permanent marker

Zoals elk jaar laat ik me weer vangen met de alcoholstiften die "permanent schrift" beloven. Mis poes, enkele tomaten staan buiten met een mooi wit label en wat vage inktsporen. Dat wordt weer 'namennoemen', hopelijk zijn de kenmerken voldoende duidelijk (en staan er in de serre nog verwante met naam).

Onlangs heb ik ergens gelezen dat het Aarschotse hoen samengesteld werd uit de Mechelse koekoek en de Belgische vechter. Dat zou meteen kunnen verklaren waarom sommige (vooral Tik en Bella) wel eens 'vies' uit de hoek durven komen. Misschien dat de volgende lichting toch gewoon tamme Mechelse worden...

"Tweetakt is vies" zegt men wel eens, al dan niet terecht. Tegenwoordig neem ik, gekleurd door het trotse eigenaarschap van een olditmer Vepsa, een wat meer genuanceerde houding in - waarom zouden kilometervreters met minder-schadelijke-maar-nog-schadelijke voertuigen (bedrijfswagens op kop, en ik spreek uit ervaring) minder vies zijn dan de paar honderd kilometers die er op de oldtimers worden gereden. Mensen glimlachen ook spontaan als ze een oldtimer zien passeren en dat doen ze doorgaans niet wanneer er een audi (van recente makelij) passeert, integendeel.
Maar in een poging om de tweetakt wat minder vies te maken ben ik op zoek naar alternatieven. Er bestaan een aantal biologische afbreekbare oliën die geschikt zijn voor tweetakt motoren, en er is zelfs een olie die naar aardbeien ruikt in plaats van de typische tweetaktgeur. Ik ben bijna verplicht die laatste eens uit te proberen (hoewel artificiële geurtjes ook niet altijd even koosjer zijn).

Ondertussen heb ik na veel vergeefs bellen eindelijk iemand aan de telefoon gekregen in Brussel en blijkbaar is mijn gelijkvormigheidsattest van de Vespa onderweg (in Nederland kennen ze dat niet en in België heb je het minstens nodig om je voertuig in te schrijven). Als het toegekomen is mag het ongeveer retour (zelfde gebouw, andere ambtenaar) voor de laatste stap : de plaat.
Vandaag mijn eerste Ferrari gekocht. Een koopje, tweeënhalve euro, in redelijke staat. Zijn lot zal erin bestaan om mijn spot-repair kunsten te oefenen, van schuren tot plamuren en verven, ten dienste van 'de wesp'.

Voor het geval de commotie je ontgaan zou zijn :

hmm, werkten gsm's op dezelfde frequentie als microgolven ... maar :

..oppassen dus met die bananen in huis.

En in de tuin ? In de tuin is het rustig onderhouden en is het vooral Caro die met mondjesmaat nog wat nieuwe plantjes plant, door omstandigheden is dit seizoen zeker niet alles volgens plan verlopen (geboorte, renovatie, studies, ...). Maar de harde realiteit maakte eerder deze week ook nog eens duidelijk dat het wel eens niet volgens plan verloopt (nonkel heeft besloten eerder uit het leven te moeten stappen dus we zijn wat uit het lood geslagen en trachten ons nog meer dan anders met triviale dingetjes 'bezig' te houden).

Vies vuil vliegebeest

Eergisteren zag ik het vrouwtje een straffe regendans doen maar het was er eentje waarmee je gerust een onweer kan bestellen. Een groot beest, ergens in haar haar of zo ... nergens iets te zien maar het duurde niet lang of Lorre, (vliegende) insecten 'connaisseur' stond er al boven te niezen. Een voorzichtige trap immobiliseerde het grote, nooit geziene en dus onbekende (en daardoor terecht onbeminde) beest. Een kwartiertje googlen leerde al gauw dat het om een ichneumon ging en dat er wel een aardig staartje hing aan dit beestje met de lange staart. Darwin, die van de evolutietheorie, zag het niet zo zitten met de benevole God (die van de creatietheorie) die de natuur zo mooi en zo perfect zou gemaakt hebben en twee van zijn favoriete voorbeelden uit de natuur om aan te tonen dat God er niet kon achterzitten of anders zijn werk toch niet helemaal perfect deed waren : de kat die een beetje sadistisch met de muis speelt 'om het spel' en niet om den brode, en de ichneumon die zijn eitjes in rupsen legt zodat zijn kleine ichneumonnekes die rups later van binnenuit kunnen opeten. Er bestaan nog parasieten maar deze vond Darwin toch bijzonder genoeg om te brief te stellen. Waarom vind ik toch altijd weer alternatieven voor studeren... (geen eigen foto btw, daarvoor was het beestje niet meer voldoende representatief - lees: te plat)

Ook al eens even langs de douane gelopen om het invoeren van de Vespa zo vlot mogelijk te laten verlopen. De douane op de Philipssite regelt dit soort dingetjes niet blijkbaar maar de collega's op 'den Entrepot' aan de vaartkom wel. Een leuk oud kantoor waar de vriendelijke ambtenaar me klaar en duidelijk uitlegde wat er me te doen stond. Vanaf volgende week veranderen er een aantal dingen in de procedure [oink] maar voor mij zou er niets veranderen. De eerste stap in het lijdzame proces om de oldtimer in te schrijven lijkt verbazend simpel, hopelijk heeft de verkoper alle juiste documenten bij.

Ik is in zijn nopjes...

Het (kunstmatig) verlengde weekend is een leuk weekend geworden (wat meteen ook betekent dat er niet bijzonder veel werd geblokt). In de serre staan nu 42 tomatenrassen, buiten nog eens een dozijn, en er hangen er nog 5 ondersteboven aan de pergola (in zinken emmers bovenaan afgedekt met wat hanglobelias).



Maar de kers op de taart was waarschijnlijk wel de aankoop van mijn eerste vespa-motor, een gele sprint veloce (150cc, 1976). Een oldtimer met wel wat sporen van de tijd, maar ik heb ze liever zo dan super-gefacelift. Vrijdag dus snel even naar Nederland gereden, ritje gedaan en verkocht! In Nederland viel het weer op hoe klein de huisjes waren maar hoe verzorgd ook de (voor)tuintjes lagen...
We hebben ons onderweg ook nog eens laten gaan in het plantencentrum, en zo staat de vernieuwde border ook bijna vol. En staat er eindelijk een Actinidia kolomikta te wachten om uitgeplant te worden. Het plantencentrum had zelfs twee soorten (verschillende leveranciers, geen bijzondere variëteiten vermeld), maar bij eentje waren de bladeren duidelijker hoe ik ze graag heb : groen met een roze tip.
Ik geef het toe, een oude tweetakt motor is niet meteen het allergroenste transportmiddel maar dat is ook allemaal relatief; als de minister van milieu en de minister van transport onder hun tweetjes nog eens naar Zweden vliegen om te zien hoe groen ze het daar allemaal kunnen dan maakt hun vliegtuig vuil wat ik in mijn leven niet vervuild krijg met de vespa. En wie durft sjeik dinges op z'n vingers tikken wanneer die al die energie "versmost" om z'n kunst(mat)ige zandbankjes op te werpen, of de Cubanen die aan een paar eurocent de liter met hun dorstige oldtimers en monstertrucks van tankstation naar tankstation dwalen ?

Vanmorgen om 7u gelaarsd aan een begeleide wandeling met natuurpunt begonnen op de vorsdonk, een natuurgebied om de hoek waar vroeger turf werd gestoken, en een overstromingsgebied van de demer met een rijke begroeiing dus. Muggenzalf is geen luxe in dit drassig gebied maar de bloemenzee was fenomenaal : de gewone gele lis (het symbool van Aarschot), de gevlekte en andere orchissen, koekoeksbloem, valeriaan, smeerwortel in alle kleuren, grote ratelaar, vergeet-me-nietjes ... Bijzonder spannend was ook het trilveen, een plantaardig net over de vijvers, soms niet te herkennen van de vaste bodem tot je erover loopt. Betreden op eigen risico, volgens de overlevering heeft het veen wel wat levens genomen (van de boer en z'n ezel tot een legertje Duitsers te paard). Over een week of twee zou het er nog mooier zijn en gaan we dus terug MET muggenzalf want ondertussen zien mijn handen eruit als twee bokshandschoenen - geen laag fenigel dik genoeg om me te verlossen van de ellende.