gelei'k Pearl Jam ...

... Grote Vakantie, (oef) geen lessen of opdrachten meer naast de gewone ADL, dus weer iets meer vrije tijd voor andere dingen. Niet dat ik het erg vond die lessen, integendeel, die waren wel plezierig (het kan dus, en daarom volgend jaar meer van dat) : 5 tuinontwerpen gemaakt, voor echte klanten, en nog een paar hele leuke extramurale activiteiten...meer moet dat niet zijn. En één klant vond haar (mijn, haar, ons, mijn voor haar) plan zelfs goed genoeg om het ook voor echt in 't echt te gaan aanleggen ... eentje voor de categorie "mijn eerste keer" dus (subcategorie 'ik wil nog eens'). Vetkoel ! (kom maar op, 36°). De rest moet nog kiezen, of durft niet te komen zeggen dat ze de plannen (alle 16??) toch maar niks vonden... (smaken verschillen of zou het aan die glimmende spitvorken gelegen hebben die bovenop onze pennendozen lagen ??)

Maar 't zal nog niet voor direkt zijn, die vrije tijd, want ik voel een beetje Gooikoorts opkomen (eigen schuld dikke bult, eerst het gras maaien in de bloemenwei en dan nog naar Graspop) en daar helpt alleen Sweet Coffee en Pearl Jam tegen, maar waar vind je die dingen nog ... ahja, daar dus !.



Ondertussen dan maar automediceren met huisgemaakte parelconfituur [gelaai], van rode en witte bezekes (hmm, we zijn de roze rats vergeten bedenk ik dan ineens). Het recept voor confituur moet ik niet meer geven zeker (volg gewoon de verhoudingen van je confituursuiker, 1/1 vind ik wel handig) ? Maar vergeet als je weer eens een papje van je favoriete inmaakfruit maakt toch niet te freewheelen ; kijk eens of er geen fruit in de mand ligt (kiwi bv), die morgen toch niemand nog wil opensnijden, of verlos de munt buiten uit z'n lijden - alle onkruiden laten zich gewillig euthanaseren de laatste tijd, toch goed voor iets die droogte).

Oh ja, nog "een eerste keer" (dit seizoen) : de eerste komkommer, die geoogst, gekeurd en aangesneden werd door de komkommerconnoiseur van het gezin.



Next ! Alhoewel, ondertussen sterft de tuin wel een beetje, 34° zijn er toch net 2 teveel...

venkel ...

pepervenkelconfituur om precies te zijn maar ik wil de brave Sint en mijn trouwe lezers niet aan mijn deurke voorbij jagen omdat er weer 'peper' in de titel zit. Ik kan meestal wel goed inschatten wanneer het tijd is om te stoppen (niet noodzakelijk altijd wanneer ik wil stoppen). Je wil jezelf ook niet in een al te enge niche wringen; het hoekje waar ik nu zit is al eng en knus genoeg.
Geheel onterechte beslommeringen trouwens want het gaat zelfs niet over peper (Capsicum, de vruchten) maar over peper (Piper, de bessen). En eigenlijk had dit recept die bolletjes zelfs niet echt nodig maar daarmee loop ik vooruit op de feiten. Met het risico om straks voor confituurmannetje versleten te worden toch nog maar een geleike, waarschijnlijk één van de laatste van het seizoen :


- 1 liter venkelsap
- 2dl sinaasappelsap
- 2dl citroensap
- 2dl droge witte wijn
- pezo+ (peper/zout/+wat je lekker vindt)
- 2EL peperbolletjes.
- suiker

De venkelknollen (Foeniculum vulgare, nikste vulgair, maar 'gewoon' 'hooi') stonden al een beetje te verpieteren in de moestuin, een paar lichte koudeprikjes waren genoeg om het bleekwit van de bollen en het frisgroen van de sprieten te ruilen voor minder frisse kleuren. Je zou ze waarschijnlijk al niet meer gekocht hebben als ze in de winkel lagen terwijl er amper twee schubben verder niets meer aan de hand was. Aangezien het er niet warmer op lijkt te worden en dat recept van venkelconfituur frankweg mijn ogen uitstak heb ik ze toch maar allemaal gerooid.

Om het sap uit de venkel te halen heb je best een sapcentrifuge bij de hand. Venkel is een beetje als rode biet, je vraagt je af of daar wel een druppel sap uit kan komen maar drie tellen later heb je met een halve knol een half glas gevuld (en niks dan kurkdroge pulp aan de overkant). Het groen mag mee 'geperst' worden maar daar moet je toch niet mee overdrijven, de kleine sprietjes zorgen meer voor verstopping dan wat anders.
Het kan wel sletig zijn voor de machine (of het kan aan mij liggen), hou daar misschien rekening mee als je een apparaatje leent.
En dan hebben we het moeilijkste weer achter de rug. De andere sapjes sappen, wat kruiden en de suiker, opkoken, roeren, klaar. Niets houd je tegen om er nog wat pastis, martini, absint, ... of andere anijsachtige aromaten aan toe te voegen maar subtiel en puur natuur vermaken best.

De confituur is echt enorm lekker, en het huis geurt minstens twee dagen naar het betere snoepwinkeltje (waar vind je die nog ??). Maar de peperbolletjes zijn niet echt nodig denk ik. Het stond zo in mijn boek over inmaken en teveel improviseren als je iets nieuw uitprobeert is niets altijd aangewezen (peperbolletjes staan toch meestal maar te verstoffen in die veel te grote bussen). Ze hebben misschien een tikkeltje kleur gebracht en geven op termijn wellicht nog wat smaak af, maar het is vooral een visueel gebeuren achter dat glas.
Maar de bolletjes drijven nogal graag, om ze dus mooi door de potten te laten zweven moet je nog een paar keer terug naar de keuken om te schudden (vermoeiend). Misschien volgende keer wat minder bolletjes (of geen), maar volgend seizoen in elk geval meer venkel.

peperjam ...

Laat de klep van de printer maar toe, er is geen vastgelopen papier gemoeid bij deze jam.

Van een tweede deel van de dikwandige pepers (en nog wat paprika's) werd voor de eerste keer confituur gemaakt. Dikwandige pepers bewaren niet te best en invriezen is dan misschien de eerste reflex.
Waar je vorig jaar de deur niet uitkon zonder een ecoridder met een groene pluim in zijn gat tegen te komen, lijkt de eco-storm te zijn gaan liggen. De eco-doemscenarios zijn uitverkocht, uitgeknepen, uitgemolken, uitgezongen. Buiten twee handen vol zonnepaneelopportunisten en de klinisch dode auto-industrie hoor je amper nog wat over 'initiatieven voor de toekomst' (los van het feit of het nu goede of slechte initiatieven zijn).
Naast de ecologische voetafdruk van een vriezer ("jomma die moet toch altijd opstaan, dan kan em beter volzitten ?", jamaar, altijd maar meer en groter) zijn er ook nog praktische bezwaren tegen het alleenrecht op conserveren door invriezen, van pepers. Om er maar eentje te noemen heb je meestal zo weinig van de pepers nodig bij een bereiding. Tenzij je ze dus verpakt in vingerhoedjes, is de kans groot dat je je pakje pepers een twintig tal keren uit de vriezer hebt genomen om er een theelepel snippers uit te halen, ook niet echt ideaal.

Confituren zijn waarschijnlijk de gemakkelijkste manier om iets langer te bewaren.



- pepers
- porto
- ui
- (confituur)suiker
- rode wijnazijn
- mandarijntje

Om niet teveel scherpte aan de paprika's te verliezen werden er nog wat van de hetere soorten toegevoegd.
Een eerste bijzonderheid bij dit "geregje" is dat het proeven en bijsturen wel wat ballen aan je lijf vraagt.
Een tweede kleinigheidje is dat het roeren boven zo'n duivelse pruttelende pot pikante sapjes toch aardig de emoties losmaakt, van "had ik nu niet beter mijne grotere bril opgezet" tot "aaaaahahaaa!" als er weer een druppel op de rug van je hand is geland, het kleine brandwondje lijkt wel door je hand te zakken.

De pepers werden klein gesneden om ze wat sneller te laten mals worden, geholpen door een flinke geut porto; pepers en paprika's zijn niet poederdroog te noemen maar het is ook niet zo dat ze meteen liggen te zweten in eigen nat. Een paar recepten gebruikten ook rode wijnazijn, misschien om de zoetigheid van de vruchten en de suiker wat tegen te gaan, de azijn heb ik naar het einde toe een beetje toegevoegd maar misschien was het niet echt nodig. Het mandarijntje stond in geen enkel recept, dat lag gewoon in de weg. Op het einde nog even de mixer erdoor. Klaar.



Het resultaat is ver boven alle verwachtingen echt (echt!) een geweldige confituur, die zonder probleem zou kunnen doorgaan voor een perfect geslaagde aardbeiconfituur (pas achter op de tong valt ze -redelijk gezwind- door de mand, als aardbeiconfituur dan toch). Zelfs te eten met het lepeltje dus, maar ook perfect als basis voor een marinade, de wok, het sausje bij de lenterolletjes of op de paté,... (maar ook voor het bakken, van een op maat geknipte poets, cfr. 'zou kunnen doorgaan voor een perfect geslaagde aardbeidconfituur').
Ik dacht dat ik het nooit zou zeggen maar : volgend jaar zet ik nog meer pepers.