us a um, i ae a ... je krijgt er dus minstens twee.
Het waren er aanvankelijk vier, maar één van de dames van Katzenjammer was ziek (jammer ...iedereen aan de Mexicaanse griep!) dus dat optreden (en de B&B) werd last minute afgeblazen.
Dan maar zelf aan de aphrodisia-slag met in het voorgerecht 'polenta' en in het hoofdgerecht 'tonijn'.

Zaterdag zijn we toch nog over en weer Gent geweest, want de fototentoonstelling (van Vanfleteren : mooi mooi man) loopt niet zo heel lang meer EN we hadden nog een reservatie in het restaurant dat onderdeappelboom ons tipte.

Zo tussen 'Zsa Zsa Rouge' en 'Petit Zsa Zsa' begon het wel als een verwarrende ervaring; de vraag is blijkbaar niet alleen wie is Zsa Zsa maar ook wat is Zsa Zsa (je herkent ergens wel een patroontje ... 'kitsch is not a crime' misschien ??)
Over het slow food restaurant weinig klagen trouwens, maar wie mij kent weet dat ik (helaas!) zelden een restaurant bezoek zonder opmerkingen ;-) dus here we go ... een carpaccio heb ik liever van echt rauwe malse ossehaas die bijna vezelig uit elkaar valt (deze was gedroogd denk ik) en de muziek was misschien wat 'ongelukkig', van het type Balkan-folk, niet echt mijn ding (volgende keer ligt er misschien een ander schijfje boven op de stapel cd's).
Al onze gerechten -inclusief de 'carpaccio'- waren wel zeer lekker en de zaal zat gauw overladen vol waardoor je al snel geen noot muziek meer hoorde, alleen nog gezelligheid en gelukkige mensen (toppie).
Ik zou dit restaurant dus ook blind en met mijn ogen toe durven aanbevelen (veel reclame heeft het blijkbaar niet meer nodig, reserveren is dus echt een must). Smakelijk bedankt appelboom.

Qua authentieke Italiaanse slowfood wordt het wel met ruime lengte geklopt door Rossi in Leuven (eerlijk is eerlijk, en Pino doet het daar knap op z'n eentje), maar daar zou ik niet losweg iedereen naar toe durven sturen (als pizza Hawaï het enige Italiaanse 'gerecht' is dat je kent en lust is er gelukkig nog altijd de Pizza Hut - ze doen daar zelfs 'à volenté'; italiaans voor 'maak dat je wegkomt').



Maar dus polenta ... Als je de Italiaan mag geloven is polenta het enige echt bewezen aphrodisiacum. Het is in elk geval lang de echte basisvoeding van de Italiaan geweest (nikste pasta), en dan vooral il povere (herken hierin poverty en poverello) - de armere Italiaan dus (hoewel het daar tegenwoordig vooral in het rijkere noorden op de kaart schijnt te staan).
Het heeft me wel weer wat shophoppen gekost eer we het maïsgriesmeel gevonden hadden (zwei kleine Italiener vergessen die Heimat nie ... maar er zullen er in mijn buurt toch nog te weinig van wonen).



De meeste bereidingswijzen zijn vrij 'eenvoudig' te noemen, mijn versie gegrild.
Alle recepten zijn het er over eens : deze slowfoodbereiding neemt wel wat tijd in beslag.
Dag één (donderdag) : 250g griesmeel (ongeveer 5 personen) met wat zout in een liter kokend water (het meel geleidelijk toevoegen om klonteren te voorkomen) en dan ongeveer drie kwartier roeren (net zoals risotto bij voorkeur altijd in dezelfde richting draaien).
Eerste (en enige) probleem : mijn pakje bio-griesmeel zei 3 minuten. Dat is natuurlijk wel een groot verschil met drie kwartier. Gelukkig zeiden de andere recepten ook : langer is beter, dus op een paar minuten zal het niet steken.



Zodra het papje loskomt van de pan mag het afkoelen in een vorm of op een plaat ongeveer een vinger dik.
De volgende dag (vrijdag) : plakjes snijden, grillen (pan, bbq,...), voorzien van een dressing van de chef (in ons geval tomatenconfituur, Rocquefort, gemalen kaas, parmesan ... maar er bestaat dus niet 'één' manier) en zo nog even onder de grill, klaar.

Je zegt dus niet 'even polenta maken' maar het is wel zeer zeer lekker.

Labels: polenta

pepervenkelconfituur om precies te zijn maar ik wil de brave Sint en mijn trouwe lezers niet aan mijn deurke voorbij jagen omdat er weer 'peper' in de titel zit. Ik kan meestal wel goed inschatten wanneer het tijd is om te stoppen (niet noodzakelijk altijd wanneer ik wil stoppen). Je wil jezelf ook niet in een al te enge niche wringen; het hoekje waar ik nu zit is al eng en knus genoeg.
Geheel onterechte beslommeringen trouwens want het gaat zelfs niet over peper (Capsicum, de vruchten) maar over peper (Piper, de bessen). En eigenlijk had dit recept die bolletjes zelfs niet echt nodig maar daarmee loop ik vooruit op de feiten. Met het risico om straks voor confituurmannetje versleten te worden toch nog maar een geleike, waarschijnlijk één van de laatste van het seizoen :


- 1 liter venkelsap
- 2dl sinaasappelsap
- 2dl citroensap
- 2dl droge witte wijn
- pezo+ (peper/zout/+wat je lekker vindt)
- 2EL peperbolletjes.
- suiker

De venkelknollen (Foeniculum vulgare, nikste vulgair, maar 'gewoon' 'hooi') stonden al een beetje te verpieteren in de moestuin, een paar lichte koudeprikjes waren genoeg om het bleekwit van de bollen en het frisgroen van de sprieten te ruilen voor minder frisse kleuren. Je zou ze waarschijnlijk al niet meer gekocht hebben als ze in de winkel lagen terwijl er amper twee schubben verder niets meer aan de hand was. Aangezien het er niet warmer op lijkt te worden en dat recept van venkelconfituur frankweg mijn ogen uitstak heb ik ze toch maar allemaal gerooid.

Om het sap uit de venkel te halen heb je best een sapcentrifuge bij de hand. Venkel is een beetje als rode biet, je vraagt je af of daar wel een druppel sap uit kan komen maar drie tellen later heb je met een halve knol een half glas gevuld (en niks dan kurkdroge pulp aan de overkant). Het groen mag mee 'geperst' worden maar daar moet je toch niet mee overdrijven, de kleine sprietjes zorgen meer voor verstopping dan wat anders.
Het kan wel sletig zijn voor de machine (of het kan aan mij liggen), hou daar misschien rekening mee als je een apparaatje leent.
En dan hebben we het moeilijkste weer achter de rug. De andere sapjes sappen, wat kruiden en de suiker, opkoken, roeren, klaar. Niets houd je tegen om er nog wat pastis, martini, absint, ... of andere anijsachtige aromaten aan toe te voegen maar subtiel en puur natuur vermaken best.

De confituur is echt enorm lekker, en het huis geurt minstens twee dagen naar het betere snoepwinkeltje (waar vind je die nog ??). Maar de peperbolletjes zijn niet echt nodig denk ik. Het stond zo in mijn boek over inmaken en teveel improviseren als je iets nieuw uitprobeert is niets altijd aangewezen (peperbolletjes staan toch meestal maar te verstoffen in die veel te grote bussen). Ze hebben misschien een tikkeltje kleur gebracht en geven op termijn wellicht nog wat smaak af, maar het is vooral een visueel gebeuren achter dat glas.
Maar de bolletjes drijven nogal graag, om ze dus mooi door de potten te laten zweven moet je nog een paar keer terug naar de keuken om te schudden (vermoeiend). Misschien volgende keer wat minder bolletjes (of geen), maar volgend seizoen in elk geval meer venkel.

Labels: confituur, venkel

Ik doe normaal niet mee aan die geïmporteerde feestdagen, Halloween al zeker niet. Er zit nochtans een duivels kantje aan het verhaal van Halloween (en met name de pompoenlamp), en een Iers, dus helemaal tegen kan ik ook weer niet zijn. Maar het kriebelde toch al heel lang om eens een echt patroontje te snijden in een pompoen, en nu rosemarie de verhalen over Halloween ook meebracht uit het (eerste kleuter)klasje (?) zag ik mijn kans schoon ... (en ook - maar verder van generlei belang - weer een goede reden om nog eens 'the ballad of Peter Pumpkinhead' door de boxen te jagen, in het origineel van XTC uiteraard)



Terwijl ik zo aan het snijden was (prullen heet dat officieel bij ons) maakte 999 de soep klaar met de stukken vlees die net niet in het rond vlogen : wat ui erbij, wat cocosmelk, peperconfituur (jaja mannen, ook geweldig op het broodje visstick trouwens) en een blokske, klaar. Klaar nog voor ik zelf klaar was dus ongeveer tussen de kat en het spookje moest ik even pauzeren [veu de guj sop, hiejel guj].



Een deel van de pitten werd opzij gelegd voor het volgende seizoen. Het andere deel zou de avondsnack worden. Geroosterd (10 à 20 minuten op een bakplaat met een lepel olie en wat pezo/kruiden). "En als je de pitten vantevoren ongeveer 10 minuten kookt dan kan je ze eten met het schelleke er nog rond". Mis poes. Ik kan het niet beter samenvatten dan met de woorden van 999 : "heel lekker als ge weet hoe ze eruit moeten". Want dat velleke was zo beetgaar als een stoeprand, en bijna elke evacuatie leed tot een spontane versplintering van de inhoud (mission impossible, this pumpkin seed will self destruct in 5 seconds, poef) maar dat is misschien niet helemaal de schuld van dat velleke.



En hoe is het met de pompoen verder afgelopen ? Wel, van kwaad naar erger denk ik als je het hem vraagt. Als je het mij vraagt zeg ik : "volgend jaar meer pompoenen om te kerven" want dat is gewoon nog keiplezanter dan dat ik al dertig jaar dacht dat het zou kunnen zijn : gewoon ook eens doen, ooit !



De look en de sjalotten zijn eindelijk de grond in geraakt, de serre is zo goed als leeg en het volgende moestuinseizoen gaat een vliegende start krijgen want de meeste vakken zijn klaar om de winter in te gaan. Laat maar komen Grietje...

Labels: pompoen

Laat de klep van de printer maar toe, er is geen vastgelopen papier gemoeid bij deze jam.

Van een tweede deel van de dikwandige pepers (en nog wat paprika's) werd voor de eerste keer confituur gemaakt. Dikwandige pepers bewaren niet te best en invriezen is dan misschien de eerste reflex.
Waar je vorig jaar de deur niet uitkon zonder een ecoridder met een groene pluim in zijn gat tegen te komen, lijkt de eco-storm te zijn gaan liggen. De eco-doemscenarios zijn uitverkocht, uitgeknepen, uitgemolken, uitgezongen. Buiten twee handen vol zonnepaneelopportunisten en de klinisch dode auto-industrie hoor je amper nog wat over 'initiatieven voor de toekomst' (los van het feit of het nu goede of slechte initiatieven zijn).
Naast de ecologische voetafdruk van een vriezer ("jomma die moet toch altijd opstaan, dan kan em beter volzitten ?", jamaar, altijd maar meer en groter) zijn er ook nog praktische bezwaren tegen het alleenrecht op conserveren door invriezen, van pepers. Om er maar eentje te noemen heb je meestal zo weinig van de pepers nodig bij een bereiding. Tenzij je ze dus verpakt in vingerhoedjes, is de kans groot dat je je pakje pepers een twintig tal keren uit de vriezer hebt genomen om er een theelepel snippers uit te halen, ook niet echt ideaal.

Confituren zijn waarschijnlijk de gemakkelijkste manier om iets langer te bewaren.



- pepers
- porto
- ui
- (confituur)suiker
- rode wijnazijn
- mandarijntje

Om niet teveel scherpte aan de paprika's te verliezen werden er nog wat van de hetere soorten toegevoegd.
Een eerste bijzonderheid bij dit "geregje" is dat het proeven en bijsturen wel wat ballen aan je lijf vraagt.
Een tweede kleinigheidje is dat het roeren boven zo'n duivelse pruttelende pot pikante sapjes toch aardig de emoties losmaakt, van "had ik nu niet beter mijne grotere bril opgezet" tot "aaaaahahaaa!" als er weer een druppel op de rug van je hand is geland, het kleine brandwondje lijkt wel door je hand te zakken.

De pepers werden klein gesneden om ze wat sneller te laten mals worden, geholpen door een flinke geut porto; pepers en paprika's zijn niet poederdroog te noemen maar het is ook niet zo dat ze meteen liggen te zweten in eigen nat. Een paar recepten gebruikten ook rode wijnazijn, misschien om de zoetigheid van de vruchten en de suiker wat tegen te gaan, de azijn heb ik naar het einde toe een beetje toegevoegd maar misschien was het niet echt nodig. Het mandarijntje stond in geen enkel recept, dat lag gewoon in de weg. Op het einde nog even de mixer erdoor. Klaar.



Het resultaat is ver boven alle verwachtingen echt (echt!) een geweldige confituur, die zonder probleem zou kunnen doorgaan voor een perfect geslaagde aardbeiconfituur (pas achter op de tong valt ze -redelijk gezwind- door de mand, als aardbeiconfituur dan toch). Zelfs te eten met het lepeltje dus, maar ook perfect als basis voor een marinade, de wok, het sausje bij de lenterolletjes of op de paté,... (maar ook voor het bakken, van een op maat geknipte poets, cfr. 'zou kunnen doorgaan voor een perfect geslaagde aardbeidconfituur').
Ik dacht dat ik het nooit zou zeggen maar : volgend jaar zet ik nog meer pepers.

Labels: confituur, pepers

Ongezien. De keuringsdienst van waarde last, ad hoc, een vervolgverhaal in op het vreemde ijzer in onze voeding (met name de ontbijtgranen). Ik denk dat het de eerste keer is dat ze gestuurd door de actualiteit hun programmatie aanpassen, het is zeker de eerste keer dat ze een vervolg breien aan een 'oud' onderwerp.
Ze kregen geen antwoord van de producent en Kellog's enige reactie scheen een advertentie te zijn dat het wel allemaal goed zat zo. Dat maakt de gezond paranoïde journalisten nog nieuwsgieriger en ze gaan opnieuw op onderzoek ('de Keuringsdienst weet : als de fabrikant begint te klagen, moet je doorgaan met vragen, en ze smeden het ijzer nu het nog heet is.

U kijkt toch ook (morgen, donderdag, Ned 3, 20u25) ?.

Labels: keruingsdienst van waarde