2x2=vol=vol ...

Ik zou een tweede verdieping kunnen gebruiken op mijn tweede verdieping. Watergeven en zien dat alles daar een beetje evenveel zon krijgt begint wat te lijken op auto-inpakken-NA-vakantie-met-al-één-valies-teveel-VOOR-vakantie. Tetris met plantjes, het is eens wat anders. Want als ook de waterschalen in het d(r)uivenkot uitgestald staan heb ik ongeveer (samengelegd) nog anderhalve tegel over om volle maanden van hun plekje, naar het water, via de afdruipschaal, naar mogelijks (tijdelijk) een ander plekje te jongleren. Misschien moet ik de zandkleurige vloer met matching voegen maar vervangen door een twister mat, het zou de coördinatie een stuk makkelijker maken.
Maar het einde is in zicht. Veel voller dan dit zal het niet meer worden want dit zou de week van de uittocht moeten zijn met de finale zoals wel vaker op het -einde. Door omstandigheden nog iets vroeger dan gepland.
Veel voller dan dit kan het dus ook nooit worden, de limieten van de plantenkamer zijn bij deze quasi volledig gedocumenteerd (alleen de uiteindelijke verpottafel kan nog nog wat virtuele ruimte scheppen door af en toe mee opzij te schuiven op haar wielen, en misschien nog wat plantenbakken onderin te dragen). De limieten van mijn na-werk-ze activiteiten trouwens ook...



(Zoveel dat het zelfs niet allemaal op de foto geraakt - breedhoek bedelen bij de Sint).
Afgezien van het relatieve plaatsgebrek is de evaluatie van het opkweekseizoen in de plantenkamer geslaagd te noemen. De eerste keer dat alles daarboven gebeurd en het is maar een paar keer spannend geweest (die keer toen ik de lichtbak op een mand geselecteerde tomatenplanten liet vallen niet meegerekend wegens buiten categorie dom). Vooral qua temperatuur op het einde van de winter maar het dichten van de laatste tochtgaten tegen volgend seizoen kan daar nog een paar graden verschil maken.
Alleen nog een vlottere (bezoekers)toegang naar boven (een paar ideetjes vechten het nog uit in mijn hoofd) en dat is daar perfect voor deze hobby.

Helaas is het seizoen zelf verre van perfect : één nacht late vorst was genoeg voor schade op planten die al stonden te knikkeknieën van de droogte (patatten om maar iets te noemen, daarmee was ik nu eens op tijd). De tuinbonen hebben nog nooit zo vroeg mieren en hun luizen op bezoek gehad (amper 20cm hoog, als ik die nu al moet toppen heb ik zelf niks) en dat is waarschijnlijk ook een teken van stress op die planten. Na de voorspelde onweersbuien hebben we alles samen toch al zeker 40 druppels geteld, de druivelaar had vanmorgen veel meer dauwdruppels aan al z'n bladertopjes verzameld (veels te fotogeniek als je geen tijd hebt om er een foto van te nemen) dan dat er hier vandaag gevallen zijn, en voor de rest van de week voorspellen ze weer droog (droog hebben ze moestuinhelaasmaarfestivalofbarbecuegelukkig altijd juist voorspeld, alleen de regen -miljoen dedieu- meestal ruim ernaast).
Het gazon is al zo ros als vorig jaar na augustus. Niet dat me dat specifiek één moer kan schelen, maar het is nog maar mei... dus dat belooft. Het zaaiwerk ter plaatse stellen we nog altijd uit (weinig zin in een gieterelleboog), maar hoelang nog ?
Die druivelaar doet het trouwens wel bijzonder goed, zal met zijn tenen ondertussen al diep genoeg in de grond zitten. Zelfs de witte die vorig jaar amper gedragen heeft hangt redelijk vol, en de aardbeidruiven uit San Gimignano willen duidelijk niet onderdoen voor de locals (van ver zou je denken dat er rabarber tegen de muur omhoog groeit).
Nee, de druiven groeien nog als kool, gelukkig kan ik er amper voorbij gaan zonder iets uit te pitsen (maximum 1 tros per tak, kleine trosjes gaan sowieso altijd weg, en de dieven natuurlijk ook) ...
Nog even, en we mogen dit weer bij de tomaten doen (eerst nog even langs de botanique, voor een zwart doosje ... a Capsicum clip ;-) ... en ook even langs die andere tuin).

zeg dat het niet waar is ...

Is het nog ver voor dat pre-pensioen grote smurf ?? Ja, nog verder dan voordien.
Lang leve de tweedaagse werkweek (meer daarover op de conferentie in het weekend van 21, 22, 23, 24 en 25 augustus - naar H. Finkers).
Het gaat toch weer niet zo'n seizoen worden : mooi weer door de week, en weer alles behalve mooi weer in de weekeinden (vul de superlatieven langs gene kant van het spectrum zelf in, ik hou het graag netjes op m'n blog) ?
Misschien kunnen we dan zo rond ons 75ste toch al eens volgens het ritme van de natuur maar verder ook een beetje volgens ons eigen boekske een planninkje afwerken zonder te moeten mikken op dat ene droge weekend in de maand. Tegen die tijd kunnen we misschien ook gewoon beter voltijds op ons bankje in de moestuin blijven kamperen willen wij en niet de moestuindieven onze groenten oogsten en verbruiken. Want met toekomstperspectieven van 20 miljard hongerige mondjes en meer krijgt de slogan "eigen legummekes zijn goud waard" toch plots een andere lading. Begin al maar te oefenen.

Maar dit weekend was dus (zoals het volgende weekend) net iets te somber (en nat) om met veel plezier buiten te werken, gelukkig perfect genoeg om alvast de serre te verhuizen (dat kan je toch bijna 'binnenwerk' noemen), waarna we op bijna even traditionele wijze aan de après-déménagée zijn begonnen. Ook "binnen" bij de kachel op de eerste verdieping van het d(r)uivenkot, dat voor deze en alle volgende vergelijkbare aangelegenheden tot "'t schop" werd omgedoopt. Een plaats waar al eeuwenlang generatiegeheimen worden doorverteld, een gebruik dat deze generatie bijna zou hebben overgeslagen. Die laatste takken in de bloedlijn zijn bijna even boeiend als die van de eeuwen in het midden. "En wat hebben wij geleerd vandaag ?, Dat ga ik niet aan uwe neus hangen Piet".
Trouwens, hier was het nog te nat om ook maar iets te doen in de tuin (en waarschijnlijk ook een beetje in uw tuin). Tijd genoeg, verniel de structuur die je jarenlang zorgvuldig probeert op te bouwen niet met een premature hyperallergetische voorjaarsprikkel. Nee, bodemkundig is natte grond congé.

Maar er lagen hier zo wel op de valreep nog een 13-tal fruitbomen te wachten op een nieuwe lokatie : een rits Gemblouxvariëteiten voor de 3x6-meter+geleid langs de moestuinperken, 2 kniehoge leisnoeren voor de voortuin, een interimaris-ter-vervanging voor 'de boomgaard' en "de moerbei" (omdat het hier toch van die natte winters kunnen zijn, wilde ik de voorjaarsaanplantoptie wel eens proberen, en het zag er met die halve week voorzomer 'goed uit').

Dan maar een strategisch dagje verlof. Als bij toeval (maar ook een beetje omdat de juffen moe waren na een weekeindje schoolfeestmusical en dus ook een dag verlof nodig hadden) had ik een dag verlof + scheen het vandaag de perfecte "'maan'dag" te zijn voor het aanplanten van fruitbomen (Jawehl Wachtmaar, ik begin die maankalender ondertussen al gewoon spontaan te volgen zie - kijk mama, zonder handen) + scheen de zon == ideaal.
Zelf leibomen knutselen is trouwens niet zo moeilijk, laat die boom in pot van 120 euro dus maar staan en neem dat struikje van 6 euro mee; is ook veel leuker. De moerbei (poging-nummer-drie) in pot deze keer want met blote wortel durven die al eens weigeren te vertrekken (allez gij, wa ge nu zegt), als hij nu niet aanslaat ga ik mijn portie moerbeien wel gewoon in de kruidtuin wegsnoepen.
En zoals je kan zien heeft het gazon ook al een eerste trim gekregen, kunnen we straks weer kammen (voor de mulch in de serre, handig dat ze dus al op de nieuwe lokatie staat), en de rest van de verzorging beginnen.
De wintersierwaarde van de hortensias en de kornoeljes hebben we onderhand ook wel gehad, dus die hebben ook een flinke beurt gekregen.



Het begint dus wel een beetje "drukker" te worden : alle paprika's, pepers (120) en tomaten (240) zijn voor een eerste keer verspeend en doen het prima. Tijd om de kweekkast nog eens vol te duwen ... (kolen, selder, uien en van die dingen). Maar voor vandaag ga ik hem even afkappen als u mij toestaat.

Habemus pijpam ...

Als je iets niet kent of weet ga je beter even bij de expert om raad. Schouwen is één van de dingen waar ik niets van af wist. En als je een expert zoekt is een zaak met '& Zn' meestal een goede start (tenzij het voor die zoon van te moetes was). Die eerste consultatie was vrij ontnuchterend. Een schouw die naam waardig is al gauw een meter of vier hoog en als ze buiten staat bij voorkeur geïsoleerd. Doe je dat niet dan trekt de schouw niet ... als je het vuur al in brand krijgt; rook binnen, kou en nog een paar andere ongemakken tot gevolg.
Instapmodelleke van een dubbelwandige schouw kwam met beugels en al de andere prullaria al gauw op een duizend euro, veel centen om een paar avonden op het jaar in een hobbykot te gaan zitten. Het alternatief was een enkelwandig pipi langkous kachelbuizenparcours van de 'knutselmarkt'. "Zo was dat vroeger in de staminees altijd", maar ik weet niet of 999 het wel zo leuk zou vinden dat ik elke avond naar staminee of gerookte haring zou ruiken.

Gelukkig zijn er nog de tweedehandsmarkten en op kapaza zag ik bruikbaar materiaal. Meteen een deftige prijs geboden en het was ok. Een halve dag poetsen en polieren later zag het er eigenlijk - met uitzondering van een paar blutsen maar een beetje verweerde 'look' dat mag wel - weer uit als nieuw (nog beter dan de single RAW HDR foto hier laat zien, maar het was dan ook al bijna 17u en aan 't donkeren, Entschuldigungen voor de perspectiefvertekening, die had ik nodig om niet te laten zien dat ze nog een beetje scheef staat).
Recycle + Re-use + Remake Rules.



En of ze trekt ? En of ze trekt ! Gelijk een vrijgezel op poeperkesdag, in een wip is 't geflikt. Schoon vlam en de kachel warmt genoeg om met alle deuren open te hobby'en. We hebben zelfs maar de helft van de buizen gebruikt, nog eens twee meter hoger zou echt geen gezicht zijn. Een aanvaardbare versie van "De Waarheid" ligt toch meestal tussen wat de man uit de straat denkt te weten, en de mening van de expert. Dus bedankt Hanne (& Vrnd). Succes met de verbouwingen.

Als dit de voorbode is van de winters die we vanaf nu gaan krijgen is het allemaal wel weggesmeten geld natuurlijk. Ik weet nog dat het vorig jaar deze periode zo hard sneeuwde dat we na het vroege Sint-feest (zoals morgen) amper weer weggeraakten van de parking met een flauwe helling van een paar graden.
Geluk bij een ongeluk herinnerden een paar gezonde maar serieus in de war geraakte jonge aardappelstruiken er mij gisteren aan dat ik nog een rijtje aardappelen moest uitdoen, voor ook die allemaal op hun beurt beginnen te schieten. Eind november, zo laat ben ik eigenlijk nog nooit geweest, maar ze zagen er nog goed uit.
Ik heb een jong aardappelstruikje voor de grap 'ingepakt' (en de dahlia's draaiden zichzelf parmantig om in hun graf; "waarom hij wel"). De aardappelen zullen er bij de volgende vrieskou wel aan zijn voor de moeite maar in het andere (hopelijk zeer extreme) geval oogsten we misschien wel 'nief patatekes met nievejaar', 't is eens iet nief. Het volgende is nieuwjaar op z'n Australisch, in zwembroek en factor 20 op de neus. Dus appelboom, misschien weten die crocussen wat wij nog niet weten! ('t is altijd lente in de ogen van de crocussen rond Ghente)
De moestuin niet vergeten, misschien moet je wel net als ik een paar looktenen en sjalotten weer op hun plaats leggen.
En dan gaan we nu verder met knutselen.

Investeer nu in pesticiden ...

De banken (!) zeggen dat er meer kredieten worden verstrekt en dat moet dan een teken zijn dat de economie herleeft, maar wie gelooft de banken nog ? Die spreken toch altijd voor eigen winkel en waarom zouden ze het nu niet weer doen.
Nee, investeer dan maar in pesticiden. U voelt 'm komen : eindelijk de (wegens omstandigheden sterk afgeslankte) pesticiden "special" !

"Best things in life are free". Toch grijpen we steeds vaker in een bijna vleesgeworden reflex naar 'een oplossing in een busje'. Nu, ik begrijp (soms) wel waarom wij mensen naar die busjes grijpen. Onlangs werd ik door een mug (waarschijnlijk steeds dezelfde) een keer of vier op mijn bovenlip gestoken (steeds op dezelfde plaats). Kijk even naar je duim, bij ons zijn de muggen zo groot als 'het sop' van je duim : het leek wel op mijn-eerste-keer-met-het-doe-het-zelf-botox-pakket, een mens wordt daar alleszins niet vrolijk van. Toen had zelfs ik goesting om een buske gaan te halen om het daar in open lucht gewoon in één trek leeg te spuiten in de hoop één mug te treffen (waarschijnlijk de verkeerde dan nog).

Maar we kunnen de natuur helpen door ons 'personeel' te laten thuiswerken. Om te beginnen door laagjes te voorzien (boom-, struik-, kruid- en moslaag) waarin beestjes zich veilig voelen, of door huisjes te maken. Want beestjes lusten beestjes.

Toen we in ons huisje kwamen wonen woonden er twee vleermuizen onder het dak van het d(r)uivenkot-formerly-known-as-duivenkot. Ik weet dat het er twee waren want voor de verbouwingen aan dat bijgebouwtje moesten we ze daklozen. Om de vleermuizengemeenschap die er nog steeds is (want tegen valavond zie ik er minstens 1 zijn toerkes malen) een wederdienst te bewijzen heb ik een vleermuizenkast in elkaar gezet. Op het internet vind je 101 plannen, allemaal goei (bv bij Bart), maar zelf had ik al een tijdje dit plan 'klaarliggen'. Eén standaardplaat van 122x60 (8 euro), wat nageltjes, beitsrestjes, bootvernis en weer heel veel knutselplezier later zat de kast in elkaar. Nog een thematisch overtrekje voor de waterdichtheid, de warmte (en de persoonlijke toets), en de eerste logies kunnen zich aanbieden. Een vleermuis vangt honderden, misschien wel duizenden muggen per dag, dat zijn toch al een aantal potentiële bulten op mijn lijf minder (als je niet gestoken wil worden moet je dicht in mijn buurt blijven). Nog een paar motten en spinnen als dessert en het leven is voor iedereen weer een stuk prettiger (behalve voor muggen, motten en spinnen maar soit, "ge kunt nie voor iedereen goed doen").
Eigenlijk zou men iedereen moeten verplichten (of zoals dat in mijn ideale leefwereld heet : stimuleren) om zo'n kast te hangen want het blijkt niet zo goed te gaan met de vleermuis. We weten al langer dat we ze geen spleet meer gunnen met onze isolatienormen maar de vleermuizen schijnen ook de grootste slachtoffers te zijn van de windmolenparken. Voor je je een zorgvuldig versneden carBatccio voor ogen houdt : het is eigenlijk nog erger want door de plotse luchtdrukvallen 'ontploffen' ze een beetje (diep vanbinnen). Bloedzuivere groene stroom uit windenergie is dus nog niet voor morgen.

Vogels in de tuin lusten er ook wat van. "Ja maar ze pikken verdorie ook gaatjes in mijn appelen en mijn aardbeien". Klopt meneer (of mevrouw) en zo las ik onlangs dat ze dat voornamelijk doen om te drinken en niet zozeer voor het fruit dat wij zo lekker vinden. Door vogelschalen te voorzien in de tuin sla je dus twee vliegen in één klap : je nodigt meer vogels uit die van je beestjes komen eten, en ze eten minder van je fruit.
Vogels (die nu niet alleen zichzelf maar ook de kroost te voeden hebben) komen ook vaker in uw tuin fourageren als daar een boom of struik staat om zich in weg te steken (in de druivelaar zit weer een merel te broeden). Al dat doorgaand verkeer kan je weer ophouden door ... vastgoed.

Misschien moeten de kippen ook maar eens wat meer buiten de grenzen van hun hok want die lusten wel een slak (zelfs diegene die in de bierval gesukkeld zijn). Bij hondentraining komt het erop aan zo snel mogelijk HET snoepje van je hond te ontdekken, ik denk dat slakken dat voor onze kippen zijn. Misschien moet ik maar eens proberen of ik hen geen kunstjes kan leren ("ga van de nest af" zou een leuke zijn)...

En zo zijn er nog een hele hoop dingen die we kunnen inzetten tegen al die pesten in de tuin voor we in de gifrekken van de tuincentra moeten gaan shoppen, maar ik moet de sluimerwten en (dubbel te peulen) tuinbonen nog gaan plukken voor in de pasta, en nog wat aardappelen rooien voor in de gnocci en daar ga ik heel lang mee bezig zijn, allora ...

Tot binnen heel lang !

maar muizeke toch ...

Het zat eraan te komen dat een niet al te pientere muis mijn niet-gerestaureerde gele Vespa met gaten zou aanzien voor een lekker kazeke. Helemaal dom was het van dat muizeke om zich in het d(r)uivenkot te laten betrappen, het had er jaren gelukkig kunnen leven zonder dat we dat hoefden te weten (droog, privé waakhond, buffet met kwaliteitsgraan,...). Maar de angst voor nieuwe gaten in het zadel sloeg me om de oren dus de verstekeling moest weg (en die waakhond had ook wel eens kunnen tegenvallen want die is toevallig beste maatjes met poezen - hieronder met ons Mina zaliger).



De volgende dag zat het beestje al gevangen in wat heet een humane muizenval. Tevens ook de gemakkelijkste val : op te spannen zonder gevaar voor eigen vingers, aan twee kanten inzetbaar op een typische muizeloopbaan (vlak langs een muur) en iets meer flexibiliteit over wat er uiteindelijk met de gevangen muis moet gebeuren.
Voor de meeste kindjes was het meteen de eerste confrontatie met een echte muis (met volledig functionele nek en de lager gelegen zenuwbanen nog intact). Maar toen iedereen uitgekeken was was het hoe dan ook tijd voor 'de afrekening'. Geen zwemles-zonder-bandjes maar een naar-land-van-herkomst met een figuurlijke trap onder de kont, met als land van herkomst het bos ... aan de overkant van de straat. Waarschijnlijk zit muizeke dus ondertussen al terug in het d(r)uivenkot, hopelijk laat het zich nu niet meer betrappen want dan is het misschien wel schoonspringen-met-beton-aan-de-voorste-pootjes in olympisch bad (de metskuip), schavotjes-for-dummies of escortemuis-zkt-sm-poes. Groen zijn heeft zo zijn grenzen (met name ter linker zijde ter hoogte van de chocolade sigaretjes).



Ik heb dan toch mijn bevestiging gekregen om naar de (gratis) fotoworkshop te gaan bij Sony. Zo twee dagen op voorhand met de boodschap 'annuleer minstens twee dagen op voorhand' doet me vermoeden dat ik in de reservepoule zat met mijn camera uit het niet-reguliere circuit van de Konijnendinges. Maar maakt niet uit want ik mag per slot van rekening toch gaan en ik heb meestal toch een flexibele kalender (geen). Met uitzondering van het kraambezoek aan mijn kleine zus die pas is bevallen van haar eerste (Fleur), daar moet grote broer/nonkel toch zien te geraken.
Ik stond ook op het punt om mijn trouwe point-and-shooter (Canon powershot A80) die onlangs de (roze) geest had gegeven in de vuilbak te gooien tot ik toch nog maar eens google'de wat het probleem nu eigenlijk geweest zou kunnen zijn. Puur informatief want ik ging er vanuit dat wat het ook was wel als economisch onherstelbaar geklasseerd zou worden. Lang leve google want één zoekopdracht later stond het antwoord al op het scherm : bijkbaar is er een lading slechte (Sony) onderdelen in een batch Canons gesukkeld en de A80 zat daar bij. Straks krijg ik mijn senseo-dozeken van Canon en wordt hij volledig gratis hersteld.

De douane heeft een pakje uit Hong Kong onderschept, aan flarden gereten en weer netjes geplakt. Een pakje met mini-ministatief voor op reis, afstandsbediening voor nog scherpere foto's, reservebatterij en een 67mm polar filter waar ik - gekke Japannees - 62mm nodig en besteld heb. Daar gaat mijn blauwe lucht (tenzij mijn A80 snel gemaakt wordt want die had er al eentje).

het is 'vanhaar' anders ...

Het enige echte perpetuum mobile lijkt wel de wetenschap zelf te zijn. Die schijnt er maar niet in te slagen ergens een conclusie over te trekken die ze ook een paar jaar kan volhouden en zo houdt zij vooral zichzelf aan de wiggel. "Doe haar maar niet op de composthoop", dan had de wetenschap het niet over de schoonmoeder maar over onze lokken (en die van onze dieren). Nu blijkt haar weer wel een goede 'groene' bemester te zijn. Als het afbreekt in de grond dan zal het ook wel kunnen op de mesthoop. Eindelijk een goede reden om Lorre vaker te kammen.
Eén van de bedenkingen die men wel maakt (voor je naast het koffieprut bij de restaurants, ook de haren gaat ronselen bij de lokale kapperszaken) is dat er wel eens sporen van lood in het haar wordt teruggevonden wat misschien niet de beste bodemverbeteraar is (kan iemand me vertellen in welke voedingsschijf lood in een gevarieerd dieet ?). Misschien één van de redenen waarom het niet gecomposteerd mag worden.

Een lichte opstoot van paniek. De vijgenstekken die ik zondag had klaargemaakt leken na amper drie dagen verdacht veel op de Sheba kat uit de reklame, schattig misschien maar in dit geval niet echt goed nieuws dus. Vreemd want voor de andere stekken die ondertussen al (zonder veel pamperen : oude 'grond',..) geworteld zijn, is er voorlopig geen vuiltje aan de lucht. In een eerste reflex doorzoek je dan de kartonnen dozekes, stille stoffige getuigen "van hoe je het vroeger deed". En in het tuincentrum ben je toch wat aandachtiger als je door de tuinapotheek wandelt (er moest zo maar eens het perfecte fungicide te koop liggen). Maar misschien moet de vraag helemaal niet zijn of je de stekken nog kan redden, maar maar of je wel wil dat ze het halen ? De meeste schimmels zijn zwakteparasieten wat al aangeeft dat de stekken in elk geval niet kiplekker waren (misschien hadden ze wel wat vorstschade is niet ondenkbaar, het was trouwens niet de Choisya die bruin was maar de Pieris japonica en die heb ik andere tuinen al even bruin gezien; eentje van de drie zal het ook niet halen vrees ik), en blijven er geen "sporen" aan je nieuwe planten die je dan zelf keurig, met plant, over de tuin verspreidt ? Ik heb ze in elk geval uit de kweekkast gehaald want ik wil niet dat ze de andere stekken, in een tijdelijk dipje, aansteken.

Dit weekend hebben we de schuifdeuren gehangen in de lean-on kast tegen het druivenkot. Nu moet 'alleen' het glas er nog in. Er hadden misschien een aantal dingen anders gekund (van bij mijn ontwerp tot aan de uitvoering) en sommige dingen zelfs anders gemoeten maar het blijft "een plaatje" en we gaan er veel plezier aan beleven.

dames en heren, appelen en peren ...

Puree van aardappelen en aardperen, kan het eenvoudiger, kan het lekkerder ? waarschijnlijk niet.

De lean-on kast op het druivenkot staat er half, nog de ramen en de raampjes, een tafel (en een bed) en ik kan verhuizen. Oh ja, ook nog elektriciteit of ik kan er niets beginnen (kweekkast, groeilampen, werklicht,...). Misschien moet ik die kleinschalige fotovoltaïsche elementen maar eens onder de loep nemen om de bovenverdieping zelfvoorzienend te maken. De Astra cuisinière dat wordt niets, veel te zwaar om naar boven te brengen en waarschijnlijk toch beter geschikt om met kolen te stoken. Uitkijken naar een kleine houtkachel dan maar, om de kleum uit de vingers te houden bij het zaaien.

Op kerstdag dan toch maar de druivelaar gesnoeid, ongeveer een weekje voor de traditionele nieuwjaarsbeurt dus (een mens moet durven loslaten) maar ik heb hier en daar nog een stompje te lang gelaten zodat ik met nieuwjaar niet in een zwart gat hoef te vallen.
Alleen van het snoeiafval van de aardbeidruiven heb ik stekken gemaakt, dat was meteen het moment om de kweekkast van stal te halen. De thermo-timer kon wel een nieuwe batterij gebruiken (registreerde de temperatuur wel maar weigerde 'aan' te springen), een semi-defect dat zich niet eenvoudig liet opsporen.

De cadeautjes bestonden vooral uit boeken (Held van Saskia de Coster, het boek van de low impact man, en de Snoecks) en een nieuwe tuinbroek. Niet één cadeau dat ik hoef te patsen op de veilingssites dus, ik hoop dat iedereen evenveel geluk heeft gehad.
Voor wie het nog niet van iemand anders heeft gekregen heb ik misschien ook een 'leuk cadeau' : levenslang printen met 20% korting. Hier af te halen; laat je niet intimideren door de gaten in de kaas... Maar niet printen is natuurlijk beter dan printen met minder inkt.

De vooravond van het nieuwe jaar is ook weer het moment om de goede voornemens voor te bereiden, eentje daarvan is meer verplaatsingen op de fiets dit jaar. Ter ondersteuning van deze gelofte heb ik mezelf een nieuwe fietscomputer cadeau gedaan, want meten is weten. Kan ik af en toe wat statistiekjes bijhouden om te zien of ik goed bezig ben.

En nu moet ik weer zaadjes sorteren om te ruilen want ik moet ook nog uit een 200-tal nieuwe tomatenrassen kiezen.

Paint it black white ...

De meeste dakbedekkingen zijn donker gekleurd, en veruit de meeste platte daken krijgen de klassieke zwarte roofing. Iedereen die onder zo'n dak slaapt zweet zich te pletter in de zomer tenzij ze een halve meter isolatie hebben voorzien. De oplossing lijkt echter weer zo simpel dat het onbegrijpelijk is dat dit amper doordringt tot de markt : maak het dak wit. Wetenschappers hebben uitgerekend dat 'de opwarming van de aarde' met een volle graad wordt verminderd als alle daken wit zouden zijn. Misschien moet ik dus ook maar eens met een pot witte verf mijn plat dak op (ik geloof dat er in Kessel-lo nog iemand een lot witte-lijnen-verf heeft staan die hij voor zijn verbouwing van zijn kelder tot zolder heeft gebruikt, eersteklas want met glas versterkt). De duurzaamheid van het dak wordt ook verhoogd en wellicht wringt daar weer het schoentje want welke fabrikant wil een produkt verkopen waar je veel langer mee doorkomt (lees : zij op termijn minder verkopen) ?
Groendaken zijn uiteraard nog beter om de warmte te bufferen, want al die witte daken worden toch groen.

Ut palma florebit, bloeien als een palm, een stukje uit een psalm (Justus ut palma florebit, moge de rechtvaardige bloeien als een palm) en de spreuk van de paters van West-Vleteren (discreet ingebrand in de lage houten bierbakken als U-PF). We zijn weer een weekendje gaan hoevetoeristen in Lo-Reninge ('ten Thorre') en toevallig was het dit weekend weer bierweekend aan de abdij en waren we met één auto binnengeraakt op de biertelefoon. Voor wie het concept niet kent lijkt dit wartaal, het gevolg van veel te veel alcohol; voor wie het wel kent is het meestal de bron van veel te veel alchohol.
Helemaal geen lange wachttijden aan 'de loskaai'; misschien omdat 'slechts' de 8 kon worden afgehaald, maar misschien is de hype ook weer wat gaan liggen nu de Karmeliet het beste bier ter wereld is. Zondag nog een kaffeetje gevonden waar we de trappist goedkoper konden drinken dan aan de abdij, misschien in het vervolg dus eerst de plaatselijke bruine kaffeetjes eens prospecteren voor we naar de wat karakterloze parochiezaal 'de Vrede' trekken. Tijdens de wandelingen door de boerentuin nog wat zaad kunnen sprokkelen (niet van de piétrainberen van boer Karel) dus als het een beetje meezit zit er weer wat geschiedenis in de tuin.

Gisteren de eerste goji-zaailingen verspeend, nu maar te hopen dat ze de overgang van watten naar zaaigrond goed verteren. Misschien moet ik ze wel maar wat onder de lampe(n) brengen dat ze voldoende sterk kunnen opgroeien in het zwakke winterlicht.

Doet-ie-het, of doet-ie-het-niet. Ooit hebben we een oude gietijzer-met-emaille cuisinière gekregen. Hij staat al een paar jaren gestald maar het zou leuk zijn moesten we hem (werkend) in de plantenkamer krijgen (eerste verdiep van de druivenkot) maar dat zal dus niet meevallen want die dingen zijn loodzwaar. Het is nog niet helemaal zeker welke brandstof je kan gebruiken; de ene zegt 'in een kolenkachel zeker geen hout', de ander zegt 'in een houtkachel zeker geen kolen'. Volgens de kachelboer is de laatste stelling de meest correcte, kolen zouden heter stoken dan hout en daarvan zou de kachel kunnen barsten. Hout (maar dan ook alleen hout en niet 'alles') zou dan de instapbrandstof zijn. Misschien moet ik ze eerst maar eens op de beganegrond testen voor we het onmogelijke proberen (de roosters kunnen ook verklappen voor welke brandstof ze zijn voorzien).

druk druk en weinig tijd

Als er geen onweer boven het hoofd hangt beginnen de dagen al vrij mooi te worden. Dan merk je ook dat er weer wat minder tijd overblijft om te bloggen. Ik dacht dat ik door het grootste werk door was maar daar beslist het gele speeltje anders over.

Heel die invoerprocedure vraagt wel wat tijd, het druivenkot is gechaped en de oude steentjes die vroeger in de keuken lagen zijn gerecupereerd en worden eerdaags gelegd. Vooral de papa's hebben hier weer hun portie stof gevreten maar ze kregen Belgoo om het stof door te spoelen en da's toch ook al iets. ik krijg nog geen voordelen door het 'nieuwe' bier te promoten maar ik kan het alleen maar aanraden - Belgoo Magus, een troebel biertje (zoals Hoegaarden Grand cru). Belgoo heeft nog twee andere 'smaken' : een blonde (Duvel-achtig) en een amberkleurige maar die heb ik nog niet geproefd. Eerst nog wat nagenieten van de Magus.

De paprika's zijn eindelijk in de serre geraakt, 14 stuks maar ik heb gemerkt dat Marconi golden wat overgerepresenteerd is (toch nog een aantal andere : big red, white bell, purple beauty, ...) en de eerste tien pepers zijn al in een emmer geraakt - daar moet ik deze week nog wat werk van maken want die hebben een zo lang mogelijk seizoen nodig.
Als er iets is wat ik dit jaar heb geleerd is dat ik die potgrond-bucht van Makro niet meer mag meebrengen, al geven ze hem gratis weg, 't is rommel.

Je hebt het aan de kant van de weg misschien ook al opgemerkt : het is weer aardbeitijd en als je geen netten spant over je aardbeien betekent dat dat je meestal alleen maar halve aardbeien kan plukken of aardbeien die de vogels niet hebben gevonden. De verbazing is soms groot als je eenmaal je net gespannen hebt hoeveel aardbeien je plots lijkt te kunnen plukken (kun je weten met hoeveel vruchten de vogels al lopen zijn).