poreirijkes...

Soms verlies ik één van de bestaansredenen van mijn blog uit het oog : registreren van aantallen en variëteiten zodat ik over de jaren heen kan vergelijken. Elk jaar sta ik immers bij het begin van het tuinseizoen weer te twijfelen : had ik nu 1 kg van die aardappelen of een halve of twee ? en was dat teveel of net te weinig, deed die soort het eigenlijk wel goed ? Aan de andere kant, elk jaar sta ik weer voor de trommels met pootaardappelen en krijg ik te horen : "ze zijn wat groter (of kleiner) dan anders" waardoor mijn hoeveelheden weer niet kunnen kloppen (je kan het de brave man echter niet aandoen om 66 aardappelen van die soort, 33, 18, 50 en 22 van die andere in zakjes te leggen).
Hoe dan ook : zaterdag 100 stuks winterprei op rijtjes gezet, weer zo'n gemakkelijke groente waar je eigenlijk geen omkijken naar hebt.
Ik heb me ook voorgenomen om volgend jaar enkel nog hoge erwten en bonenrassen te zetten. Die struikrassen moeten toch nog altijd op één of andere manier gesteund worden, dan kan je even goed voor de 'Full Monty' gaan. Speaking of Monty. Afgelopen vrijdag werd terloops even vermeld dat Monty Don, één van mijn tuingurus, niet meer te zien zal zijn in Gardeners World en ik was een beetje in shock. De 'in memoriam' bijdrages hadden wat weg van een overlijden en toonden vooral hoe gedreven hij kon zijn (en helaas in schril contrast wat voor een lamzak die Swift eigenlijk wel is - meteen mijn excuses maar mensen hebben nu éénmaal hun favorieten). Blijkbaar heeft Monty een klein hersenbloedinkje gehad en wil hij eerst nog wat herstellen (begrijpelijk ook al is het een boom van een vent). Voor wie hem kent en een boodschapje wil achterlaten : montygw@bbc.com.

In enkele oude tuinmagazines zag ik reclame voor een tuincentrum op een steenworp van mijn heimat, nochtans had ik er nog nooit van gehoord. In plaats van een bezoekje aan de Olmense zoo kreeg ik het thuis verkocht om 'eerst nog even' naar dit goed verstopte plantencentrum in Ham te gaan ("want ze hebben er ook herten en een springkasteel"), als het tegenviel moesten we gewoon even doorrijden. Maar het was dus een meevaller. Niets van de drukte die je hebt in de plantenwarenhuizen, groot aanbod en mooie planten opgesteld in een a-typisch kader van showtuinen met beelden, prieeltjes en vijvertjes. Op het zonovergoten terras kon je zelfs West-Vleteren krijgen aan een nog redelijke 5,90 euro en aan kassa was je bijna verplicht om nog 20 minuten bij te praten met de gastvrouw (bijpraten wat op zich geen probleem was want je had haar nog nooit gezien). Onthaasten in plantencentrum wie had dat gedacht. 's Avonds de serveuze nog tegengekomen op restaurant (blijkbaar een koppeltje met een hulpje dat daar nog tussen de planten rondhing) - it's a small world after all...

Dat ontstressen was weer snel gedaan toen we 's avonds nog eens tegen een arm der wet aanliepen (voor de verandering). Op 20m van het ouderlijke huis werden we staande gehouden door een plaatselijk ettertje dat zag dat we net uit de poort kwamen gereden, en die op de belerende maar niet echt beleefde politietoon kwam vertellen "mevrouw, het is ondertussen tijd geworden om je licht aan te steken". Akkoord, normaal gezien zouden we om 22u15 al onze lichten aangestoken hebben, zelfs op de dag na de langste dag waar het eigenlijk nog vrij klaar was. Normaal gezien zou onze Scenic zelf het licht hebben aangestoken maar die lichtsensor staat ervoor gekend om al eens zijn kuren te hebben. Maar dan nog kan en mag het anders. Als hij even van onder zijn kepie, die hij zo fier droeg, door de ramen van de wagen had gekeken dan had hij zelfs zonder opleiding kunnen inschatten dat een familie met kinderen, waarvan de wagen vol geladen was met bloemen en de vrouw des huizes het stuur nam, er niet op kickt om zonder lichten de baan op te gaan. Een mens kan al eens iets vergeten zonder meteen een misdaad te begaan. Ik heb het altijd al een vervelend jongetje gevonden en twintig jaar later is het blijkbaar nog altijd een vervelend jongetje. Ik zou iedereen met kinderen willen vragen om er in de opvoeding op te drukken lief te zijn voor alle kinderen uit de school, ook die kinderen waarvoor zelfs meneer pastoor zijn hosties wikt en weegt. Want blijkbaar slaagt dat slag WEL in de politieschool en grijpen ze 40 jaar lang de kans om iedereen het leven zuur te maken.

Memo voor later : teveel hooi op de vork nemen twee dagen voor het squashen is geen goed idee, dat geldt blijkbaar ook voor hooi op de zeis.

uit het zicht, uit het hart...

De Vespa staat niet langer in de keuken te pronken, gisteren werd hij stevig verankert aan de vloer in het duivenkot - wie hem wil komen halen zal er dus het duivenkot moeten bijnemen.

Gisteren de eerste 'nief patattekes' uitgedaan - ik zal daarmee zeker niet de eerste zijn maar het is toch altijd weer een bijzonder moment om deze aardappelen te kunnen oogsten en te mogen serveren want geef toe : gebakken in de pan bestaat er eigenlijk niets beter dan de eerstelingen. De twee eerste struiken kwamen uit de eerste rij rode eerstelingen en de opbrengst was in aantal meer dan behoorlijk,in formaat eigenlijk zelfs al te groot.

Op het bonenvak stonden enkele verdwaalde aardappelplanten en twee daarvan hadden bezoek van de larven van de aardappelkever aka coloradokever. Twee wijze lessen worden hier nog eens duidleijk in de verf gezet : laat geen enkele aardappel achter bij het rooien (het is niet voor die ene aardappel meer in de pan maar voor die ene verdwaalde plant minder) en lang leve het rotatieschema. Op de andere drie perken vol met aardappelen zitten nog geen kevers en het zou te toevallig zijn dat ze net die velden hebben gemist en op dat oude veld met slechts enkele planten verstopt tussen de bonen beginnen met fourageren. Het komt er nu op aan om de larven zoveel mogelijk te 'controleren' want als ze echte kevers worden dan kunnen ze wel 'de grote oversteek' maken naar de andere patattenvelden en dan kan de cyclus weer beginnen. Als ik alle aardappelen op dezelfde plaats had staan was de schade veel groter geweest.

Voorlopig is er van aardappelziekte nog geen sprake al zijn er toch een aantal tomaten waar ik niet helemaal gerust ben. In de vochtige periode die we achter de rug hebben zijn er af en toe wat druppels blijven staan op de planten en met name de druppels die op de bladstelen in 'de oksels' zijn blijven staan hebben sporen nagelaten.

Het is feest bij de afdeling klein fruit en Rosemarie plukt, proeft en geniet van de snoepjes uit haar eigen tuin (wij ook).

permanent marker

Zoals elk jaar laat ik me weer vangen met de alcoholstiften die "permanent schrift" beloven. Mis poes, enkele tomaten staan buiten met een mooi wit label en wat vage inktsporen. Dat wordt weer 'namennoemen', hopelijk zijn de kenmerken voldoende duidelijk (en staan er in de serre nog verwante met naam).

Onlangs heb ik ergens gelezen dat het Aarschotse hoen samengesteld werd uit de Mechelse koekoek en de Belgische vechter. Dat zou meteen kunnen verklaren waarom sommige (vooral Tik en Bella) wel eens 'vies' uit de hoek durven komen. Misschien dat de volgende lichting toch gewoon tamme Mechelse worden...

"Tweetakt is vies" zegt men wel eens, al dan niet terecht. Tegenwoordig neem ik, gekleurd door het trotse eigenaarschap van een olditmer Vepsa, een wat meer genuanceerde houding in - waarom zouden kilometervreters met minder-schadelijke-maar-nog-schadelijke voertuigen (bedrijfswagens op kop, en ik spreek uit ervaring) minder vies zijn dan de paar honderd kilometers die er op de oldtimers worden gereden. Mensen glimlachen ook spontaan als ze een oldtimer zien passeren en dat doen ze doorgaans niet wanneer er een audi (van recente makelij) passeert, integendeel.
Maar in een poging om de tweetakt wat minder vies te maken ben ik op zoek naar alternatieven. Er bestaan een aantal biologische afbreekbare oliën die geschikt zijn voor tweetakt motoren, en er is zelfs een olie die naar aardbeien ruikt in plaats van de typische tweetaktgeur. Ik ben bijna verplicht die laatste eens uit te proberen (hoewel artificiële geurtjes ook niet altijd even koosjer zijn).

Ondertussen heb ik na veel vergeefs bellen eindelijk iemand aan de telefoon gekregen in Brussel en blijkbaar is mijn gelijkvormigheidsattest van de Vespa onderweg (in Nederland kennen ze dat niet en in België heb je het minstens nodig om je voertuig in te schrijven). Als het toegekomen is mag het ongeveer retour (zelfde gebouw, andere ambtenaar) voor de laatste stap : de plaat.
Vandaag mijn eerste Ferrari gekocht. Een koopje, tweeënhalve euro, in redelijke staat. Zijn lot zal erin bestaan om mijn spot-repair kunsten te oefenen, van schuren tot plamuren en verven, ten dienste van 'de wesp'.

Voor het geval de commotie je ontgaan zou zijn :

hmm, werkten gsm's op dezelfde frequentie als microgolven ... maar :

..oppassen dus met die bananen in huis.

En in de tuin ? In de tuin is het rustig onderhouden en is het vooral Caro die met mondjesmaat nog wat nieuwe plantjes plant, door omstandigheden is dit seizoen zeker niet alles volgens plan verlopen (geboorte, renovatie, studies, ...). Maar de harde realiteit maakte eerder deze week ook nog eens duidelijk dat het wel eens niet volgens plan verloopt (nonkel heeft besloten eerder uit het leven te moeten stappen dus we zijn wat uit het lood geslagen en trachten ons nog meer dan anders met triviale dingetjes 'bezig' te houden).

druk druk en weinig tijd

Als er geen onweer boven het hoofd hangt beginnen de dagen al vrij mooi te worden. Dan merk je ook dat er weer wat minder tijd overblijft om te bloggen. Ik dacht dat ik door het grootste werk door was maar daar beslist het gele speeltje anders over.

Heel die invoerprocedure vraagt wel wat tijd, het druivenkot is gechaped en de oude steentjes die vroeger in de keuken lagen zijn gerecupereerd en worden eerdaags gelegd. Vooral de papa's hebben hier weer hun portie stof gevreten maar ze kregen Belgoo om het stof door te spoelen en da's toch ook al iets. ik krijg nog geen voordelen door het 'nieuwe' bier te promoten maar ik kan het alleen maar aanraden - Belgoo Magus, een troebel biertje (zoals Hoegaarden Grand cru). Belgoo heeft nog twee andere 'smaken' : een blonde (Duvel-achtig) en een amberkleurige maar die heb ik nog niet geproefd. Eerst nog wat nagenieten van de Magus.

De paprika's zijn eindelijk in de serre geraakt, 14 stuks maar ik heb gemerkt dat Marconi golden wat overgerepresenteerd is (toch nog een aantal andere : big red, white bell, purple beauty, ...) en de eerste tien pepers zijn al in een emmer geraakt - daar moet ik deze week nog wat werk van maken want die hebben een zo lang mogelijk seizoen nodig.
Als er iets is wat ik dit jaar heb geleerd is dat ik die potgrond-bucht van Makro niet meer mag meebrengen, al geven ze hem gratis weg, 't is rommel.

Je hebt het aan de kant van de weg misschien ook al opgemerkt : het is weer aardbeitijd en als je geen netten spant over je aardbeien betekent dat dat je meestal alleen maar halve aardbeien kan plukken of aardbeien die de vogels niet hebben gevonden. De verbazing is soms groot als je eenmaal je net gespannen hebt hoeveel aardbeien je plots lijkt te kunnen plukken (kun je weten met hoeveel vruchten de vogels al lopen zijn).

Vies vuil vliegebeest

Eergisteren zag ik het vrouwtje een straffe regendans doen maar het was er eentje waarmee je gerust een onweer kan bestellen. Een groot beest, ergens in haar haar of zo ... nergens iets te zien maar het duurde niet lang of Lorre, (vliegende) insecten 'connaisseur' stond er al boven te niezen. Een voorzichtige trap immobiliseerde het grote, nooit geziene en dus onbekende (en daardoor terecht onbeminde) beest. Een kwartiertje googlen leerde al gauw dat het om een ichneumon ging en dat er wel een aardig staartje hing aan dit beestje met de lange staart. Darwin, die van de evolutietheorie, zag het niet zo zitten met de benevole God (die van de creatietheorie) die de natuur zo mooi en zo perfect zou gemaakt hebben en twee van zijn favoriete voorbeelden uit de natuur om aan te tonen dat God er niet kon achterzitten of anders zijn werk toch niet helemaal perfect deed waren : de kat die een beetje sadistisch met de muis speelt 'om het spel' en niet om den brode, en de ichneumon die zijn eitjes in rupsen legt zodat zijn kleine ichneumonnekes die rups later van binnenuit kunnen opeten. Er bestaan nog parasieten maar deze vond Darwin toch bijzonder genoeg om te brief te stellen. Waarom vind ik toch altijd weer alternatieven voor studeren... (geen eigen foto btw, daarvoor was het beestje niet meer voldoende representatief - lees: te plat)

Ook al eens even langs de douane gelopen om het invoeren van de Vespa zo vlot mogelijk te laten verlopen. De douane op de Philipssite regelt dit soort dingetjes niet blijkbaar maar de collega's op 'den Entrepot' aan de vaartkom wel. Een leuk oud kantoor waar de vriendelijke ambtenaar me klaar en duidelijk uitlegde wat er me te doen stond. Vanaf volgende week veranderen er een aantal dingen in de procedure [oink] maar voor mij zou er niets veranderen. De eerste stap in het lijdzame proces om de oldtimer in te schrijven lijkt verbazend simpel, hopelijk heeft de verkoper alle juiste documenten bij.

Ik is in zijn nopjes...

Het (kunstmatig) verlengde weekend is een leuk weekend geworden (wat meteen ook betekent dat er niet bijzonder veel werd geblokt). In de serre staan nu 42 tomatenrassen, buiten nog eens een dozijn, en er hangen er nog 5 ondersteboven aan de pergola (in zinken emmers bovenaan afgedekt met wat hanglobelias).



Maar de kers op de taart was waarschijnlijk wel de aankoop van mijn eerste vespa-motor, een gele sprint veloce (150cc, 1976). Een oldtimer met wel wat sporen van de tijd, maar ik heb ze liever zo dan super-gefacelift. Vrijdag dus snel even naar Nederland gereden, ritje gedaan en verkocht! In Nederland viel het weer op hoe klein de huisjes waren maar hoe verzorgd ook de (voor)tuintjes lagen...
We hebben ons onderweg ook nog eens laten gaan in het plantencentrum, en zo staat de vernieuwde border ook bijna vol. En staat er eindelijk een Actinidia kolomikta te wachten om uitgeplant te worden. Het plantencentrum had zelfs twee soorten (verschillende leveranciers, geen bijzondere variëteiten vermeld), maar bij eentje waren de bladeren duidelijker hoe ik ze graag heb : groen met een roze tip.
Ik geef het toe, een oude tweetakt motor is niet meteen het allergroenste transportmiddel maar dat is ook allemaal relatief; als de minister van milieu en de minister van transport onder hun tweetjes nog eens naar Zweden vliegen om te zien hoe groen ze het daar allemaal kunnen dan maakt hun vliegtuig vuil wat ik in mijn leven niet vervuild krijg met de vespa. En wie durft sjeik dinges op z'n vingers tikken wanneer die al die energie "versmost" om z'n kunst(mat)ige zandbankjes op te werpen, of de Cubanen die aan een paar eurocent de liter met hun dorstige oldtimers en monstertrucks van tankstation naar tankstation dwalen ?

Vanmorgen om 7u gelaarsd aan een begeleide wandeling met natuurpunt begonnen op de vorsdonk, een natuurgebied om de hoek waar vroeger turf werd gestoken, en een overstromingsgebied van de demer met een rijke begroeiing dus. Muggenzalf is geen luxe in dit drassig gebied maar de bloemenzee was fenomenaal : de gewone gele lis (het symbool van Aarschot), de gevlekte en andere orchissen, koekoeksbloem, valeriaan, smeerwortel in alle kleuren, grote ratelaar, vergeet-me-nietjes ... Bijzonder spannend was ook het trilveen, een plantaardig net over de vijvers, soms niet te herkennen van de vaste bodem tot je erover loopt. Betreden op eigen risico, volgens de overlevering heeft het veen wel wat levens genomen (van de boer en z'n ezel tot een legertje Duitsers te paard). Over een week of twee zou het er nog mooier zijn en gaan we dus terug MET muggenzalf want ondertussen zien mijn handen eruit als twee bokshandschoenen - geen laag fenigel dik genoeg om me te verlossen van de ellende.

oplosfokkie...

De mensheid heeft vandaag weer getoond dat het grote problemen kan oplossen met de strop om de nek en het mes op de keel (van 'te  moetes' dus). Ik had gehoopt een sliert stilstaande wagens fluitend voorbij te steken maar ik heb amper wagens gezien. Ik weet niet  waar iedereen zat vanmorgen, de banen waren leeg, Leuven was spookachtig leeg,... Misschien was iedereen later dan mij vertrokken,  nadat ze eerst het vrouwtje nog eens hadden omgedraaid voor de ochtendfokkie. Misschien ligt het probleem van onze files wel bij de  treinen, met al die ambetantenaren die staan te vechten voor een parkeerplaats rond de stations. Vlaanderen nam massaal verlof, het  ambtenaarapparaat wellicht allemaal een dagje recup van al die overminuten elke dag, en de Walen ziekteverlof ?. Van mijn part mogen  ze de spoorlijnen allemaal dichtgooien met macadam; voor de fietsers, zoals ze met de oude spoorlijn 29 Heretals-Aarschot hebben  gedaan (leuke route maar zoals met de meeste populaire trajecten vaak ondoenbaar druk; en voor de vele 'overwegen' zouden ze ook nog  iets moeten voorzien).

Ongeorganiseerd als ik ben stond ik gisteren met de fiets op mijn werk en moest ik vaststellen dat ik een jas of iets dergelijks  vergeten was (de zon scheen toen ik vertrok met de fiets in de koffer) - ik zou dus weer naar huis moeten fietsen in niets meer dan  een hemd en daar was het ondertussen wel wat koud voor geworden. In de koffer vond ik gelukkig nog een oud regenjasje,  'relatiegeschenk' van een bank die ondertussen al niet meer bestaat en met nogal veel fluoroze in het design. Ik heb in elk geval veel  vrienden gemaakt onderweg, allemaal blije gezichten. Zien en gezien worden, daar draait het toch om als het gaat om je veiligheid maar ik was toch blij dat ik muziek door de oren joeg en wat men mij toeriep voor interpretatie vatbaar bleef. Ik was ook blij dat de niet ademende 'zak' na drie kwartier zweten uitmocht...

Snel nog wat zaden in bakjes gegooid (15 soorten sla waarvan eerder op het jaar niet bijzonder veel uitkwam, wat kruiden, wat bloemen, enkele meloenen in reserve,...). Een aantal van de éénjarigen die binnen gezaaid werden beginnen stilaan te verlangen naar een leven in volle grond; een nieuwe lading wordt in de volgende weken 'ter plekke' gezaaid al weet ik nog niet goed waar dat zal zijn (er zaten geen gebruiksaanwijzingen bij het her en der geoogste zaad, dus ik weet niet of we dit goed doen qua zaaimoment en standplaats, het is in elk geval plezant). De meeste clematissen zijn opnieuw uitgelopen; één steun van de druivenpergola bleef leeg en daar heb ik een geadopteerde kamperfoelie aan gezet (Lonicera japonica), een groenblijvende klimmer.

week van de tomaat...

Het weekend stond voornamelijk in het teken van de voorbereiding. De remorque compost werd verdeeld over de border, het  aardappelveldje en de serre. De laatste aardappelen werden gelegd, nog wat spontane zonnebloemen verzet, nog twee perkjes geruimd,..  Zondag zou ik beginnen om de tomaten in de serre te zetten (tegen de 20 mei regel van mijn tuinboek in) maar daar besliste een kermis  en een flinke kater in het bijzonder anders over. Zaterdag hebben we het seizoen en het bestaan van onze volleybalclub afgesloten, en  ik had er blijkbaar weer een te vet punt achtergezet.

Ik vind dat alle planten het dit jaar buitengewoon goed doen. Misschien profiteren ze niet alleen van het broeikasteffect (warmer en  vochtiger) maar ook van de broeikasgassen (CO2 is de belangrijkste 'meststof' bij fotosynthese). Misschien is de natuur achter onze  rug al bezig om onze rommel op te kuisen. De rodebessenstruik van middelbare leeftijd had ondertussen al zoveel jong blad bijgekregen  dat hij onder het gewicht van de regenbui helemaal is opengevallen. Er zijn gelukkig geen takken gebroken dus nu krijgen ze bessen  die wat meer naar de binnenkant groeiden meer zon. Niks aan het handje dus.

Onder de categorie "men wil het niet veranderen" zoals het begrenzen van de snelheid van een personenwagen (150 km/u is nog vrij vlot maar haalt toch al de super uit de boetes, maar brengt dus geen superboetes meer in het staatskasje) : verkeerslichten. Is er nu niemand bij wie het opkomt om die te fine-tunen. In een tijd waar we voor de camera interactief spelletjes spelen op tv, waar een dief nog voor hij thuiskomt gemaild wordt dat hij door gezichtsherkenning beboet wordt voor het overvallen van de bank, ... in die tijd zijn de verkeerslichten nog altijd blind. En moet je helemaal in je eentje stoppen aan een verlaten kruispunt, om twee minuten later weer te vertrekken op weg naar het volgende kruispunt waar je waarschijnlijk weer mag stoppen ondanks het feit dat je je netjes aan de snelheid houdt (groene golf ?) en er weer niemand op dat kruispunt te zien is. Zo accelereren en decelereren we een hoop kilometers bij elkaar en die kunnen dus een stuk effeciënter. Ik ben ooit eens in Zuid-Frankrijk op reis geweest en daar leek het alsof een snelheidsovertreding werd afgeremd door een rood licht. Te snel rijden werd dus onmiddelijk afgestraft met verliestijd wat ik vervelender vind (en meer pedagogisch verantwoord) dan gelijk welke verkeersboete die twee weken later in je bus valt (hoe wie wat wanneer waar te snel ?) - 'for the record' : ik rij normaal nooooit te snel maar deze empirische vaststellingen moesten door de wetenschapper in mij getoetst worden. Door het rood rijden mag van mij met de hoogste superboete worden bestraft, dat is een regel waar je met je leven op vertrouwd. Je zou gestimuleerd worden om zoveel mogelijk groene golven te halen ("ik heb een handicap van twee om thuis te geraken"), terwijl je nu gestimuleerd wordt om maar zo snel mogelijk bij het volgende licht te komen "dan haal je het nog". Anyone ? 
Morgen een zwarte dag voor het verkeer vanwege de aangekondigde treinstaking. Omdat ik nooit verlof neem op dagen die me niet uitkomen ben ik dus niet zo iemand die morgen dan maar verlof neemt en sta ik morgen misschien in de fietsfile.

xeros

Vlinders halen de kranten : "Weinig vlinders ondanks het goede weer". Ik heb er ook nog niet bijzonder veel gezien nee. Ik heb ook al  een paar jaren weinig last van dazen (dazerik) maar daar klaagt niemand over, ook ik niet trouwens.

Het water in de tuin is in elk geval welgekomen en de eerstvolgende dagen is het weer niet meer zo broeierig dus kunnen de dahliastekken en de nasturtiums, de planten uit bokrijk en misschien nog wat van de éénjarigen de grond in, nu met overlevingskansen. Het had vroeger ook al gekund maar dan moest je bijna met je gietertje kamperen naast de jonge plantjes en daar doe ik niet aan mee. Misschien moeten we ons toch maar verdiepen in xeriscaping als ons klimaat maar blijft opwarmen. Tuinen ontwerpen die geen extra irrigatie vereisen  (zonder dat het op een cactus- of rotstuin, kiezelpad of klinkerplein hoeft te lijken). Xeros (grieks voor droog) + landscaping soms  ook xeroscaping of zeroscaping genoemd. Planten kiezen die minder droogtegevoelig zijn is uiteraard een belangrijk onderdeel maar ook  het verzamelen van water en efficiënte irrigatie, kleinere gazons, groeperen van planten naargelang hun dorstigheid, mulch en  bodemverbeteraars en de correcte onderhoudstechnieken (regelmatig hakken = minder water geven, minder vormsnoeien, minder 'vetmesten',  onkruidcontrole,..) zijn basisprincipes bij xeriscaping. Op zich geen wereldschokkende dingen, permaculturisten zullen roepen : "dat  doen wij al jaren zo". Ik ben dan wel geen permaculturist maar ik probeer er toch ook zelf een punt van te maken om geen drinkwater te  verspillen aan de tuin. Een regenwaterton en een ouderwetse handpomp zitten in mijn dagelijkse tuinfitnessroutine. Het gazon krijgt  sowieso geen extra water, potplanten moet je wel in de gaten houden want de uitdroging loert daar continu om het hoekje.
In de moestuin ben ik sowieso gierig met water. Gierig in de brede zin van het woord. Ik giet weinig en als ik giet is het vaak met gier  (brandnetel-, rababer-,...). De tomaten krijgen maar één keer in de week water, lijkt voor de meeste tuiniers belachelijk weinig, voor een enkeling nog waanzinnig veel. Minder gieten komt daar de smaak zelfs ten goede (zegt men). Sommige mensen spelen graag virtuele managerspelletjes  (voetbalmanager en van die ondingen) maar als je wil komen er wel wat resourcemanagementstrategiën kijken bij het tuinieren.

We hebben nog wat solarlampjes ingedaan om de oprit en een pad wat in de LED-verf te zetten (heb altijd al een eigen landingsbaan gewild). Ik ben nog op zoek naar wat solarpompjes om wat waterelementen in de tuin te brengen, nog geen (zwem)vijver uiteraard want de kleintjes hebben hun zwembrevet 100m (en 25m gekleed zwemmen - brevet A?) nog niet gehaald. Helaas zijn de meeste fontein- of waterlooppompen op zonneënergie nog vrij duur (als je het water hoger dan 30cm wil krijgen alleszins) maar ik heb wel iets op het oog ... net zoals ik enkele ('vervuilende' tweetakt) Vespa's op het oog heb (iedereen heeft recht op een zonde op tijd en stond). Het is ondertussen al een oud gadget maar ik heb toch nog altijd geen solar bikinis gezien.
In de auto steken al wat grondstoffen om enkele technische concepten voor de balustrade van het dakterras uit te proberen. De zomer komt met rasse schreden dichterbij en die balustrade moet er nu maar eens eindelijk van komen.

I'm only happy when it rains (garbage) ...

Het extra stukje voor de aardappelen blootleggen ging vlotter dan verwacht - de grond lag immers afgedekt (met rommel vooral) en is dan een paradijs voor woelmuizen die de grond gratis en voor niets omwoelen. Nog een klein stukje en dan kan het laatste beetje van de aardappelen worden gepoot. Het stukje voor de pompoenen en maïs (met nog wat bonen de 'three sister garden') is wel bewust afgedekt en is op dezelfde manier voorbereid door de tuinkabouters.

Van alle dagen kies ik een regenachtige dag om weer met de fiets naar het werk te rijden. Maar bij elke regendruppel moest ik eraan denken hoe welgekomen dit buitje moest zijn voor de tuin. Het was van korte duur voorlopig maar er komt nog.

De druivelaar begint aardig op gang te komen, als je even je rug hebt gekeerd dan schieten de dieven een pinklang uit; dus hou de dieven in de gaten, ze moeten eruit. Dit jaar bewaar ik enkel de eerste tros het kortst bij de gesteltakken - ik ben ondertussen al gestopt met tellen maar dat laat nog altijd meer dan genoeg trossen over om te eten. Ik heb heel even getwijfeld bij tweede tros die groter was dan de gemiddelde eerste maar je moet bij je principes blijven. Verder volstaan twee à drie bladeren voorbij die eerste tros, de rest mag weg (twijgen zonder tros ook inkorten op een 40cm - een blad of drie).

De jurassic-muggen steken ook weer op volle toeren. Met de bloedverdunners die ik via hun steekbuis heb binnengekregen kan een plattelandskliniekske waarschijnlijk heel de afdeling hart- en vaatziekten behandelen. Maar erger nog vind ik die onnutig kleine vliegjes (echt belachelijk klein) die bijten als een hondsdolle pitbull (echt verschrikkelijk hard). Als iemand de naam kent van die hooligans dan had ik het graag geweten dan weet ik tenminste waarop ik moet vloeken.

De bontbladige Euonymus fortunei ('Emerald Gaiety' ? 'Harlequin' ?) is al voor een deel gescheurd en gestekt. Met wat stekpoeder en later wat watergeven met een beendermeelsapje komt dat wel in orde. Beendermeel stimuleert de wortelgroei daar de fosfor die erin zit (N en P). Trouwe lezers kennen het gezegde al : "There a lot of P in pee" maar dat 'sapje' (altijd verdund weliswaar) is niet echt geschikt voor binnenshuis gebruik. Misschien moet ik ook eens een wilgensapje gebruiken, auxine is een hormoon dat in wilg (Salix) zit waardoor het zo gemakkelijk te stekken is (stimuleert wortelvorming). Voor men stekpoeder had gebruikte men dit nogal eens om het bewortelen te bevorderen. Ik heb eens horen zeggen dat 'gewoon' talkpoeder, krijtstof, turn/klimkalk,... (allemaal goedkoper dan stekpoeder) ook goed te gebruiken zijn als stekhulp doordat ze ervoor zorgen dat de wond mooi uitdroogt en niet rot. Ik zal eraan denken als mijn potje(s) leeg zijn.

De druivelaarstekjes van bij meester Wim zijn nu zeker vertrokken, er werden al mooie witte worteltjes gesignaleerd. Als het goed is heb ik 8 stuks uit twee stukjes "afval". Even leek het fout te gaan toen ik ze wat bruut in de zon had gezet (kweekkast leeggemaakt voor de nieuwe stekken) maar dat had ik gelukkig snel genoeg in de mot. Kleine plantjes worden groot. De Nasturtiums palmen in de keuken heel de kast in (etalagekweekkast van ikea) en sommigen staan zelfs al in bloei (ongelooflijk te weten dat ze in een schamel hoopje grond staan van misschien 5 cm diep). Soms lijkt ons huisje wel een plantenkwekerij.