Als je iets niet kent of weet ga je beter even bij de expert om raad. Schouwen is één van de dingen waar ik niets van af wist. En als je een expert zoekt is een zaak met '& Zn' meestal een goede start (tenzij het voor die zoon van te moetes was). Die eerste consultatie was vrij ontnuchterend. Een schouw die naam waardig is al gauw een meter of vier hoog en als ze buiten staat bij voorkeur geïsoleerd. Doe je dat niet dan trekt de schouw niet ... als je het vuur al in brand krijgt; rook binnen, kou en nog een paar andere ongemakken tot gevolg.
Instapmodelleke van een dubbelwandige schouw kwam met beugels en al de andere prullaria al gauw op een duizend euro, veel centen om een paar avonden op het jaar in een hobbykot te gaan zitten. Het alternatief was een enkelwandig pipi langkous kachelbuizenparcours van de 'knutselmarkt'. "Zo was dat vroeger in de staminees altijd", maar ik weet niet of 999 het wel zo leuk zou vinden dat ik elke avond naar staminee of gerookte haring zou ruiken.

Gelukkig zijn er nog de tweedehandsmarkten en op kapaza zag ik bruikbaar materiaal. Meteen een deftige prijs geboden en het was ok. Een halve dag poetsen en polieren later zag het er eigenlijk - met uitzondering van een paar blutsen maar een beetje verweerde 'look' dat mag wel - weer uit als nieuw (nog beter dan de single RAW HDR foto hier laat zien, maar het was dan ook al bijna 17u en aan 't donkeren, Entschuldigungen voor de perspectiefvertekening, die had ik nodig om niet te laten zien dat ze nog een beetje scheef staat).
Recycle + Re-use + Remake Rules.



En of ze trekt ? En of ze trekt ! Gelijk een vrijgezel op poeperkesdag, in een wip is 't geflikt. Schoon vlam en de kachel warmt genoeg om met alle deuren open te hobby'en. We hebben zelfs maar de helft van de buizen gebruikt, nog eens twee meter hoger zou echt geen gezicht zijn. Een aanvaardbare versie van "De Waarheid" ligt toch meestal tussen wat de man uit de straat denkt te weten, en de mening van de expert. Dus bedankt Hanne (& Vrnd). Succes met de verbouwingen.

Als dit de voorbode is van de winters die we vanaf nu gaan krijgen is het allemaal wel weggesmeten geld natuurlijk. Ik weet nog dat het vorig jaar deze periode zo hard sneeuwde dat we na het vroege Sint-feest (zoals morgen) amper weer weggeraakten van de parking met een flauwe helling van een paar graden.
Geluk bij een ongeluk herinnerden een paar gezonde maar serieus in de war geraakte jonge aardappelstruiken er mij gisteren aan dat ik nog een rijtje aardappelen moest uitdoen, voor ook die allemaal op hun beurt beginnen te schieten. Eind november, zo laat ben ik eigenlijk nog nooit geweest, maar ze zagen er nog goed uit.
Ik heb een jong aardappelstruikje voor de grap 'ingepakt' (en de dahlia's draaiden zichzelf parmantig om in hun graf; "waarom hij wel"). De aardappelen zullen er bij de volgende vrieskou wel aan zijn voor de moeite maar in het andere (hopelijk zeer extreme) geval oogsten we misschien wel 'nief patatekes met nievejaar', 't is eens iet nief. Het volgende is nieuwjaar op z'n Australisch, in zwembroek en factor 20 op de neus. Dus appelboom, misschien weten die crocussen wat wij nog niet weten! ('t is altijd lente in de ogen van de crocussen rond Ghente)
De moestuin niet vergeten, misschien moet je wel net als ik een paar looktenen en sjalotten weer op hun plaats leggen.
En dan gaan we nu verder met knutselen.

Labels: druivenkot

Elke doordeweekse maaltijd wordt een feest ... enzovoort enzoverder. Eén van de Italiaanse nagerechten dat al lang op mijn lijst stond wordt gemaakt van room. Panna cotta, gekookte room.

- 500 ml room, echte room, niet iets wat voor room moet doorgaan (het gerecht bestaat tenslotte voor 75% uit room : garbage in, garbage out)
- 100 ml (volle) melk
- 100 g suiker
- 1 vanillestok
- 10 g gelatine

Gelatine voorweken in koud water. Melk opkoken. Room opkoken met suiker en vanille in een andere pan. Gelatine uitknijpen en oplossen in de melk. Pannen van het vuur en samenvoegen. Klaar. Opstijven in de koelkast (in potjes of een vorm).

Typisch wordt deze lekkernij afgewerkt met een coulis dus kruip snel nog even in de diepvriezer voor een portie zomervruchten, opwarmen met een beetje suiker erbij (of wat confituur) en wat bindmiddel. Verdelen over de opgesteven potjes. Klaar.



En lekker dat dat is. En zeg nu niet dat je daar geen 5 minuten voor zou kunnen vinden in je drukke schema. Perfect voor de feestdagen, maar ook op een gewone werkendag zal ik geen moeite doen om mijn gelukzalige snoeten te verstoppen als je me dit voorgeschotelt.
De gelatine zat verpakt in lattekes van 3 g en heb er zelf uiteindelijk maar 9 g van gebruikt ipv 10, maar ik zou het zelfs met nog minder durven proberen (het is wel de bedoeling dat het vast blijft natuurlijk, 't is geen poddinkje, maar als je moet afronden doe het dan maar naar beneden).

Gobelijn Schoepen wil het beurtelings parkeren afschaffen. Net nu de mollen doorhebben dat ze ook eens bij de buren mogen gaan liggen (daar gaat de theorie dat ze hier zaten voor de gezondere grond). Waarschijnlijk weer zo'n regel waarvan we vergeten zijn waarom we hem ingevoerd hebben; eentje om straks weer in te voeren. En awoerd met de wit zwarte platen, net nu ik een leuke rood witte op het oog had. Lang leve de rood witte nummerplaten. Lange leve rood wit, lang leve panna cotta met coulis.
Het is trouwens net handig om al vanop een afstand te kunnen zeggen : we pakken de volgende camping, hier staan teveel gele nummerplaten ;-) (is maar om te lachen he, d'Indianen zijn veel erger met hun gekke tippi-ni-duurs en hun pluimen).


En nu gaan we nog wat knutselen...

Labels: dessert

Elke doordeweekse maaltijd wordt een feest als er een voorgerecht en een nagerecht bij zit (al was het maar "podding met ananas" of een appel). Eén van de voorgerechten die al zeer lang op mijn lijstje staat wordt gemaakt van groene tomaten. Rood, wit, geel, oranje, roze, zwart of groen, het maakt niet uit welke kleur als ze maar groen zijn en onrijp.
Fried Green Tomatoes.

Veel varianten op dit populaire recept van eenvoudig bebloemde schijfjes tot een drie kwartier durend tien-stappen-plan. Mijn synthese zit er zowat tussenin.



Snij de tomaten in schijfjes, leg ze op een rek en bestrooi ze met wat zout waardoor ze al snel gaan zweten. Eerste probleem meteen bij de callee pakken : toch maar oppassen met het zout of het wordt te zout. De bedoeling is dat je de schijfjes afdept en je daardoor het zout gedeeltelijk weer verwijderd maar d'onzen waren toch nog een beetje te zout. Er zijn recepten die deze stap overslaan, dat ga ik voortaan ook maar doen.

Dep de schijfjes (nat) droog en wentel ze in bloem tot ze goed droog zijn (droog) en rol ze dan in het beslagje (een ei en wat melk) tot ze goed bedekt zijn (nat) en gooi ze dan in de chapelure/broodkruim/kruiden tot ze een mooi jasje hebben (droog).

Verwarm een pan met een flinke bodem vetstof en bak ze rustig bruin. Vuur niet te hard en/of schijfjes niet te dik want de harde tomaat kan wel wat warmte gebruiken en het jasje een stuk minder.



"Waar koop je groene tomaten ?" Ah, nergens waarschijnlijk, en ik moest ze ondertussen zelf ook importeren vanuit het exotische Meerhout waar het in de ingesloten serre nog altijd lijkt te nazomeren. Maar ik exporteer dan ook wel wat plantgoed naar die tuin, voor wat hoort wat.
Nog een manier dus om iets te doen met de laatste tomaten die niet meer willen rijpen. "Ga je daar niet dood van van groene tomaten". Tenzij het langer duurt dan drie dagen om op slag dood te vallen kan ik bevestigen :








Toen ik daarnet op het werk buitenkeek zag ik een zwerm vogelkes spectaculair dansen maar niet zo spectaculair als deze zwerm wegens niet zo talrijk (300.000 stuks ? wie telt zoiets, de politie ?)
Mooi staaltje avidynamica, ook een beetje biodynamica, "klinkt als" biodynamisch tuinieren, het boek van Hilary Wright waar ik net uit curieuzeneuzemosterdpottendom in begonnen ben. Voorlopig is het een beetje "zweverig" allemaal en met stevige quotes als "radiogolven zie je ook niet en die zijn er wel" win je me niet echt aan een hoog tempo terug maar het is toch de persoonlijke zoektocht die telt en niet de religie op zich, toch ?

Labels: tomaten

Ik kijk al lang niet meer beschaamd naar de tippen van mijn schoenen als er "er hangt weer zaad in uw broek" wordt geroepen (busted! not). Schaamte noch schroom, ja mevrouw de juge, ik ben een pikkedief, pittedief, pilledief, stekkedief als het op plantjes aankomt. Uiteraard niet als er al een zakje rondzit en een prijs ophangt maar in de natuur eigen ik wel eens een deel van het overvloedige zaad mezelf toe. De gulzigheid neemt met de jaren gelukkig af omdat je ondertussen weet dat je maar een paar zaadjes nodig hebt om een nieuwe soort te introduceren (en vanaf dan kan je ze meestal gewoon thuis oogsten, lees : laten vallen), maar als ik rijp zaad zie van een plant die me aanstaat kan ik er niet aan voorbij gaan, sterker nog moet ik er voorbij gaan en hoe dichter hoe liever.

Voor groenten is dat compulsief gedrag over het algemeen niet zo overdreven, en valt dat zelf-oogsten ook nogal mee; buiten tomaten, pepers, meloenen en pompoenen oogst ik eigenlijk weinig om opnieuw te zaaien (spontane zaailingen niet meegerekend). Alles nieuw en (misschien) beter dus, en het is weer die tijd van het jaar.

Voor wie, zoals ik, echt graag zaden ziet uitkomen en wie nu zo een beetje op zijn handen moet gaan zitten (lastig bladeren wel in de zaadcatalogi zo) of hij begint er al weer (te vroeg) aan, is er misschien een oplossing : de """nieuwe""" hype van de kiemgroenten.

Iedereen kent wel de stinkende waterkers-op-watten-experimenten uit z'n prille schoolcarrière, en waarschijnlijk ben je vanwege die stinkende waterkers-op-watten ook nooit verdergegaan met experimenteren.
Voor heel wat meer centen dan gewone watten kan je in de dille's en chamomille's van deze wereld mooi vormgegeven kiemschalen kopen. Maar met ongeveer een wrekkige euro voor een platgeklopt zeefje kan je toch spelend de winter door tot je weer aan het echte werk mag beginnen.



Radijsjes (Raphanus sativus). Even snel in vitro als in de grond, en je zou ze zeker herkennen moest je ze blind proeven, de typische pittige radijsjessmaak maar een ietsje subtieler en dat soms ook weer niet.
Andere kandidaten zijn mosterd, erwten, lentils, alfalfa, zonnebloemen, rucola, kolen, fenegriek, bieslook, bieten, chinese kool, ..., zelfs waterkers. Wel opletten blijkbaar met de gekochte tuinzaden want die kunnen (rara) in een badje met fungiciden gevallen zijn.

Op het zeefje, boven een schaaltje met water (ongeveer een halve centimer erboven), af en toe eens spoelen met vers water (meteen ook het bakje opnieuw gevuld met vers water) dan begint het niet te stinken of te schimmelen (volledige 'opstelling' zie je als je op de foto gaat staan). Klaar.
Easy peasy dus en kost (bijna) niks. Ook leuk voor de kinderen (van zaadje naar mondje), Rosemarie moet ik temet wegjagen of ze zou de zeef in geen tijd kaalplukken.
Volgend jaar dus toch wat meer zaden oogsten, al was het maar voor 'de wintersalade'.

Labels: zaaien, zaden

us a um, i ae a ... je krijgt er dus minstens twee.
Het waren er aanvankelijk vier, maar één van de dames van Katzenjammer was ziek (jammer ...iedereen aan de Mexicaanse griep!) dus dat optreden (en de B&B) werd last minute afgeblazen.
Dan maar zelf aan de aphrodisia-slag met in het voorgerecht 'polenta' en in het hoofdgerecht 'tonijn'.

Zaterdag zijn we toch nog over en weer Gent geweest, want de fototentoonstelling (van Vanfleteren : mooi mooi man) loopt niet zo heel lang meer EN we hadden nog een reservatie in het restaurant dat onderdeappelboom ons tipte.

Zo tussen 'Zsa Zsa Rouge' en 'Petit Zsa Zsa' begon het wel als een verwarrende ervaring; de vraag is blijkbaar niet alleen wie is Zsa Zsa maar ook wat is Zsa Zsa (je herkent ergens wel een patroontje ... 'kitsch is not a crime' misschien ??)
Over het slow food restaurant weinig klagen trouwens, maar wie mij kent weet dat ik (helaas!) zelden een restaurant bezoek zonder opmerkingen ;-) dus here we go ... een carpaccio heb ik liever van echt rauwe malse ossehaas die bijna vezelig uit elkaar valt (deze was gedroogd denk ik) en de muziek was misschien wat 'ongelukkig', van het type Balkan-folk, niet echt mijn ding (volgende keer ligt er misschien een ander schijfje boven op de stapel cd's).
Al onze gerechten -inclusief de 'carpaccio'- waren wel zeer lekker en de zaal zat gauw overladen vol waardoor je al snel geen noot muziek meer hoorde, alleen nog gezelligheid en gelukkige mensen (toppie).
Ik zou dit restaurant dus ook blind en met mijn ogen toe durven aanbevelen (veel reclame heeft het blijkbaar niet meer nodig, reserveren is dus echt een must). Smakelijk bedankt appelboom.

Qua authentieke Italiaanse slowfood wordt het wel met ruime lengte geklopt door Rossi in Leuven (eerlijk is eerlijk, en Pino doet het daar knap op z'n eentje), maar daar zou ik niet losweg iedereen naar toe durven sturen (als pizza Hawaï het enige Italiaanse 'gerecht' is dat je kent en lust is er gelukkig nog altijd de Pizza Hut - ze doen daar zelfs 'à volenté'; italiaans voor 'maak dat je wegkomt').



Maar dus polenta ... Als je de Italiaan mag geloven is polenta het enige echt bewezen aphrodisiacum. Het is in elk geval lang de echte basisvoeding van de Italiaan geweest (nikste pasta), en dan vooral il povere (herken hierin poverty en poverello) - de armere Italiaan dus (hoewel het daar tegenwoordig vooral in het rijkere noorden op de kaart schijnt te staan).
Het heeft me wel weer wat shophoppen gekost eer we het maïsgriesmeel gevonden hadden (zwei kleine Italiener vergessen die Heimat nie ... maar er zullen er in mijn buurt toch nog te weinig van wonen).



De meeste bereidingswijzen zijn vrij 'eenvoudig' te noemen, mijn versie gegrild.
Alle recepten zijn het er over eens : deze slowfoodbereiding neemt wel wat tijd in beslag.
Dag één (donderdag) : 250g griesmeel (ongeveer 5 personen) met wat zout in een liter kokend water (het meel geleidelijk toevoegen om klonteren te voorkomen) en dan ongeveer drie kwartier roeren (net zoals risotto bij voorkeur altijd in dezelfde richting draaien).
Eerste (en enige) probleem : mijn pakje bio-griesmeel zei 3 minuten. Dat is natuurlijk wel een groot verschil met drie kwartier. Gelukkig zeiden de andere recepten ook : langer is beter, dus op een paar minuten zal het niet steken.



Zodra het papje loskomt van de pan mag het afkoelen in een vorm of op een plaat ongeveer een vinger dik.
De volgende dag (vrijdag) : plakjes snijden, grillen (pan, bbq,...), voorzien van een dressing van de chef (in ons geval tomatenconfituur, Rocquefort, gemalen kaas, parmesan ... maar er bestaat dus niet 'één' manier) en zo nog even onder de grill, klaar.

Je zegt dus niet 'even polenta maken' maar het is wel zeer zeer lekker.

Labels: polenta