en wijs genoeg om (nog heel even) aan die kriebel te weerstaan; wegens die ene druk bezette week in de planning twijfelen we gewoon nog tussen 'heel even' en 'heel heel even' ('t zal rond de 19de zijn, peperkestijd).
Ondertussen brengen we de plantenkamer aka het d(r)uivenkot(+1) in gereedheid (elentriek, licht en wat muziek ontbraken nog) en maken we naar jaarlijkse gewoonte eerdaags weer een eerste selectie uit de honderden rassen in de schoendoos.
Het is de bedoeling dat dit jaar alles van zaadje tot uitplanten in die kamer gebeurt, maar het is, zoals elke eerste keer, nog een beetje spannend of het in die onverwarmde buitenruimte wel kan lukken. De laatste periode van de opkweek was er vorig jaar een succes, maar die eerste periode kan voor de jonge zaailingen buiten de propagator misschien nog wat te koud zijn. Maar dan halen we de planten wel weer binnen (en vliegen de katten buiten ;-) het kan dus maar beter lukken daarboven), het vuilere werk gebeurt dan toch al in 't schop.

Maar tot dan hebben we dus nog wat komkommertijd om te spelen. Zoals fototjes maken van zaadjes met een oude Konica Minolta Wrokkor 35mm 2.8 (vier euro in de kringloopwinkel) omgekeerd op de macro lens, bijgestaan door een knutsel-ring-flits.v1 van een vergiet uit de kringloopwinkel (50ct, duur maar licht), afvalkarton van de toepasselijk blinkende Capri drankjes en wat overschotjes gesubsidieerde isolatiekleefband; de Belgische lezers hebben dit knutselprojectje dus grotendeels meegesponsord, waarvoor dank. Ah, en een stuk van de buis waarin ik mijn tuinontwerpen rondzeulde, ik doe tegenwoordig toch alles digitaal (zo van die recuperatie bruine posterbuizen, geen dure grootplantubes natuurlijk).

Of, of ik niet mee wilde naar de basketbal (eerste klasse Leuven Bears). Wat foto's nemen van snelle sporters, 't is ne keer wat anders dan ne zelfgebakken berekoek die stilligt voor het mooiste strijklicht uit het grote raam. Oefening baart Kunst, ook de berekoek kan er uiteindelijk maar goed mee zijn.
Maar bij voorbaat niet gemakkelijk, die indoorsporten. Eén van die (extreme) takken van de fotografie waar materiaal wel het verschil kan maken tussen bruikbaar en prullemand. Want snelle onvoorspelbare acties in een vaak niet al te best verlichte zaal ... of flitsen onder de ring is toegestaan wil je zelfs niet uitproberen tegenover beren van boven de twee meter.
Spek voor de bek van de oude 50mm 1.7 (als ik een euro kreeg voor elke fotograaf wiens wenkbrauwen de middellijn oversteken bij 1.7 dan had ik mij al lang een nieuwe 1.4 kunnen aanschaffen, en meer dan ééntje van 1.8 ... maar het is wat het is ... 1.7 op de nifty fifty van Minolta, 50 euro voor 50mm), de macro (105mm 2.8) mocht ook mee maar zou met z'n effectieve pakweg 150mm de actie al wel voorbijschieten (ook wel leuke portretlens maar voor ingesneden portretfoto's verkies ik andere modellen, ahja).

Goeie keuze zo bleek en van aan de zijlijn, onder de tampons van de cheerleaders (tja, zo heten die pompons of wat had je gedacht), zat ik er middenin. Tot ik in de derde 'time' plots vriendelijk verzocht werd te beschikken. De securityman met wie ik goede afspraken had, kreeg het van bovenaf door via zijn oortje.
Alle andere kodakken mochten blijven zitten. Dedjuu seg, mijn lens te kort!
Toegegeven, die 5 centimeter lange lens is bijna geen zicht als je omringd wordt door een stuk of twintig grijze buizen van een halve meter. Niet alleen langer maar ook stuk voor stuk 1900 euro duurder. En daar stopt de competitie want functioneel moest de lens niet onderdoen (want een stop extra en ruim genoeg). Iemand was blijkbaar niet op de hoogte dat dat onnozele pijpke "professioneel" genoeg was ;-) (Zou ik er met mijn nieuwe ringflitser binnenmogen ??)

Maar kom, elk nadeel heeft z'n voordeel, hadden ze me niet weggestuurd dan zat ik er misschien nog op mijn comfortabele plekje en dan had ik nooit die opnames van helemaal boven in de tribunes gemaakt. En dan had ik ook niet het foto-effect van 2010 kunnen toepassen, Vanthilt, beter en vooral correcter gekend als tilt-shift. Photoshopgewijs niet zo echt als met een echte tilt-shift lens maar die kost dan toch ook weeral 1500 euro, veelteveel voor wat deze amateur er mee zou kunnen doen
(hier met de al even budgetvriendelijk 35-70 f/4 'mini beercan' van 50 euro, om met de 35 mm toch al bijna heel de zaal te kunnen pakken).



En nu mag het stoppen. Met dat waaien. We hebben wel wat anders te doen dan de lasagne in de moestuin elke dag weer op z'n plaats te gaan leggen, de haag van de buren wordt er ook niet mooier van met al dat karton.

Things you can do in the garden this weekend ...

*
*
**
*
Eindelijk.
Een beetje sneeuw.
Met kerstmis dan nog.
Winterprettig allemaal maar,
daarmee moet er ook weer wat gewerkt
worden.

Controleer zeker de voederhuisjes eens, of de vogels er nog wel bijkunnen.



Eigenaars met niet verplaatsbare serre kruien overschotjes sneeuw alvast naar binnen om de grond te spoelen (niet te gierig, er komt nog). Niet verplaatsbare serre-grond wordt niet alleen moe na een tijdje maar stapelt ook vervelende dingen op (zoals zouten) omdat daar doorgaans niet meer water passeert dan wat er uit het gieterke valt. Het smeltwater zal de bodem spoelen waardoor het weer wat langer duurt eer je de serre grond moet verplaatsen, of de serre zelf. Hier wordt ondertussen de drank besteld voor de jaarlijkse serre-dans in het voorjaar. Da's ook goed op tijd zou je denken maar onze brouwer kan die hoeveelheden niet in één keer verwerken; maar dat ligt meer aan de brouwer dan aan de hoeveelheden - echt de waarheid (jammer genoeg).

Voor sommige gemeentes is het strooizout (weer)al op, eens een andere manier om te ontdekken waar de gemeentegrenzen zo ongeveer lopen (schuiven). Ik denk niet dat de budgetten te klein zijn maar dat er teveel werd gestrooid (een handvol sneeuwdagen en de wegen lagen er meestal beter bij dan op een miezerige nazomerdag). Strooi als particulier ook eens wat minder, de bodem, onze wateren en de meeste vogels zullen u dankbaar zijn.

Ga eens langs de struiken, voor sommige is de sneeuwlast zwaar om dragen. Beter voorkomen dan genezen want een tak die uitscheurt duurt soms een eeuwigheid om weer in vorm te geraken. Een tik met de borstel (of de heksenbezem die knutselpapa voor de school had gemaakt) en 't is al in orde.



Tweede kerstdag (boxing day) staat voor vele moestuinders mentaal op de tuinkalender genoteerd als "uien zaaien" (zoals 1 januari staat voor "druivelaars snoeien"). Binnen uiteraard, en dan vooral de speciallekes zoals Kelsae of Ailsa Craig. Morgen mag het verwarmde kastje dus weer in het stopcontact om aan zijn tournee te beginnen (want als de uien klaar zijn, mogen de pepers, en niet zo heel lang erna kunnen we alweer uitkijken naar de tomaten). Morgen begint hier dus het nieuwe tuinjaar !

Maar eerst dus nog heel het gebeuren van kerstmis zelf, en voor wie eigenlijk niet goed meer weet hoe of waarom we ons zo folteren met die dagen, en de versie van de middernachtmis (of die koude stinkende stal in het algemeen) maar niks vindt een opgefriste versie uit de modernen tijd :



Ik moet hierbij spontaan denken aan een zinnetje uit de kerstklassieker van urbanus 'al wie da mij volgen wil zal wreed hard moeten lopen'. Die nieuwe|social media gaat zo mogelijk nog harder dan tinternet zelf... en we moeten zien dat we daar geen analfabeet in worden (zeker als je daar tegenwoordig je brood mee verdient). 2011 wordt dus misschien het jaar dat ik een gsm koop... ne slimme...
(Als je na het filmke iets had van "wawasdatallemaal?", dan zijt ge zelf al verder op weg naar Analfabetigië)

Alleen de muziekjes die je overal gedwongen wordt te horen deugen niet altijd even goed. Eén van de favoriete gospels die hier met deze dagen al eens op de DADGAD gestemde gitaar gedreund worden is "go tell it on the mountain" (dat u misschien nog kent uit House MD seizoen 2, want naast de vette serie ook een vette soundtrack voor onder de kerstboom), maar helaas zelfs niet half zo goed getokkeld als deze :



en zo heeft u weer minstens één verteerbaar liedje voor tijdens de feestdagen ;-) 2010 was een muzikaal jaar dat Emilie Jane White mocht afsluiten in de cosy rotonde van de Botanique. Bij "everybody's got a little hole in the middle and everybody does a little dance with the devil" moest ik spontaan aan mezelf en de donuts denken ... leuk is dat, dus niet alleen Luka Bloom speelt liedjes speciaal voor mij alleen ;-)
De festivals hebben hun spammachines ook weer op gang getrokken. Zelfs Dranouter probeert al early bird kaarten te slijten door het campingticket er gratis bij te geven. Gaat niet pakken. Alhoewel. Ik vroeg onlangs aan het management van The Unthanks wanneer ze nog eens naar onze kanten afzakken : "dat zal niet voor augustus zijn" was hun antwoord. Het zal toch niet waar zijn he ...

allez ik ga u laten, en moest ik u niet meer bijtijds treffen : niet te zat en niet te dik, en kom veilig thuis, ik zou graag al mijn lezers weer begroeten in het nieuwe jaar ;-)

Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb...

...dan begin ik er beslist eens aan - dan zou ik eens wat over de maankalender schrijven. Ik zal er toch maar eens aan beginnen, geen vijf minuten tijd maar meer tijd ga ik voorlopig toch niet krijgen (overal druk druk druk en dan nog eens bonjouren, niet normaal).



Ik breek trouwens al weken mijn hoofd over hoe ik dat van die maan verkocht zou krijgen, alsof ik om te beginnen al een expert zou zijn laat staan missionaris. Valt er eigenlijk wel iets uit te leggen, 't is te zeggen : is er iets ? Laten we de hypothese daarom misschien even omdraaien en er van uit gaan dat er niets is, dat het dus niet uitmaakt wanneer je wat doet ('planten groeien toch', is een stelling die moeilijk te weerleggen is). Zou je het dan, zelfs in dat geval, erg vinden dat er een tuinkalender was die je concreet maar flou genoeg vertelt wanneer je wat moet doen, en af toe ook wanneer wat niet. Waarschijnlijk niet want er is toch 'werk' genoeg in de moestuin om uit te kiezen en bij veel werk verliest een mens al eens het overzicht (even vasthouden dat gevoel). Stel dat het werken volgens zo'n voorgekauwde kalender dan ook nog eens betere resultaten zou kunnen opleveren (nog altijd voorwaardelijk en geheel vrijblijvend), wat heb je dan te verliezen ? Weinig.
Niet niets, want sommige kalenders komen wel voor een prijsje. Maar kom, u bent eigenlijk al vertrokken zie.

De maan hangt rond ons maar rond de maan hangen veel mythes. Meer moorden, meer ongevallen, meer geboortes, ... en vele blijven na onderzoek niet meer dan toogpraat of in het beste geval onzeker. Dat de maan invloed zou kunnen hebben op de planten lijkt echter niet geheel onmogelijk. Door licht en haar aantrekkingskracht om maar wat te noemen. Als je met volle maan rond middernacht soms de krant nog kan lezen in je slaapkamer (alleen al daarom ben ik een groot bewonderaar van de maan maar eerlijk is eerlijk : het helpt dat je zonder gordijnen en van die andere stoffige dingen slaapt), en dat dat licht 'maar' weerkaatst zonlicht is, dan is er toch iets voor te zeggen dat planten en zaailingen in het bijzonder daar wat van kunnen profiteren (fotosynthese blijft de soep-hoofdschotel-en-nagerecht van de planten, en er was toch dat onderzoek rond grondbewerking en (onkruid)groei bij licht vs. pikkedonker).
Het meest gebruikte argument is je zeker bijgebleven uit de aardrijkskundelessen, die les waarbij de aarde al eens wat overdreven werd afgeplat om de waterverplaatsing door de aantrekkingskracht van de maan voor te stellen. De zon doet ook mee, maar de maan is, ondanks zijn kleinere massa, veel sterker omdat hij veel dichter bij ons staat. Die krachten zijn het sterkst wanneer aarde, maan en zon op één lijn staan (zon en maan elkaar dus niet tegenwerken bij het trekken) : bij volle en nieuwe maan dus.
Een hogere waterstand in de bodem, wellicht minder weerstand om van dat water te genieten, sapstromen, ... allemaal waterige factoren die een aantal beslissingen in de maankalender gaan beïnvloeden : bij 'laag water' is de grond makkelijker te bewerken, kunnen sommige (droge) gewassen beter geoogst worden (langer bewaard), 'hoog water' is dan weer beter voor de kieming van zaden, het oogsten van weer andere (sappige) gewassen,.... Zaaien, (ver)planten, oogsten,... op het juiste moment, zou dus een betere opkomst van zaden, groei, opbrengst en bewaarbaarheid geven.
En kijk eens naar de k(r)a(r)a(k)terkop van de maan, veel inslagen van keitjes die anders misschien op ons hoofd waren gevallen, dan moet je toch wel wat respect hebben voor die verre buur (beter een verre buur dan een domme vriend, of hoe gaat het spreekwoord weer). En misschien herkennen planten en zaden wel een beetje waar ze zich bevinden in het seizoen op basis van die constante maancycli (net zoals wij onze pasen elk jaar berekenen), "begin maar te kiemen zodra het eens meer dan 10°C wordt" zou misschien een gevaarlijke strategie zijn ... misschien. Om het nog complexer te maken zijn er ook nog die andere brokken in de hemel (of is er niets of niemand in de kosmos moest ik van Stijn vragen), maar laten we die even vergeten (de rest van de kosmos).

Toen ik een reportage zag over de aanhangers van de maankalender zag ik praktijkvoorbeelden van aardappelen (het meest gebruikt om te experimenttelen met de maankalender - een verder geheel toevallige wooldspeling solly) : rijen opgezet volgens de maan en andere op "verkeerde" momenten en de verschillen waren enorm (net zoals met dat andere, maar dat is een cliffhanger voor later). Naar de methodologische score van die onderzoeken hebben we meestal het raden maar een beetje pseudowetenschap op zijn tijd heeft ook z'n charmes. Als je verder op zoek gaat kom je steevast bij dezelfde namen terecht : Maria Thun (uiteraard), en Rudolf Steiner (ja, die van de scholen) en andere. De eerste kalender die ik kocht was dan ook een echte van Thun. Maar de teleurstelling kon niet groter zijn. Zonder achtergrond leest een menukaart van de meeneembelg in Tokyo vlottel, en het bleek al gauw dat je elk jaar een nieuwe kalender mocht kopen. Daarenboven scheen er toch wel wat variatie te zitten op kalenders en methodes... Die methode was dus goed bezig om vertikaal geklasseerd te worden tot ik deze (gratis) online maankalender vond.

De kalender bleek een gulden middenweg te zijn tussen de variaties die ik al eens tegenkwam en voldoende bommaproof om in te stappen zonder alle regels precies van buiten te moeten kennen, en bovenal : gratis. Gewoon de prentjes volgen (vruchtgewassen, bloemen, wortelgewassen, bladgewassen), dagen met de groene balk zijn "plantdagen", dagen zonder groene balk "zaaidagen". En daarmee zitten we vandaag dus op (ver)plantdagen en meer bepaald voor de vruchtgewassen en is het perfect om te snoeien of het gras af te rijden (voor wie dat nog durft ;-) Er zijn er die nog gedetailleerder gaan in het afbakenen van de periodes (blad gaat over in wortel om 17u41 en van die dingen) maar ik ben voorlopig tevreden met level één. Een dag of twee na volle maan zijn ideaal om te zaaien, dan maakt het zelfs niet uit wat (daar mik ik dan ook al een beetje traditioneel mijn tomaten en pepers op elk jaar).

Het is dus wel een kalender die iets dwingender is dan de 'probeer deze maand je erwten te leggen' (leg je erwten deze maand op ... en ...) als je de kalender wil volgen. Maar het is natuurlijk geen ramp wanneer je een gunstig 'venster' mist, de wereld draait door inderdaad (fantastisch programma trouwens), en de natuur dus ook.
Welke groenten, bloemen en fruit je wanneer precies moet doen zal je in die kalenders meestal niet vinden maar daar bestaan voldoende andere lijstjes en kalenders voor. Maar iets dwingender heeft ook zo z'n voordelen ("ik moet op ... de bloemen zaaien of het is pas weer voor ..."). Dat maakt soms het verschil tussen "da'k het morgen zal doen" (en van morgen komt overmorgen en de dag daarna, u weet wel van de 5 minuten politieke moed) en "vandaag even de erwten, morgen even de tomaten, overmorgen even de sla". Spreidingsplannen, daar kunnen we niet tegen zijn.
De methode zou beter werken zonder chemie en met veel huiscompost, maar dat vind ik nogal zweverig. Ik hou niet zo van zweverige stellingen maar ik hou wel van 'zonder chemie' en 'met huiscompost' dus dat komt dan even goed uit.

Wortelen op vrijdag en sla op zaterdag, of andersom, of alles een beetje door elkaar ... zou het echt veel uitmaken ? Maar wij mensen kiezen toch zo moeilijk van die triviale dingen (of bent u altijd de eerste om te antwoorden waar we naar toe gaan of wat we eten vanavond ?) Ik heb te weinig plaats en tijd om proefvelden aan te leggen maar ach, soms moet een mens al eens blind in iets geloven, of het nu Aladin is of God ... maar vergeet vooral uzelf niet.

Je had toch niet verwacht dat dit in twee regels kon ??

EUREKA ... eindelijk

Nee, ik ben nog niet begonnen in de volle grond (maar dat gaat nu niet lang meer duren), dat van de maankalender is het ook nog niet (maar dat gaat nu niet lang meer duren) en of de moerbei eindelijk in de was gaat geraken laat hij nog niet zien (maar dat gaat nu niet lang meer duren). Nee, niks van dat alles maar niet minder bijzonder.

Ik ga niet nog meer reclame maken voor de luxaflex als plantenlabel want het wordt precies al moeilijker om er nog te vinden. (allez nog één keer dan :) Luxaflexen zijn perfecte plantenlabels, want je kan ze voor een paar euro in een kringloopwinkel op de kop tikken en met een weloverwogen actie van de schaar haal je er een paar honderd blanco labels uit. Prijs/kwaliteit alleszins een betere zaak dan een paar euro voor tien labels in het tuincentrum om de hoek, en voor de afvalberg toch ook een goede zaak want wie hangt die licht vergeelde luxaflexen anders nog op ? (mooie reepjes knippen uit een melkbus ? vanzelfsprekend makkelijker dan wanneer de melk in glazen flessen komt, maar dat zijn uiteindelijk toch ook maar van die slappe pluriforme dingetjes).
Eigenlijk moet ik zeggen bijna perfect want de Achillespees van de meeste labels blijft het beschrijven met 'onuitwisbare' inkt. In weer en wind, maar soms zelfs al onder de beschutting van de serre, blijkt dat onuitwisbaar toch maar een relatief gegeven. Goed voor de herbruikbaarheid van het plantenlabel maar jammer voor de naamloos geworden drager. Als je een half dozijn Jalapenos hebt staan (die herkent zelfs een leek; de niet-ingewijde buitenstaander bedoel ik dan, niet de porei) is het anders wel handig dat je precies weet welke. Misschien wil je wel zaad oogsten (en dan mag daar een naampje bij) of misschien kan je helemaal geen zaad nemen (wegens F1 hybride die meestal geen stabiele nakomelingen geeft), bijvoorbeeld.

Maar, neem ondertussen nog eens een slok van je rode wijn, de oplossing is nabij en nog goedkoper en duurzamer dan de luxaflex. Het vergt wel een kleine start-investering (tenzij je al eens een chassisnummertje omkat) : slagletters. De (lood?)wikkel van de fles is zo zacht, een kind kan de was doen. En aangezien je de wikkel toch ruim moet verwijderen bij het schenken (wijn mag nooit in contact komen met dit metaal) kan je hem er beter volledig afhalen (loodwikkels, voor zover ze nog worden toegepast, worden al eens bij het klein gevaarlijk afval gesorteerd ... maar door wie vraag ik me dan af).
De embossed-look is wel netjes maar zelfs als je het metaal weer vlak zou strijken blijft de naam zichtbaar. Een paar strakke tourkes rond een ijzerdraadje of bindbuis en je naampje loopt nooit nog weg (een klassieke 'door het gaatje' kan ook, maar is toch wat kwetsbaarder denk ik - zeker uit een enkele laag).
Bij het opkweken heeft een priklabel-type-luxaflex misschien nog de voorkeur (al was het maar dat ik er geen 240 ga liggen ponsen voor de tomaten), maar 'ter plaatse' of voor de gasten die wat langer aan huis blijven (ik noem maar wat : dat dozijn fruitbomen dat je geplant hebt, die twee dozijn kleinfruitvariëteiten of die drie dozijn bijzonder rozenrassen - jaja, uit het hoofd, nu nog wel maar over tien jaar ...) is dit toch wel fantastisch. Het moet nog blijken hoe lang deze labels zullen meegaan maar een beredeneerde gok zegt : zeer lang.


There is ART in rose quartz, typography art...

Weer een reden om aan de wijn te blijven. Schol, sláinte, prosit, zum wohl, skål, cheers, cin cin...

dat was dan jammer ...

FAN-TAS-TISCH jammer. Katzenjammer. In uitgesteld relais enorm genoten van het optreden van Katzenjammer, 4 fijnbesnaarde Noorse jongedames die psychedelische-country-folk-pop-rock-de-cirque brengen. Wie kan daar tegen zijn ? Wij alvast niet, maar de gastheer van de B&B vond het maar kattengejank. Ongelijk en gelijk hebben tegelijkertijd, je moet het maar kunnen (het zijn in elk geval niet die twee pianisten die hebben samengelegd voor één piano, noch de langstlopende strip die nog eens werd genamedropped in Inglorious Bastards). Maar oor-deel vooral zelf ...



of deze thee met kaneel, of op 24 april op Dranouter aan Zee, in kronkelende lijve, samen met Jasper Erkens, Arid, Daan, Raymond van het Groenewoud, Buscemi, Arno, The Proclaimers,... .
Jammer maar helaas was vrijdag ook de vrije dag op de lokale zorgboederij, en nog voor het derde lied had ik weer (ik weer) een aangeschotenuitschotlul die in mijn bier hing te hangen, en ik mocht daar weer niks van zeggen maar één ding is zeker : ik drink mijn Guinness graag straight, daar mag iets bij maar hoeft niks in. Misschien iets om mee rekening te houden als je naar het toch wel amusante muziekcentrumdranouter trekt.

De meeste pepers zijn ondertussen individueel verspeend in grotere krantenrolletjes (van 4 'knus' in een rolletje van 2,5 cm naar 1 'ruim' in een rolletje van 4,5 cm). Er zijn al genoeg start-to-sow lijstjes, misschien is het handiger om de meest voorkomende valkuilen nog eens op een rijtje te zetten, dat spaart je misschien weer de lastige klim uit die kuil, zo zonder grootvader om te helpen. De enthousiaste moestuinder doet namelijk meestal te hard zijn best om zijn planten te vertroelen.

NIET OVERDREVEN VEEL WATER GEVEN. Misschien wel de meest voorkomende fout is de overmatige watergift. Symptoom nummer één is de frisgele kleur van de bladeren, zoals Urbanus het zou zeggen.
Beetje bodemkunde om het nooit nog te vergeten : Ongeveer de helft van de grond is vast materiaal, de andere helft 'hol'. In die holte zit ongeveer evenveel lucht als water. Als je teveel water geeft loopt de vrije ruimte verder vol met water, verdrijft de lucht en de plantjes gaan stikken. Teveel water is dus misschien nog erger dan te weinig. Soms is het beter om het plantje dan even te verplanten in nieuwe grond die correct vochtig is (vochtig genoeg zodat je handen vuil worden als je met de potgrond bezig bent, niet zo nat dat er ook maar een druppel water uitkomt als je het in een bolletje knijpt).
Watergeven doe je best van onderen uit, gewoon het plantpotje 'even' in een bodempje water zetten en zo water laten opnemen door de drainage gaten (of het krantenpapier) (mijn potjes staan in korven, zo moet ik niet potje voor potje verzetten) Zo hou je de toplaag relatief droog : je voorkomt schimmelziektes bovenaan en je forceert de wortels om beneden hun water te gaan zoeken. Het water loopt ook niet gewoon langs de uitgedroogde kluit weer uit de pot zoals bij normaal watergeven al eens gebeurd. Eigenlijk alleen maar voordelen.
Grote-Moeder-Aarde regelt die huishouding (met de hulp van de maan, die grote krachten uitoefent op het water van onze planeet ... hebd'em ??) al wat meer vanzelf dan in zo'n potje.

NIET OVERDREVEN DIEP (VER)PLANTEN. Eén van de adviezen die je wel eens hoort vliegen is "diep verplanten". Voor pepers (en nog meer voor tomaten, maar minder voor meloenen en pompoenen) is dat zeker een goed idee maar probeer daar ook weer niet in te overdrijven. De planten maken wel wortels op die stammetjes, maar ik heb daar nog geen spectaculaire wortelkluiten uit zien ontstaan over de volledige stam bij de jonge zaailingen (zeker niet als je regelmatig verspeent). Op de onderstaande foto zie je al de knobbeltjes waaruit, heb ik me laten wijsmaken, zo'n wortels kunnen ontstaan. Het heeft volgens mij weinig zin om te verspenen tot net onder de bladeren, maar zet ze dus gerust een beetje dieper bij elke verplantbeurt. (als je niet weer waar je iets zou moeten zien op de foto, even met de cursor erover gaan...)



NIET OVERDREVEN SNEL VERPLANTEN. Ik ken mensen die nooit verspenen en die halen daar ook hun resultaten mee, maar zelf verspeen ik nogal graag. Het is een manier om overzicht te houden over je plantgoed (selectie van de goede en de slechte presteerders) en je geeft de plantjes telkens 'correct' vochtige grond in een potje van aangepaste grootte. Potje te groot is lastig om water te geven en neemt teveel plaats in, te klein kan de groei beperken (minder bij krantenrolletjes want daarin groeien ze gewoon door naar het volgende rolletje).
Meestal zegt het advies om de planten te "transporteren" via de kiemblaadjes (de eerste blaadjes die ontstaan) omdat het stammetje te broos is. Daar is iets van, maar bij de pepers vallen die er nogal snel af, en een val van anderhalve meter stellen ze nog minder op prijs dan zachte intimiteiten op het blote vel. Misschien is het beter om even te wachten tot het stammetje wat dikker is voor je een eerste keer gaat verplanten. Zo heb je meteen ook een mooier kluitje, een plantje met wat meer wortels slaat waarschijnlijk makkelijker weer aan dan met één miezerige wortel die je misschien nog afbreekt onderweg. Anderzijds moet je ook niet te flauw doen over die wortels, een beetje 'snoei' mag...
Maar wacht gerust tot je de eerste echte blaadjes ziet voor je ze gaat verplanten, haast en spoed is zelden goed.

NIET OVERDREVEN AANDRUKKEN. Eentje waarop ik mezelf ook nog af en toe betrap (en dan zie ik weer die overschotjes, die zonder veel aandacht in wat potgrond sukkelen omdat ik ze niet meteen in het groenafvalemmertje wil gooien, en die nog even een klein spurtje trekken). Als je de grond te hard aandrukt, druk je ook weer de lucht eruit en moet die jonge zaailing meer moeite doen om z'n wortels er door te krijgen; die moeite kan het wel voor andere dingen gebruiken.

NIET OVERDREVEN BIJMESTEN. Eigelijk nog niet bijmesten. De meeste potgrond heeft toch al een basisbemesting en eigenlijk heeft zo'n zaailing niet veel nodig (fotosynthese weet je nog : licht, lucht, water en bladgroen = suiker en zuurstof, sterven van de honger zal hij alvast niet doen). Laat je niet intimideren door de afmetingen van de geforceerde planten die je soms nu al in het tuincentrum kan aantreffen...allemaal voor niks nodig.

NIET TE DONKER, NIET TE WARM, EN KIETELEN. Alles zodat de plantjes rustig gaan groeien. Plantjes krijgen goesting om te groeien als het comfortabel warm is. Meestal verwachten ze bij die warmte ook aangepast zonlicht die deze groei toelaat. Maar zo rond deze tijd kan dat nog aardig tegenvallen dat zonlicht. Dus zoveel mogelijk licht en niet teveel warmte.
Kietelen is elke vorm van 'mechanische stimulatie' (thigmomorphogenese, voor wie er wil over lezen). Van schudden met de bak, tot strelen met de hand of een pluim, tot blazen, ... als ze maar niet een paar maanden stil staan op te groeien op de vensterbank.
Licht kan vanalles zijn maar liefst 'vanrechtvanboven', van een prettige dakkoepel, of TL tot speciale groeilampen. De LED groeilampen zijn de laatste jaren vrij populair maar zijn wel wat duurder in aanschaf en schijnen nogal een smalle lichtbundel te geven (planten dus zeker aan de wiggel houden). Als je investeert in een lampje, hang je lampen dan vrij kort bij de planten (uiteraard wel een beetje uitkijken met de warmte die je lamp zou afgeven).

Voor de liefhebbers : You say tomato, I say potato. Op onderstaande foto zie je bij de jonge zaailingen al het verschil tussen tomaten met gewoon blad (Regular Lead, RL) en tomaten met aardappelblad (Potato Leaf, PL, zoals Prudence Purple, Brandy Boy, Brandywine,...). Zeg nu nog eens dat ze geen familie zijn... (als je de verschillen niet ziet, gewoon even over de foto gaan met je cursor)

Net op tijd ...

Even vitamientjes (vooral vit. D) gaan plukken op blauwe, rode en zwarte hellingen, onder een blauwe lucht zonder wolkjes en dus volop zon, ik kan ergere dingen verzinnen voor mijn eigen. Alhoewel, het hotel (oh leuk een rebus : L'étendard -D +D, van skiwereld) was wel erg. (Ik maak niet snel reclame voor iets, tenzij het echt goed is, of echt slecht).

Ik ben om te beginnen al geen fan van 'ALL IN' formules (zeker als ik ze niet niet kan kiezen). Niet alleen omdat ik die achtergelaten halfvolledige glazen frisdrank een bedenkelijke vorm van luxe vind. Maar vooral omdat de alcoholische dranken uit het 'forfait' echt niet te zuipen waren en dan ben je al helemaal gejost. Exemplarisch voor het concept ?? Totaal onbegrijpelijk hoe de kannetjes toch binnenliepen bij sommigen. Hoegaarden stond strategisch op 'de sterke kaart' (dus daarom word ik daar zo zat van, al na een pint of 13) aan de volle democratische prijs van 4 euro.
Ik ben er zeker van dat ik wijn noch bier aan geen enkele van mijn voorvaderen had moeten voorschotelen, nochtans stuk voor stuk dragers (en brengers) van het alcoholofielologisten-gen (waarvan één bloedlijn gedocumenteerd door pater Patteet in "het geslacht De Kock, deel 2" tot bij Keizer Karel via Anne De Percy, als zoon van de zoon van Rosa Maria J. uit generatie 39; jaja, welle naar het genealogisch cliché dus ook (#41), gelijk de helft van Vlaanderen, maar die andere helft dan ook weer niet ...).

Dat we de badkamer en vooral het bad(dekke) zelf nog moesten proper maken was niet echt een prettig vakantiegevoel maar dat wilden we nog bedekken met l'étendard de l'amour (want je had terloops een leuke originele openingszin bij de mensen die beneden stonden te vertrekken : "seg ken ik jou niet ergens van" - ahja, jouw haar lag all over the place tot in het putteke van mijn bad). Ook al omdat de patron vooraf had gezegd dat zijn 5 heterosexuele helpertjes, stoere snowboarddudes waarvan de muts permanent anatomisch vergroeid is met het hoofd, de dienst uitmaakten en ... 'niet altijd werk zagen' (as in "check toiletpaper ... zal wel ... sigaret smoren druk druk druk ... check"); gezellig onderhouden wachten in de bar op een spoedinterventie van de kuisploeg was al geen leukere optie, dus dan maar even zelf aan de slag.
Ik heb op de hele vakantie ook geen enkel zuiver bord gezien (nochtans een nogal elementaire voorwaarde in een hotel), ze zullen wel in de buurt van water geweest zijn maar het was pas nadat het minst vuile bord van de stapel een paar keer de ronde van mijn bil had afgegleden dat het te gebruiken was met een ontspannen gezicht. De keuken was sowieso niet geweldig maar ik denk dat de kok zoals bij de wijn gewoon wat meer budget nodig heeft om er iets deftig van te kunnen maken; het was nochtans geen budgetreis.
Het was pas nadat de patron doodleuk en onbevangen kwam vertellen dat we konden douchen voor we de bus naar huis op trokken als we 15 euro betaalden voor de saunaruimte dat ze mijn lontje hadden gevonden, en ik onverwijld met mijn moestuinvuist op tafel mokerde. De boodschap kwam knikkebenend aan ... "maar daar heeft nog nooit niemand een probleem van gemaakt". So what, iedereen heeft ook gezien dat de borden vuil zijn (ik heb gezien dat zij het zagen - moet ik nu de horeca in omdat ik daar een oog voor heb ?), velen drinken stilletjes de niet te drinken wijn, en iedereen vind het normaal dat je mag douchen na een shortski. Douchen speelt immers een cruciale rol in het succes van het ski-van-het-werk-naar-het-werk-concept, en u meneer patron profiteert rijkelijk van dat specifieke succesverhaal.
Maar niemand spreekt, of toch niet op tijd. Dan ik maar weer (gevolgd door twintig thumbs up, dat dan weer wel).

De rest van de bus had nog slechtere ervaringen met het hotel in la Norma, maar dat heb ik maar uit tweede hand.
Van het skigebied 'Les Sybelles' zelf hebben we absoluut geen klagen, zeker voor een shortski een aanrader. En de latten (Rossignol Zenith Z9.5 Oversize) waren Fe-No-Me-Naal (ijsplekken, welk ijsplekken ?), ik denk trouwens dat die al de revolutionaire Avatar bindingen hadden, met een rechtstreekse connectie naar het brein. Maar één keer gevallen zelfs, uit het skikot van het hotel dan nog, de eerste dag, te voet, voor we naar de pistes vertrokken; zo begin je als eigenaar van dat pad al niet op een goed blaadje natuurlijk.



Thuisgekomen nog even van de slechte wijn, wijnpokken voor ons Rosemarie dan wel, maar voor de rest is thuiskomen nog altijd leuk. Zeker als ondertussen (cfr. 7 dagen geleden) de tomaten voor bijna 100% recht staan.
Maar net op tijd thuis want ze begonnen zich al een beetje op te maken voor de eenzame reis richting licht. Snel onder de lampen dus (mengeling TL aquarium groeilampen) om te vermijden dat ze al te lang en slap doorgroeien want ze moeten volledig op eigen kracht kunnen blijven staan tot ze klaar zijn om - zo ongeveer kniehoog - buiten uitgeplant te worden (dus niks geen stokken of krukken aan de jonge tomaten hier). En zo dienen zich aan voor de volgende rondes 'survival of the fittest' (in willekeurige volgorde) :

binnentijds :
Blueberry, Black Krim, Kentucky Beefteak, Yasha heart, merveille de marchée, american wonder, tigrovy, crven, besser, rose quartz, ashleigh, druzba, prudence purple, marizol purple, aker west black, aunt ginny purple, marmande jaune, cabin, jaune flammée, tenessee brichtes, abraham lincoln, brandyboy, aunt gertie's gold, earl faux, black cherry, holyland, giraffe abricot, hawaïan orange cherry, hawaïan white cherry, hawaïan yellow cherry, blushing yellow, bloody butcher, kalman hungarian pink, black sea man, saljut, cherokee purple, purple passion, caspian pink, mortgage lifter, black brandywine, stump of the world, clear pink, northern lights, rufus carrigan mex, king humbert (adempauze)

een beetje achter :
summer cider, legend, azoychka, golden dwarf, debarro black

over en uit ? :
patio orange, royal hillbilly

Zo is de kast ook weer leeg voor de volgende zaadjes. Diepvriesgroenten mogen dan misschien wel meer vitaminen bevatten dan groenten die al een tijdje in de rekken liggen (ik hou niet van weinig concrete bepalingen als 'een tijdje' en 'recent onderzoek'), zelf geteelde groeten van de tuin op het bord zijn natuurlijk nog beter (smaak, voedselkilometers, genoegdoening,...).
Ik zou zeggen : Start.

't is gebakken, weer 5 stuks ...

witte chocoladetaart met yoghurtglazuur en slimmertjes, en twee muffins in de oren.



want, een zoon die twee wordt dat mag gevierd worden en wel met drie lasagnas en twee taarten (waarom bent u niet verrast?)



En aan de hand van het vorige plaatje van de maan is het u wellicht ook bijgebleven dat het zaaien der tomaten op de planning stond (lijst volgt later). Ondertussen zien we ongeveer zoiets (en ben je dus rijkelijk TE LAAT). Eigenlijk is die bijna volle maan veel boeiender dan de helemaal volle maan, die kratertjes in de schemerzone vrolijken het witte schijfje zo op...



Maar met de zaadjes in het kweekbakje hebben dus wel weer wat tijd voor "zachte" informatie. De nieuwste Adobe Photoshop uitbreiding bijvoorbeeld, Adobe PS Cook :

Adobe Photoshop Cook from Lait Noir on Vimeo.

De "gewone" CS4 is net zo handig (roteren van het canvas zonder kwaliteitsverlies is voor het opkleuren van plannen wel nuttig), alleen het tablet loopt nog niet zo vlot als bij 3, zonder diep in het menu te prullen.
Bij het samenstellen van mijn nieuwe PC (nieuw, toch ook al weer een half jaar oud; de oude was vooral een bron van frustratie geworden, maar de nieuwe met Vista en nu Windows 7 moet op dat vlak voorlopig eigenlijk niet onder doen) heb ik vooral gelet op de fluisterstille elementen .. met uitzondering van de ventilator op de processor. En ismenu net die standaard I7 ventilator toch een beetje aan de luide kant... Maar gelukkig zijn er (gratis) handige hebbedingetjes zoals speedfan waarmee je koelertjes wat trager kan doen draaien (en vanzelf weer wat sneller als het daarbinnen te warm wordt - processorkoeler op 25% en de rest gewoon op 100% want die hoor je toch niet). En trager is natuurlijk zuiniger en dus ook beter voor het milieu ... wel oppassen geblazen want een verbrande processor is natuurlijk niet zo goed voor het milieu (noch voor de portemonnee).

En meanwhile, subiet, zo'n 800 km van hier ... de geschiedenis van sprongetjes.

eco- en andere speeltjes ...

Consuminderen staat normaal hoog in mijn lijstje [daswelwahjom] maar soms is het sterker dan mezelf (ik had maar chocola moeten lusten als comfortfood).

Eneke dat al lang op mijn lijst stond was de stapleless stapler. Nieten zonder nieten. Waarschijnlijk één van de weinige keren dat iets-zonder-zichzelf kan werken, maar werken doet het in elk geval. Wel maar voor een blad of drie maar dat is toch het gemiddelde (3,14159 om precies te zijn) waarvoor we paperclippen of nieten.
Te krijgen bij uw favoriete eco-provide(u)r vanaf een euro of twee, alleen ... ik heb niets met roze of fluo-geel; deze past een beetje beter bij mijn huis-kantoortje.



Eneke dat niet zo lang op mijn lijst stond was de spiegel telelens (Ja, ik weet het). Daar word je tegenwoordig mee doodgesmeten en na het lezen van de zeer uiteenlopende ervaringen en opinies zonder ervaring moest ik het maar eens zelf uitproberen. De Falcon 500mm f/6.3, voor een goede 130 euro door een vriendelijke Pool tot op de dorpel gebracht (laat je dus geen 200 euro of meer armer maken op de kapazas). Alles wat ze zeggen en schrijven over deze lenzen (want die Koreanen hangen er wel een andere naam op tot je er eentje leuk vindt) is waar : beetje soft, manuele focus (so? you lazy bas**d), zeer beperkte DOF, donut bokeh (you love or you hate, I like, you wait,...) en ga zo maar door. Geen al te serieus speelgoed voor sommigen, presse-papier voor anderen ...
Maar mijn plaatje van de maan vind ik nog wel leuk voor een eerste keer (op statief en met draadloze ontspanner), van zo kortbij heb ik ze nog nooit mogen zien (en ze stond precies veraf gisteren). Speelgoed is toch om mee te spelen en zolang je maar creatief omspringt met de limieten van je houten sabel kan je nog wel eens een Gulden Sporenslag winnen - Hendrik Zal-Het-Geweten-Hebben weet het (en Hugo Claus ook). Voor het geld vind ik het na één dag al een leuk speeltje (op naar het Atomium voor wat donuts).
En daarbij, Oude Technologie, daar ben ik meestal redelijk gerust in, zeker als ze in een moderne kopie uit het Oosten zitten. (Ter referentie 600 euro voor de Sony 500mm f/8 AF, die wel vele malen beter is maar ook vele malen duurder).

Als je de maan zo mag zien dan weet je in elk geval dat het weer bijna tijd is om te zaaien; 28 februari en 1 maart zeer geschikt voor tomaten (zelfs als je er niet in gelooft blijft het een verdedigbaar zaaitijdstip). En wordt het tijd om uit te kijken naar pootaardappelen maar dat heeft dan weer niks met de maan te maken.



De proefdruk bij de grootplandrukker was een beetje ontgoochelend. Kleuren een beetje aan de flauwe kant. Hoe was dat mogelijk ? Mijn scherm is gecalibreerd, en op mijn eigen printer met aangepaste profielen was het zoals ik het op het scherm zag (wat nogal wiedes is).
"Mijne printer gebruikt geen zwart" was al een aardige stap in de goede richting om te begrijpen wat er nu weer aan de hand was. Even een andere drukker proberen. Een fotodrukker, 140gr papier, 40€/m² maar voor 22€ wel een perfecte druk.
Het eerste wat de klant zei - nog voor ik aan mijn uitleg kon beginnen - was "HOE HEB JE DAT GEDAAN, prachtig" - bijgevallen door een "Dat (presentatie) heb ik zo ook nog nooit gezien" van de docent (maar dat wist ik al een beetje want dat vertelde de grootplandrukker die alleen voor architecten werkt ook altijd).
Missie (digitaal opkleuren) geslaagd.
Welk plan van de klas uiteindelijk gekozen wordt weten we nog niet ... Hij was niet meteen wild van de Mickeys die mij inspireerden :

wens :
tuin in Japans-Amerikaanse stijl (huh? wasda??) +
huis in cottage stijl met veel hoeken en kanten +
(ikke) aanhanger Mickey Liberation Front
= Mickey, geen pretpark maar zoals bij Donaldson en van die kleedjes



Hij, binnehuisarchitect, vond het totaalconcept wel knap (waarvoor dank) maar hij moet wellicht nog wat wennen aan de Mickeys, terwijl de rest van de groep zelfs een beetje teleurgesteld was dat de meeste Mickeys weg waren (dat was wel van in het begin de bedoeling e mannekes)... een mens kan ook nooit goed doen ;-).
Die Mickeys waren hem misschien niet eens opgevallen als ik het er niet bij had verteld en zouden na aanleg ook alleen mogen opvallen vanuit de lucht (en zo komt je tuin misschien nog bij de hiddenmickeys.org'en terecht, ook niet erg).
En en passant heeft mijn mini-onderneminkje in de klas ook een naam : AmperZand (&) tuin•en. Niet dat ik van mijn the666bbq af wil, hoewel ... wekelijks heb er ik wel ergens morrie mee (especially chez les Americains) dus ik vrees dat dat geen ideale handelsnaam zou zijn (of misschien juist wel?) Châpeau trouwens dat ze een 16-tal ontwerpen na elkaar wilden komen verteren... die potentiële klanten.



Voor wie toch nog wat echt comfortfood kan gebruiken, snel nog een moelleuke van witte limoenchocolade in een bruine jas (voor vier personen met normale problemen) :

- 200g witte chocolade smelten in 50g limoensap en daarna een uurke weer laten opstijven in de koelkast (wordt niet meer hard hard), hiervan worden dan later dobbelsteentjes gesneden (of quenellekes gequenelled) die de kern vormen van het taartje (minstens een uurke wachttijd incalculeren voor deze stap).
- 125g pure chocolade smelten in 125g boter, 2 eieren en twee dooiers loskloppen met 50g suiker
- eiermengsel bij chocolademengsel en er nog 50g bloem onderkloppen
- vormpjes inboteren en boter bestrooien met kristalsuiker (wij hebben onze muffinplaat gebruikt maar je kan ook van die vuurvaste kommetjes gebruiken)
- vormpjes 3/4 vullen met het chocolademengsel, (zacht) blokje van de witte chocolade erbovenop : 12 minuten oven van 180° (enjoy le cinema : black will grow over white)
- omkeren op een bord (of serveren in het kommetje), klaar ... en lekker (zelfs als je amper chocolade lust)

En weer zo simpel, hoogstens één druppel zweet op het voorhoofd als je tegelijk ook twee verjaardagstaarten, drie lasagnas en een pompoenbrood (ja, zelfs dat) staat te bricoleren.

wat een apeland ...

... "en de zotste stond vanvoor" ... maar kom - politesse oblige - de anderen eerst.

Een land waar elektrisch aangedreven botsauto's gestopt kunnen worden maar de niet-botstreinen niet (lijkt me gewoon circuitje in serie achter de rode lamp? hoe duur kan dat zijn?).
Een land waar je vlot erfenissen mag weigeren behalve wanneer die negatief zouden uitvallen (waarom zou ik ze anders weigeren ambetantenaar ?), dan moet je zelf even PI Magnum (en dus ook een klein beetje beerputdoktertje) gaan spelen naar de preciese omvang van de schulden van je oom (is het al niet erg genoeg dat die dood is ?). Om daar dan eens een leuke babbel over te houden met een aantal mensen op het vredegerecht (uhm, administratieve vereenvoudiging : bolleke ja/nee klaar; my wish, your command). Alsof ik nog op een kleine schat zou stoten die me van gedacht doet veranderen. "Ohjee, nog een bijna volle tank in zijn wrak ... ieder de helft ??".
Een land waar er nog net genoeg centen zijn om alle veertiendagen (dezelfde) kraters in de weg te vullen (traag-weg-cariës) om geen hele grote staatsschuld op te bouwen (ne kleine met mayonaise voor ons twee, den Eddy en de Wally).
Een land waar je toch mag blijven betalen om je wagen voor de rest van de tijd naar de haaien te rijden als je hem niet op tijd naast die gaten kan mikken (auto-cariës).
Een land waar je een gepersonaliseerd bijvalletje krijgt op zonnepalen (want de economie moet zwengelen) maar dan minstens even lang een hogere belasting mag betalen op de gestegen waarde van je huis (KI zat waarschijnlijk in geen enkele simulatie die je hebt gekregen en welke taksen verzinnen ze later nog - taks op verouderde panelen ?)
Ik ga maar weer stoppen of we missen straks, creatief zoals die andere familie J. uit de reclamespotjes, onze retourvlucht nog wel eens met voorbedachte rade. Zoals deze Franse atlete op de Olympische Winterspelen waarschijnlijk niet meer naar huis durft, gelukkig kent ze de taal al. [Update : YouTube heeft alle videos 'moeten' verwijderen van het Olympisch Comité, Jaak (Rogge maar belgen mogen Jaak zeggen) mogen we nog een beetje lachen met deze Winterspelen die stilaan de 'pak de poen show' van de gebroeders Verreth doen verbleken; even geduld voor er alternatieve linken opduiken; hier bijvoorbeeld, of hier, of hier, of hier ...]

Deze aap heeft er zijn eerste blunder van het seizoen ook weer op zitten en blunders mogen ook gedocumenteerd ahja (l'honnêteté oblige aussi, kende u die nog ?).
De juicy stuff : bijna de hele lading peperzaailingen naar de Filistijnen. Pijnlijk.
Nog niet eens de Transplantatieblues (Kamagurka en co), eerder emigratiestress.
Ik hou de plantjes graag aan de droge kant omdat te nat vaak erger is dan te droog (stengelbasisrot/damping off en van die dingen).
In de kweekkast is dat droge grondmengsel (naar het advies: zoals het uit de zak komt is meestal al vochtig genoeg) meestal geen probleem vanwege de hoge luchtvochtigheid. Normaal gezien is een bodempje water als ze uit de kast komen voldoende om hun dorst te lessen maar nu hadden ze het in de (te?) koude wasplaats onder de lampen toch net iets te droog om het echt naar hun zin te hebben.
Het is eigenlijk verbluffend hoe die verfrommelde plantjes zich nog herpakt hebben, zelfs de palliatievos-station-terminus hebben al nieuwe blaadjes gemaakt.
De natuur, een aardig [owereg] beestje.



Meneer de grootplanscannerman wat doet u nu ! Gevonden waarom de scan zo 'slecht' was. Nu ja slecht is veel gezegd, minder instant bruikbaar voor mijn inkleurtechniek. Me weer mogen verdiepen in de wondere wereld achter een plaatje. 1 bits bitmapped tifs zijn zeer geschikt voor lijntekeningen, alleen ... 1 bit, dat zijn maar twee kleuren (zwart en wit), alles wat dus niet zwart of wit was op het plan (lees grijs) wordt arbitrair/'foutief' zwart of wit gedoopt. Op zich nog niet zo erg, want een grijs patroon wordt enigszins gereproduceerd door de verhouding witte en zwarte pixels maar bij het inkleurtruukje wordt wit transparant (nu dus teveel transparantie) en snelle selecties maken is er ook niet bij (wegens slechts twee dingen om op te selecteren, u raadt het al : witte of zwarte pixels, al dan niet contigu; nog een woord dat we veel te weinig gebruiken).
Nieuwe scan (muy expensivo) aan het andere uiteinde van het spectrum (24 bits kleurenscan) was al wat beter maar veel zwaarder en met meer achtergrond ruis. De gulden middenweg zou dus beter zijn (8 of 16 bit grijs) maar 'het is dit of het andere'. Ik mocht zelfs even meekijken in zijn dure scannertje (die knop 'uitgebreide instellingen' deed mijn vingers jeuken amai ... eens kijken in de handleiding van zijn Konica Minolta KIP 2120) .
Als ik nog eens vijf minuten tijd heb, dan kan ik eens uitvissen of vectoriseren hier soelaas brengt (op de 1 bit versie te weinig). Tss, volgende keer toch echt wel gewoon alles digitaal, geen mens die het zal merken, behalve ik ;-) Tot daar dit technische intermezzo, er moet maar één iemand ooit deugd van hebben...

In het land der blinden is één oog nog steeds koning. Als er in dat land alleen fotografen zouden wonen welk oog zouden zij dan verkiezen ? De nifty fifty wordt dan al eens genoemd. Ik heb er eentje voor amper 60 euro (Minolta 50mm 1.7 AF) op de kop kunnen tikken in een fotozaakje - ik kijk er al naar uit zo met mijn ogen toe.

En als we dan toch over fotograferen spreken : er worden zes workshops natuurfotografie georganiseerd in de plantentuin van Meise. Fotograaf van dienst is Tom Linster, inderdaad die van het boek dat onderdeappelboom eerder deze week kwam te bespreken. Ik doe mijn uiterste best om binnen te geraken, misschien heeft u meer geluk.

hellup, ik ben m'n oog kwijt ...

Het lijkt er een beetje op en zo meteen gaat u het nog denken ook, dat het om mijn nog-enige-en-laatste oog zou gaan (dat ene met die papercut van de aardpeer misschien ?); voor u met z'n allen spontaan tahitigewijze steunacties uit de bevroren grond stampt : het is 'maar' mijn spreekwoordelijke derde oog. Dat scheen volgens de experten van de konijnenpijp toch wat droog te lopen. Een eerste van een reeks teleurstellingen maar daar zijn we in deze periode met z'n allen misschien een beetje (over)gevoelig voor; de winterblues gaat elk jaar ook gewoon weer over mensen, volhouden. Tenzij de zon echt dood is krijgen we zo rond eind april toch wel weer standvadsig beter weer.

De workshops HDR en RAW (vooral HDR) van de konijnenpijp vielen me een beetje tegen maar kom ik moest er toch eens geraken voor die schurende lens en mijn drie-benen was ook aan vervanging toe (mijn derde been stelt het verder goed dankuwel). Mijn gammele statiefje zit netjes het geschikte moment af te wachten om mijn toestel tegen de grond te keilen, één kodaktus volstaat dus die moet ik toch zien voor te blijven. Helaas is de periode na de solden en drie bussen gratis-workshops-afschuimende bejaarden vooral perfect om de rekken te legen. Gelukkig moet ik er toch nog eens geraken om mijn lens weer op te halen (en dan ligt er al iets te wachten).

Na een weekje kiemen heeft ongeveer twee derde van de peper- en paprika-krantenrolletjes fris groene zaailingen, maar één derde dus ook nog niet (niet dat ik ongeduldig ben, ze mogen nog 3 weken treuzelen voor ik ze opgeef). Ongeveer op dezelfde plaatsen waar de ui niet is opgekomen, dus daar moet ik vloerverwarming in het kweekbakje toch eens nakijken voor ik aan de tomaten begin (alles warmer is geen optie want dan groeien ze te snel).

Het was ook weer de moment om een tuinplan op te werken voor de avondschool en op dat vlak toch een klein triomfje. Dat gefoefel met pastelkrijt vond ik - zoon van de digitale revolutie - maar niks. Wel leuk en 'artisanaal' (alsof dat een keurmerk is) maar aan een resolutie van 1 dpi (duim per inch in dit geval) vooral meer stof dan wat anders. Aan mijn droge vingertoppen van het snarentokkelen blijft sowieso al amper krijt hangen, het ene papier pakt al wat meer krijt dan het andere, en het ene merk krijt geeft al wat meer dan het volgende, gespild stof moet je zo snel mogelijk wegkneedgommen of je verknoeit wat rest van je tekening, als je nog een gekleurd exemplaar wil (voor je portfolio bv) mag je nog eens herbeginnen, van echt aquarellen gaat het papier zo krullen en echt aquarelpapier op A0 is nogal duur (als de grootplanafdrukker er al een plan op zou kunnen afdrukken), en ... ik krijg die ctrl-Z maar niet gevonden (mag ik stoppen of verzin ik nog een paar argumenten ? Pixar, Disney, Studio Vandersteen, kabouter Wesley ... om er nog snel een paar te noemen).
Het enige wat er leuk aan is zijn misschien de kleurtjes zelf maar die heb ik ook wel ergens liggen tussen die 16 miljoen andere kleuren, een paar duizend borstels en minstens een dozijn undo-opties. Lang verhaal kort : de meester wilde me wel eens zien tabletten, het mocht. Olé Ola.



De meesten (en meester) waren toch wel verbaasd (niet waar men aan dacht bij kleuren met computer), slechts een enkele criticaster vond het niet veel sneller gaan dan de krijtjes maar hij vergat misschien dat ik een halve les bezig was met demonstreren, corrigeren van de tekening (probeer maar op jouw papieren versie dat klaar ligt om gekleurd te worden), 'ek' al eens een laagje in de prullenmand deed en er toch wel wat meer aandacht dan gemiddeld ging naar schaduwen en lichtpartijen (en ik ben dan nog ver van profi-vaardig in die dingen).
Veel kan ik nog niet laten zien want ik ga het toch nog eens op mijn dooie gemakje opnieuw doen (in een paar versies : waterverf, polkadots, pastel, verschillende unisone paletten, ...) en het is een echte opdracht (een echt koppel komt voor hun echte tuin een plan kiezen uit de klas), het moet dus nog een klein beetje een verrassing blijven.

Alleen de kwaliteit van de scan daar werd ik niet wild van, maar dat ligt waarschijnlijk aan de "neem gerust die goedkope pennen van de hema" op de kalk ;-) dat moet de volgende keer anders (als ik de pentekening ook al niet digitaal oplever de volgende keer).

alleen het beste is goed genoeg ...

:: via ffffound.com

Deze kan zo tegen de mooiste muur van het brainstormhok...

Een tuinkalender die beter is dan die van Velt moet ik nog tegenkomen.
Zaaien, snoeien, pootgoed inkopen, ... noem het op en het staat beschreven wat, waar, wanneer en wanneer opnieuw. Goe poeier... elk jaar opnieuw. Gratis. Waarvoor dank.

Ook handig om zelf notities te maken, een soort van offline tuindagboek met de eigen planning (met inbegrip van "de maanvensters", de tuin- of familiereisjes,...), de aantallen en de bevindingen van het lopende seizoen. En dat dat handig kan zijn wil ik graag illustreren met de volgende samengevatte parabel (naar 'De druivelaar', zowat het enige zinvolle wat een verzekeraar te betekenen heeft, van 13 januari) : Succes <- Goede Beslissingen <- Evaring <- Verkeerde Beslissingen.
Documenteer vooral uw mislukkingen (en als het effe kan ook die van de anderen; want zoals Eleanor Roosevelt zei : learn from the mistakes of others, you can't live long enough to make them all yourself) en je hebt dus iets om uit te leren. Het aantal radijzen dat je kan verteren voor de rookmelder afgaat bijvoorbeeld (al is dat meestal een harde les die zo wel de rest van de moestuincarrière blijft hangen), of het tijdstip (op tijd, niet te vroeg, niet te laat) om te beginnen met het zaaien van tomaten.

Met de (gratis) PDF extensie voor OpenOffice (gratis) kan je (verniet dus) de meest courante aanpassingen doen aan de PDF en zo archiveren voor later (in Draw, de 'Powerpoint' versie van OpenOffice). Printen kan uiteraard ook (zelfs twee bladzijden op een vel en recto verso, bijgevolg op amper 6 A4'tjes) maar hoeft dus niet.

overwinteren ...

Terwijl de zenuwachtigheid onder de (moes)tuinliefhebbers stilaan begint toe te nemen (terecht), overbruggen wij die periode die anderen-soms-wel-maar-wij-nog-niet komkommertijd mogen noemen met winterprojectjes.



Eén van die projectjes was het versieren van de kinderkamer. Het was ooit de bedoeling om Mama Mirabel op de muur te schilderen maar zij wordt ondertussen in populariteit ruim geklopt door Pippi, Tommy en Anika. Ik vond Pippi vroeger ook leuk, maar het gemak waarmee zij de Pippi-marathons uitlopen is enorm (Heeft er eigenlijk iemand de rechten van Secret Valley gekocht ?? [Waltzing mathilda :] down in the valley, down in the valley, ...).
Als voorbeeld heb ik de illustraties van Susalabim gebruikt (mooi mooi) en een dagje airbrushen later stonden ze grotendeels op de muur, gespot en goedgekeurd (zelfs zonder ogen, neus en mond, meneer Nilsson, en de vogeltjes). De tweekoppige 'PAPA ... PIPPI !!' was al fantastisch, en ze gaan nu nog liever slapen (moest dat al een probleem geweest zijn) want Pippi en de bende zijn er ook. Een aanrader, nu verder afwerken papa (en bijwerken, keihandig zo plakaatverf, goewash).

Het sorteren van de tomaten en de pepers was nog zo'n winterprojectje, een eerste voorzichtige selectie want straks moet het allemaal weer vooruit gaan. Van de tomaten gaan er ongeveer een zestigtal naar de volgende ronde, voor de pepers en paprika's is het dit jaar eenvoudiger. Een restauranthouder ging een beetje uit zijn dak bij het proeven van de peperconfituur (wat je al snel geen proeven meer kon noemen) en wil hem maar al te graag op zijn toonbank zien staan volgend jaar. De venkelconfituur kreeg over het algemeen nog meer 'stemmen' maar dat komt misschien een beetje in het vaarwater van zijn eigen foenicello(venkel-limoncello). Ik weet nog niet wat ik ga doen maar om alle opties open te laten zal het dus niet minder maar meer pepers zijn dit seizoen.
Mayonaisse-emmers mogen zich aanbieden (adres bekend bij de redactie).

Het snoeien van de druivelaar had het eerste werkje van het nieuwe jaar moeten zijn (traditie op 1 januari) maar met al dat gevries was en is het nog steeds niet echt de moment om te snoeien (nooit bevroren takken snoeien!). Afwachten tot het weer wat warmer wordt en dan maar met enige vertraging maar in elk geval voor het sap weer gaat stromen (misschien blijft het wel winteren tot in april, of erger, is die nieuwe ijstijd al begonnen want "de zon is dood").
En we zijn dan toch al maar begonnen met het zaaien in de verwarmde kweekkast. Kelsae uien, ook met vertraging want onder liefhebbers is 'kerstmis' daar de kalenderprik. Het is me eigenlijk nog nooit gelukt om die deftig groot te brengen. En groot mag je daar vrij letterlijk nemen, het wereldrecord staat ergens op 7,726 kg. Ik verlies de jonge zaailingen meestal uit het oog als ik met de tomaten in de weer ben. Gelukkig krijgen we elk jaar de kans om het beter te doen.
Het voordeel van gezaaide uien is dat ze minder doorschietgevoelig dan de tweejarige plantuitjes, en doorschieten was toch het probleem in 2009 (en voor de bloemen moet je het ook niet doen). (Uien kunnen ook nog later - maart - ter plekke worden gezaaid maar om van die joekels te krijgen wordt er meestal binnen begonnen, prei kan ook al trouwens).
Maansgewijs staat de peperzaai op 31 januari (en/of 1 februari) gepland, de tomaten moeten wachten tot 28 februari (en/of 1 maart).

"Is het nog ver grote smurf ? ...".

zaad zaaien ... wat anders

Ik kijk al lang niet meer beschaamd naar de tippen van mijn schoenen als er "er hangt weer zaad in uw broek" wordt geroepen (busted! not). Schaamte noch schroom, ja mevrouw de juge, ik ben een pikkedief, pittedief, pilledief, stekkedief als het op plantjes aankomt. Uiteraard niet als er al een zakje rondzit en een prijs ophangt maar in de natuur eigen ik wel eens een deel van het overvloedige zaad mezelf toe. De gulzigheid neemt met de jaren gelukkig af omdat je ondertussen weet dat je maar een paar zaadjes nodig hebt om een nieuwe soort te introduceren (en vanaf dan kan je ze meestal gewoon thuis oogsten, lees : laten vallen), maar als ik rijp zaad zie van een plant die me aanstaat kan ik er niet aan voorbij gaan, sterker nog moet ik er voorbij gaan en hoe dichter hoe liever.

Voor groenten is dat compulsief gedrag over het algemeen niet zo overdreven, en valt dat zelf-oogsten ook nogal mee; buiten tomaten, pepers, meloenen en pompoenen oogst ik eigenlijk weinig om opnieuw te zaaien (spontane zaailingen niet meegerekend). Alles nieuw en (misschien) beter dus, en het is weer die tijd van het jaar.

Voor wie, zoals ik, echt graag zaden ziet uitkomen en wie nu zo een beetje op zijn handen moet gaan zitten (lastig bladeren wel in de zaadcatalogi zo) of hij begint er al weer (te vroeg) aan, is er misschien een oplossing : de """nieuwe""" hype van de kiemgroenten.

Iedereen kent wel de stinkende waterkers-op-watten-experimenten uit z'n prille schoolcarrière, en waarschijnlijk ben je vanwege die stinkende waterkers-op-watten ook nooit verdergegaan met experimenteren.
Voor heel wat meer centen dan gewone watten kan je in de dille's en chamomille's van deze wereld mooi vormgegeven kiemschalen kopen. Maar met ongeveer een wrekkige euro voor een platgeklopt zeefje kan je toch spelend de winter door tot je weer aan het echte werk mag beginnen.



Radijsjes (Raphanus sativus). Even snel in vitro als in de grond, en je zou ze zeker herkennen moest je ze blind proeven, de typische pittige radijsjessmaak maar een ietsje subtieler en dat soms ook weer niet.
Andere kandidaten zijn mosterd, erwten, lentils, alfalfa, zonnebloemen, rucola, kolen, fenegriek, bieslook, bieten, chinese kool, ..., zelfs waterkers. Wel opletten blijkbaar met de gekochte tuinzaden want die kunnen (rara) in een badje met fungiciden gevallen zijn.

Op het zeefje, boven een schaaltje met water (ongeveer een halve centimer erboven), af en toe eens spoelen met vers water (meteen ook het bakje opnieuw gevuld met vers water) dan begint het niet te stinken of te schimmelen (volledige 'opstelling' zie je als je op de foto gaat staan). Klaar.
Easy peasy dus en kost (bijna) niks. Ook leuk voor de kinderen (van zaadje naar mondje), Rosemarie moet ik temet wegjagen of ze zou de zeef in geen tijd kaalplukken.
Volgend jaar dus toch wat meer zaden oogsten, al was het maar voor 'de wintersalade'.

Aanaarden van de aardappelen ...

De eeuwige discussie van het al dan niet (en in welke mate dan wel) aanaarden van de aardappelen. Als je om de drie rijen iemand begraaft onder iets wat maar enigszins op een aardappelrug of aspergebed lijkt, dan stelt niemand zich vragen bij het grondverzet maar o wee als je geen grond boven je aardappelen hebt liggen, dan staat de moestuin op z'n kop ("allez jong, da weette 'kik zelfs dat daar zo van die bulten over moeten").
(wie onze discussie al onder de appelboom heeft gevolgd mag direkt naar paragraaf 4 springen maar u gaat niet via Start en ontvangt dus geen 4000 frank, en herlees toch nog maar even het laatste stukje van paragraag 3).

Redenen om aan te aarden zijn onder andere : onkruidvrij houden van de bedden, beschermen tegen de vries, beschermen tegen de schimmels, beschermen tegen het groen worden van knollen die (eventueel) boven komen te liggen, opwarmen van de knollen (een lichte ‘rug’ zou de poters opwarmen 'waardoor ze goed groeien'), drainage, … beschermen tegen vanalles en nog wat dus.
In de categorie ‘lui tuinieren’ (soms ook wel tuinieren voor luie mensen genoemd maar toch niet helemaal hetzelfde) kan je bij de meeste redenen wel een toepasselijke ‘bwa’ plaatsen. De ene keer aard ik zelf al wat fanatieker aan dan de andere (hoofdregel van lui tuinieren is dat je alleen doet waar je zin in hebt en dan alleen nog als je er tijd voor hebt).
Ik heb daardoor nooit bijzonder veel ‘verlies’ gehad aan groenbuikige patatten (zelfs zonder aanaarden), ook niet aan de vries (niet te vroeg beginnen), niet meer of minder aan de schimmel (denk ik) en tegen onkruid (en groene buik/rug) kan je mulchen. Van levensbelang lijkt me dat dus niet dat aanaarden. Integendeel, ik heb het groeiende loof ooit zo diep begraven dat ik een hele rij nooit meer heb teruggezien. En ik heb iemand ooit horen vertellen dat hij zijn aardappelen gewoon onder karton OP de grond legt. Dus.
Toch maar niet te snel te diep en wat mij betreft niet overdrijven met dat aanaarden (je moet ze achteraf immers ook weer ‘uitgraven’, dan geef ik toch de voorkeur aan “de lichte-wip-techniek”). Als je het alleen zou doen tegen het groen worden, breek er dan je rug zeker niet over en leg er gewoon wat mulch over…
Heel diep poten EN aanaarden lijkt in elk geval van het goede teveel… of beter van het goede te weinig.
Verzint eer ge begint (bezinnen is voor de paters en volgens van Dale zeggen we precies hetzelfde).

Dat aanaarden gebeurt door de grond van tussen de rijen - met (Ethiopen)hak/schop/mini-tiller/'aanaardhulpstuk' (zo’n ploeg/sneeuwruimer met twee neusvleugels maar je kan uiteraard voor elke type scheet een ander type kurkestop kopen)/... te verdelen over de twee aanliggende aardappelrijen. Meestal, maar dan afhankelijk van het gekozen hulpstuk, door geschraagd over de aardappelrij te stappen en van weerszijde grond tegen de denkbeeldige middellijn te brengen. Sommige doen dat onmiddelijk bij aanplanten, andere (zoals ikzelf ‘meestal’) volgen gewoon het opkomende loof, dan zie je toch wat beter waar de grond verwacht wordt, het zou niet de eerste keer zijn dat de bult toch half naast de rij aardappelen ligt.
Daarom ben ik dit jaar ook fan geworden van de 70/30 en 70/35 plantafstanden (zou er al een facebook fanclubje bestaan?), want met 60 en minder tussen de rij wordt dat ‘kappen’ tussen de rijen toch wat lastiger (een aardappel in wording of zijn navelstreng zijn snel geraakt). Het grondverzet vereist dus in elk geval geen kruiwagen noch gronddonorveld. Het lijkt vanzelfsprekend maar je zou er van verschieten welke 'technieken' er soms de ronde doen (er zijn immers heel wat textbook-gardeners zonder tuinierende vava). Je herkent soms wel 'evolutiepatronen' zoals velen met tomaten beginnen, merken dat ze wat slapjes hangen en er dan maar een stokje aanzetten (been there, done that). Je kan ze uiteraard ook voldoende licht geven, en in verhoudig maar zoveel warmte als dat er licht is, een beetje dieper verplanten en het kietelen niet vergeten (wind/nevel/aanraking/..), thigmomorphogenese-tje spelen dus en je krijgt plots heel andere planten die geen krukken nodig hebben want ze blijven kort en gedrongen. Mensen met kinderen kunnen de kroost inschakelen want die gaan maar al te graag eens tegen de plantjes blazen (puberende tieners uitgezonderd, zeker als ze net op vrijersvoeten zijn).

Het oogt inderdaad wel professioneel die bulten... maar een sproei-installatie om over de rijen te rijden uiteraard nog vele professioneler! Geïnteresseerden voor een samenaankoop ?? (noot van 'de redactie' : sommige lezers herkennen blijkbaar niet altijd de subtiele ironie in sommige van mijn door de band zeer ernstige sermoenen, ik moet in deze dus hoogst uitzonderlijk het zekere voor het onzekere nemen : neen, ik hoef geen sproei-installatie!).

Wat hebben we onlangs wel geleerd uit het aardappel-experiment van dit seizoen (voorkiemen, ene helft op een bedje van compost en andere helft 'gewoon') : de aardappelen die op het compost hadden gelegen hadden al zeer mooie gezonde witte worteltjes gevormd op de ogen die op dat compost lagen. Als de voornaamste reden van dat voorkiemen een snellere start is, dan lijken die worteltjes zeker zoveel bij te dragen aan die vlottere start als de uitgelopen (loof)kiemen. Wordt dus waarschijnlijk een blijvertje onder de technieken. Ik heb het hier uiteraard over echte (home-made-zwart-goud) compost en dus niet dat naar huisbrand ruikende zwarte goedje dat je kan aankopen (aardig voor grondverbetering maar niet voor de betere kwaliteiten die aan "compost" worden toegeschreven - bodemleven, goede schimmels, compost-thee,... om er maar enkele te noemen).

Het dagboek lijkt ondertussen te suggereren dat er ten huize niks gebeurd maar niets is uiteraard minder waar. De cederbekleding van het groendak gaat de laatste rechte lijn in (dus eerdaags produktjes bestellen voor de begroe(n/i)ing zelf, en het glas eindelijk in de lean-on kast), er werden nieuwe (budgetvriendelijke) poortjes gekocht die dus nog moeten aangepast, gelazuurd en gehangen. Zondag kon je me vooral in de moestuin vinden, op het legumenvak om geospatiaal precies te zijn. De voorgezaaide reukerwten en labbonen mochten eindelijk de grond in, vergezeld door nog wat nieuwe rijtjes. Sluimerwten (mange-touts), doperwten, naaldbonen, boterbonen, snijbonen, kapucijners,... compleet met deftige klimstructuren waar nodig. Een aantal van hen kwamen uit wat oudere pakjes en zakjes dus dat valt nog te bezien hoe goed de opkomst is (voor de zekerheid wat dikker gezaaid maar nog tijd genoeg tijd om te herzaaien moest het tegenvallen). De grond was hier en daar toch nog aan de natte kant, dus in het najaar toch maar weer wat winterbedden voorzien - niet echt een luie techniek maar wel een efficiënter voorjaar.

De lijst met todos wordt zo mogelijk nog langer (kan ik een schrikkeldag recupereren?) : de zaailingen van het gefourageerde bloemenzaad staan te springen om verspeend te worden, meloenen en pompoenen zouden gezaaid mogen worden, een 16-tal soorten koolachtigen werden al gezaaid maar ik denk dat ik nog een paar zaaibedjes ga klaarmaken in de serre (kolen, sla, prei, selder,...). Er staat hier nog een kist planten die de grond in mag, de druivelaars beginnen aardig uit te lopen en kunnen misschien al eens een eerste inspectie krijgen (kwestie de vele overtollige knoppen zo snel mogelijk in de kiem te smoren). Nog genoeg werk in de moestuin en ahja (cliffhangertjes) nog iets met kippen, en ahja ook nog iets met pesticiden of zo !! tot later ( met foto's) ;-)

Iemand nog wat koffie ...

Door de band ben ik geen koffieslurper. 's Morgens heb ik er wel minstens eentje nodig om mijn ogen halfopen te krijgen maar de rest van de dag haal ik meestal zonder. Koffie heet niet de meest eco-vriendelijke drank te zijn maar we proberen de schade enigszins te beperken door vooral fair-trade koffie te gebruiken en door alles uit de koffie te halen wat erin zit (nee, aanlengen met bittere hoort niet het rijtje).
Na de thee (voor het zaaien weet je wel) is het nu dus tijd voor de koffie bij het verspenen.

Koffiegruis zou een goede bron zijn van stikstof en fosfor, en dat zullen de jonge zaailingen wel waarderen op een moment waar produktjes uit dozekes misschien nog wat aan de straffe kant zijn. Vraag me niet hoeveel koffie precies voor de beste resultaten want dat weet ik zelf niet, dus ik doe maar wat nog steeds in de veronderstelling dat dit wel niet de meest agressieve bemesting zal zijn. Het moet dus niet altijd uit een doosje, flesjes of in roze, blauwe of groene korrelvorm te komen. Andere klassiekers zijn de bananenschillen bij de rozen, en de verschillende plantengieren doen het ook altijd goed. (meer van deze alternatieve wondermiddelen zijn uiteraard welkom)

Pepper-heads zweren bij geranium potgrond voor het verspenen en ik heb dat gebruik in goed vertrouwen overgenomen. Jonge zaailingen hebben in principe nog niet teveel extra bemesting nodig maar probeer tegenwoordig nog maar eens potgrond te vinden die niet voorbemest is. Maak je dus maar niet al te veel zorgen over de bemesting in deze fase.

Zaterdag zijn alle pepers voor de eerste keer verspeend, de kweekkast moest immers leeg zijn voor de tomaten. Dat verspenen is niet zo moeilijk : haal de zaailing voorzichtig uit de zaaigrond en plaats het in een groter potje. Vroeger ging dat door met een prikker te keuteren maar met de krantenrolletjes gaat dat uiteraard eenvoudiger want die kan je weer losscheuren, de grond even rollen tussen de vingers en de zaailingen zijn zonder veel verstoren los.
Eén van de 'fouten' van de luie boer is om de plantjes meteen in een grote potmaat te zetten ("spaart me weer enkele verspeenbeurten en dus werk, tijd en potgrond"). Maar daar bestaat zelfs een termpje voor : "overpotting" en het zou zo slecht zijn als "underpotting" (plant in een te kleine pot waardoor de wortels in rondjes gaan beginnen draaien - weer een probleem dat je niet hebt met de krantenrolletjes want daar groeien de wortels met het grootste gemak door). Een keertje meer verspenen is dus zeker niet slecht, de plantjes genieten trouwens van je gezelschap, dat is onlangs nog maar eens bewezen in een studie.
Bij het verspenen starten de plantjes weer in verse grond, niet te droog, niet te nat, en de waterhuishouding van potjes in de juiste maat is zeker eenvoudiger dan wanneer de zaailing in 10 liter pot zou staan. "Ja maar, de pot der potten, moeder Aarde haarzelve, is toch ook niet aan de kleine kant". Een empirisch correcte vaststelling die ik niet kan weerleggen, maar de waterhuishouding van moeder aarde is wel wat beter geregeld dan die in een pot.
In principe kan je planten in de krantenrolletjes met papier en al in de grond stoppen, maar bij 'verpotten' is dat toch niet zo handig (zelfs bij het uiteindelijke uitplanten verwijder ik ze meestal al was het maar om te zien hoe de tere worteltjes zich weer gewillig door het papier laten trekken).

De afgelopen drie avonden was het dus weer werkendag (op maandagen uiteraard) : 14 bakjes goed voor een 112 rolletjes, dus ongeveer een 56-tal tomatenrassen. Een dozijn blijvertjes (rose quartz, black sea man, prune noire, caro riche, ...) en een heleboel nieuwe rassen. Abnormaal veel dat geef ik graag toe maar ik heb er nog altijd een paar duizend NIET en ze halen nog niet allemaal de eindstreep.
Maar de eerste "rugjes" zijn al gespot dus ze hebben het duidelijk naar hun zin in de kast, je zou voor minder met vloerverwarming onder je krent, kamillethee in de hand, onder de rode gloed van een bijna volle maan.

Opgeruimd staat netjes ...

"Het is geen slecht weer he papa", komt rosemarie me als een volleerd weermeisje wakkerfluisteren. Ideaal weer dus om de tuin eens onder handen te nemen, en met de zon op de knikker en de vogeltjes die bijna nog vrolijker meefloten heb ik al slechtere momenten gekend. Wat me wel opvalt is hoe de eigenaren van de zogeheten onderhoudsvrije tuinen nog nergens te bespeuren zijn. Dan wordt ik toch liever buiten gepest door mijn tuin want ze hebben een paar mooie dagen gemist.

Bram heeft zopas zijn eerste 'jaar gevuld' zoals de Zweden het zo mooi zeggen. Het kaarsje heeft hij vorige week al laten uitblazen, op zijn doopfeest. Gezuiverd van al zijn jonge zonden slaapt hij sindsdien weer bijzonder goed door. Hallelujah.

Het huis ruikt weer heerlijk naar versgebakken brood. Het was natuurlijk weer onmogelijk om dadelijk de juiste vervangpan te krijgen; de 'nieuwe' pan was te klein en de as voor de kneedhaak te dik, op geen enkele manier te gebruiken dus. En terwijl ik dat stond te demonstreren met een terloops gesloopt toonzaalmodel kreeg ik plots de verlossende woorden "hou maar vast en loop er maar mee naar buiten" te horen. Mij om het even, lang genoeg gewacht.

Ik ga er van uit dat de dahlia's die ik, 'op (beproefde) grootmoeders wijze' en geheel in mijn luie tuinman-stijl, gewoon in de grond heb laten zitten er waarschijnlijk niet gaan doorkomen. Om die reden heb ik er al maar een paar andere gekocht en die liggen alweer in een gespreid bedje zodat ik ze later kan stekken. Hopelijk met evenveel succes als vorig jaar. Ik hoop natuurlijk dat die andere er toch nog doorkomen, alle uitvluchten zijn trouwens goed om er nog een paar te kopen (van elks slechts één natuurlijk want dat stekken is veel te plezant).
Zo dadelijk geef ik nog wat reukerwten een voetbadje, dat scheelt weer een paar dagen als ik ze morgen 'ter aarde bestel'. Nog zo'n blijvertje dat in mijn top tien van impulsaankopen staat.

Op de kilometerteller van de fiets staan nog steeds amper 2,2km - ongeveer de testrit naar de moedermolen na het installeren van de teller; en in centimeters ongeveer de afstand die de broeken tegenwoordig lijken te mankeren (in de breedte, ik heb korte beentjes maar ik krimp nog altijd niet).
Ik had wel verwacht dat er een verband ging zijn tussen die twee maar ik had gehoopt dat het toch in de andere richting ging zijn. Time to join Team Wonderbike; ik wil trouwens wel eens wat proeven van die New Belgium Brewery maar dat zou misschien het probleem kunnen zijn.

We hadden nog wat Amaryllisbollen gevonden, netjes droog weggeborgen. Maar we hadden ze ondanks de beste zorgen bijna opgegeven : veel blad maar weinig bloem. Franz van de boek bracht echter raad, blijkbaar geraakt de bloemstengel niet buiten als je te snel begint met water geven (in ons geval : onmiddelijk na vondst). Bij één van de bollen heeft de bloemstengel nu toch de weg naar buiten gevonden dus misschien komt er toch nog iets van. In alle andere gevallen hebben we weer een wijze les geleerd : de Amarayllis pas watergeven NADAT de bloemstengel uit de bol komt piepen.