Opgeruimd staat netjes ...

"Het is geen slecht weer he papa", komt rosemarie me als een volleerd weermeisje wakkerfluisteren. Ideaal weer dus om de tuin eens onder handen te nemen, en met de zon op de knikker en de vogeltjes die bijna nog vrolijker meefloten heb ik al slechtere momenten gekend. Wat me wel opvalt is hoe de eigenaren van de zogeheten onderhoudsvrije tuinen nog nergens te bespeuren zijn. Dan wordt ik toch liever buiten gepest door mijn tuin want ze hebben een paar mooie dagen gemist.

Bram heeft zopas zijn eerste 'jaar gevuld' zoals de Zweden het zo mooi zeggen. Het kaarsje heeft hij vorige week al laten uitblazen, op zijn doopfeest. Gezuiverd van al zijn jonge zonden slaapt hij sindsdien weer bijzonder goed door. Hallelujah.

Het huis ruikt weer heerlijk naar versgebakken brood. Het was natuurlijk weer onmogelijk om dadelijk de juiste vervangpan te krijgen; de 'nieuwe' pan was te klein en de as voor de kneedhaak te dik, op geen enkele manier te gebruiken dus. En terwijl ik dat stond te demonstreren met een terloops gesloopt toonzaalmodel kreeg ik plots de verlossende woorden "hou maar vast en loop er maar mee naar buiten" te horen. Mij om het even, lang genoeg gewacht.

Ik ga er van uit dat de dahlia's die ik, 'op (beproefde) grootmoeders wijze' en geheel in mijn luie tuinman-stijl, gewoon in de grond heb laten zitten er waarschijnlijk niet gaan doorkomen. Om die reden heb ik er al maar een paar andere gekocht en die liggen alweer in een gespreid bedje zodat ik ze later kan stekken. Hopelijk met evenveel succes als vorig jaar. Ik hoop natuurlijk dat die andere er toch nog doorkomen, alle uitvluchten zijn trouwens goed om er nog een paar te kopen (van elks slechts één natuurlijk want dat stekken is veel te plezant).
Zo dadelijk geef ik nog wat reukerwten een voetbadje, dat scheelt weer een paar dagen als ik ze morgen 'ter aarde bestel'. Nog zo'n blijvertje dat in mijn top tien van impulsaankopen staat.

Op de kilometerteller van de fiets staan nog steeds amper 2,2km - ongeveer de testrit naar de moedermolen na het installeren van de teller; en in centimeters ongeveer de afstand die de broeken tegenwoordig lijken te mankeren (in de breedte, ik heb korte beentjes maar ik krimp nog altijd niet).
Ik had wel verwacht dat er een verband ging zijn tussen die twee maar ik had gehoopt dat het toch in de andere richting ging zijn. Time to join Team Wonderbike; ik wil trouwens wel eens wat proeven van die New Belgium Brewery maar dat zou misschien het probleem kunnen zijn.

We hadden nog wat Amaryllisbollen gevonden, netjes droog weggeborgen. Maar we hadden ze ondanks de beste zorgen bijna opgegeven : veel blad maar weinig bloem. Franz van de boek bracht echter raad, blijkbaar geraakt de bloemstengel niet buiten als je te snel begint met water geven (in ons geval : onmiddelijk na vondst). Bij één van de bollen heeft de bloemstengel nu toch de weg naar buiten gevonden dus misschien komt er toch nog iets van. In alle andere gevallen hebben we weer een wijze les geleerd : de Amarayllis pas watergeven NADAT de bloemstengel uit de bol komt piepen.

oplosfokkie...

De mensheid heeft vandaag weer getoond dat het grote problemen kan oplossen met de strop om de nek en het mes op de keel (van 'te  moetes' dus). Ik had gehoopt een sliert stilstaande wagens fluitend voorbij te steken maar ik heb amper wagens gezien. Ik weet niet  waar iedereen zat vanmorgen, de banen waren leeg, Leuven was spookachtig leeg,... Misschien was iedereen later dan mij vertrokken,  nadat ze eerst het vrouwtje nog eens hadden omgedraaid voor de ochtendfokkie. Misschien ligt het probleem van onze files wel bij de  treinen, met al die ambetantenaren die staan te vechten voor een parkeerplaats rond de stations. Vlaanderen nam massaal verlof, het  ambtenaarapparaat wellicht allemaal een dagje recup van al die overminuten elke dag, en de Walen ziekteverlof ?. Van mijn part mogen  ze de spoorlijnen allemaal dichtgooien met macadam; voor de fietsers, zoals ze met de oude spoorlijn 29 Heretals-Aarschot hebben  gedaan (leuke route maar zoals met de meeste populaire trajecten vaak ondoenbaar druk; en voor de vele 'overwegen' zouden ze ook nog  iets moeten voorzien).

Ongeorganiseerd als ik ben stond ik gisteren met de fiets op mijn werk en moest ik vaststellen dat ik een jas of iets dergelijks  vergeten was (de zon scheen toen ik vertrok met de fiets in de koffer) - ik zou dus weer naar huis moeten fietsen in niets meer dan  een hemd en daar was het ondertussen wel wat koud voor geworden. In de koffer vond ik gelukkig nog een oud regenjasje,  'relatiegeschenk' van een bank die ondertussen al niet meer bestaat en met nogal veel fluoroze in het design. Ik heb in elk geval veel  vrienden gemaakt onderweg, allemaal blije gezichten. Zien en gezien worden, daar draait het toch om als het gaat om je veiligheid maar ik was toch blij dat ik muziek door de oren joeg en wat men mij toeriep voor interpretatie vatbaar bleef. Ik was ook blij dat de niet ademende 'zak' na drie kwartier zweten uitmocht...

Snel nog wat zaden in bakjes gegooid (15 soorten sla waarvan eerder op het jaar niet bijzonder veel uitkwam, wat kruiden, wat bloemen, enkele meloenen in reserve,...). Een aantal van de éénjarigen die binnen gezaaid werden beginnen stilaan te verlangen naar een leven in volle grond; een nieuwe lading wordt in de volgende weken 'ter plekke' gezaaid al weet ik nog niet goed waar dat zal zijn (er zaten geen gebruiksaanwijzingen bij het her en der geoogste zaad, dus ik weet niet of we dit goed doen qua zaaimoment en standplaats, het is in elk geval plezant). De meeste clematissen zijn opnieuw uitgelopen; één steun van de druivenpergola bleef leeg en daar heb ik een geadopteerde kamperfoelie aan gezet (Lonicera japonica), een groenblijvende klimmer.