Is Parijs wel een mis waard ...

Geen misviering bij VRT vanochtend, maar een documentaire van Lichtpunt (toevallig opgemerkt, ik zat niet te wachten op de mis). Ik moest even terugdenken aan de schooltijd, alleen mocht ik nu wel een les godsdienst overslaan om bij die van zedenleer een leuke film te gaan zien (meer van dat VRT!). En misschien boezemde de duivel van deze film wel meer angst in dan die van de wekelijkse eucharistie (een uitstekende duivel dus) : gepatenteerde roundup ready genetisch gemanipuleerde monoculturen. Een duivel die echt bestaat en onder ons is helaas. Het patent zorgt ervoor dat je geen zaden mag oogsten en hergebruiken van het gepatenteerde ras (koop dus altijd maar nieuwe zaden van meneer de producent), roundup ready zorgt ervoor dat de plant geen concurrentie meer hoeft te vrezen als je maar genoeg roundup spuit (alles dood behalve de gemanipuleerde plant, meer roundup kopen van meneer de producent en het milieu wel naar de haaien maar dat schijnt maar een detail te zijn) en monoculturen die de biodiversiteit uiteraard ernstig bedreigen. Maar meneer de producent manipuleert op tijd en stond wel eens een nieuwe variëteit.

Mexico, de bakermat van de maïs, waar de lokale bevolking al duizenden jaren maïs telen uit eigen zaden zit op plaatsen waar ze het zelf niet verwachtte al met gecontamineerde planten - planten waarin vreemde genen voorkomen die in de (Amerikaanse) genetische gemanipuleerde rassen zijn geforceerd (contaminatie door kruisbestuiving). Die transgene variëteiten vormen vaker gedrochten dan bruikbare planten. De lokale variëteiten worden dus vernield maar 'gelukkig' kunnen de Mexicaanse boertjes later nog altijd gepantenteerde roundup ready genetisch gemanipuleerde zaden kopen van 'meneer de producent'. Wie het zaad van ons voedsel in handen heeft wordt allermachtig. De duivel wordt God.

Aanstaande dinsdag en woensdag zijn het weer prima maan-dagen om vruchtgewassen te zaaien. Ik ga die maar eens reserveren om met de pepers en de paprika's beginnen. Net de labels voor de naampjes geschreven (weer veels te veel) want op het moment zelf lijdt de kwaliteit wel eens onder de haastige spoed. Voorlopig gebruik ik nog altijd mijn gerecupereerde luxaflexlatjes waarvan ik nog een redelijke voorraad heb. Met de juiste onwisbare stiften is dat een zeer goedkope manier om veel labeltjes te maken maar de onuitwisbaarheid laat soms te wensen over. Misschien moet ik toch maar eens experimenteren met slagletters en blikken plaatjes.

tuinieren voor / met / door kinderen, anders ...

Rosemarie helpt haar 'pappatje' graag. Met om het even wat. Dat zal vast ooit anders zijn, daar ben ik me van bewust, maar voorlopig geniet ik er meer van dan ze het zelf beseft. Niet alleen in de keuken maar ook met de plantjes (vaak ook in de keuken).

Bij 'zaaien voor kinderen' denken we spontaan 'groot', grote zaden, grote planten. Ik heb ze zo ook in het tuinplan voor "'t scholeke" gebruikt : pompoenen, zonnebloemen, nasturtium,... om van de bollen nog maar te zwijgen. Makkelijk voor die kleine handjes en majestueuze resultaten waar onze kleine prinsesjes en prinskes trots op kunnen zijn :ikke ... van mij, blinkende oogjes op stralende gezichtjes.
Maar met de kleinere zaden is het altijd zo'n gedoe. Het resultaat is nochtans voorspelbaar : al het zaad ligt op een hoopje in altijd hetzelfde hoekje.

Maar voor morgen heb ik een plan. Eerst gaan we tekenen, daarna gaan we schilderen en pas dan komen de kleine zaadjes er aan te pas. En toch waren we de hele tijd al aan het zaaien. Huh ?

We gaan zaadmatjes maken. Papa zal stukjes krantenpapier knippen die perfect in het zaaibakje passen, en dan tekenen we hier en daar nog wat op het papier - maar papa zal er vooral op letten dat er op verdacht regelmatige plaatsen rondjes worden getekend. Op die rondjes gaan we verven, niet zomaar verf maar bloemverf (leuk pappatje, ga jij koken, ik jou helpen) en pas als onze plakkerige witte stippen éénmaal op het papier staan gaan we zaaien, op de stipjes. Wat niet plakt, niet pakt, en zo hebben we (in theorie) onze eigen zaadlint gemaakt. Op papier op papier.

22 nieuwe tomatenrassen besteld. Althans dat was toch de bedoeling. Daarmee zou de collectie halt houden op 98 stuks en omdat dat zo'n jammere afstand van de kaap van 100 was had ik de gulle ruilcollega om nog twee 'goeikes' gevraagd. Zopas mijn pakje toegekregen en er zaten er een stuk of 40 extra bij.
Nu moet ik dus 100 keer van mijn hart een steen maken, want ik heb vorig jaar gemerkt dat 42 planten zowel op papier als in praktijk zowat het maximum is voor de serre die ik nu gebruik, toch als ik er ook nog andere planten wil zetten (paprika, peper, meloenen,..). Door de serre niet te gebruiken voor andere teelten krijg ik nu soms al het brandmerk 'goed gek gij' op het pelleke geschroeid.
Maar het zijn dan ook geen jannekes en miekes die ik gekozen heb, soms nog minder diegene die ik er bij gekregen heb. (Voor men mij voor gulzig aanziet : ik heb mijn goede vriend uit Scottdale, USA, een even leuke enveloppe bezorgd).
Misschien moet ik dit jaar maar andere rassen voorzien voor de planten die ik uitdeel. Niet dat dit de keuze enigszins zou vergemakkelijken maar het zou me toch de kans geven om nog meer rassen zelf te proeven. De planten mogen dan voor mijn part willekeurig getrokken worden, zodat ik er niet van kan verdacht worden om de betere planten voor mezelf te houden. De mensen worden steeds meer paranoïde ;-)

Toevallig op de site van prof. Van Cotthem terecht gekomen, u weet wel van de terracottem (de bodemverbeteraar). Hij heeft een aantal projecten waarvoor hij zaden verzamelt zodat de mensen lokaal in hun eigen voedsel kunnen voorzien. Een nobel project met vele voor- maar zelfs ook tegenstanders. Zaden krijgen is alleszins goedkoper dan ze te moeten gaan kopen, en zaden geven is voor een tuinder zo natuurlijk als plassen. Dus gisteren een hele lading meloen en andere zaden in een enveloppe gedaan met als uiteindelijke bestemming een vluchtelingenkamp in Algerije (tussenstop : Zaffelare). Mijn bijdrage is peanuts in vergelijking met de kartonnen dozen vol zaden die sommige tuinclubs aanbrengen maar toch nog altijd een paar honderd zaden die stuk voor stuk goede plantjes kunnen geven. Dit tuinseizoen moet ik maar eens wat minder zaad weggooien van meloenen en pompoenen, want dat schijnen zowat de meest gegeerde vruchten te zijn. Pompoenen zijn dan ook geweldige all-rounders die niet mogen ontbreken in de tuin, ook al nemen ze soms wat meer plaats in beslag (de pompoen laat zich vrij goed 'leiden' dus leidt hem niet om het tuintje, maar eens een keertje om zichzelf), of zet hem om een plaats waar hij ongeremd z'n gang mag gaan (bv op de composthoop).

De kippen hebben hun eerste eieren van na de winter ook gelegd, heel lange eieren; ofwel hebben ze te lang met hun ei gezeten, ofwel is de krent gekrompen, je zou voor minder in de niet aflatende vrieskou. 't Mag gaan stoppen nu, 't is genoeg geweest. De kou.

dames en heren, appelen en peren ...

Puree van aardappelen en aardperen, kan het eenvoudiger, kan het lekkerder ? waarschijnlijk niet.

De lean-on kast op het druivenkot staat er half, nog de ramen en de raampjes, een tafel (en een bed) en ik kan verhuizen. Oh ja, ook nog elektriciteit of ik kan er niets beginnen (kweekkast, groeilampen, werklicht,...). Misschien moet ik die kleinschalige fotovoltaïsche elementen maar eens onder de loep nemen om de bovenverdieping zelfvoorzienend te maken. De Astra cuisinière dat wordt niets, veel te zwaar om naar boven te brengen en waarschijnlijk toch beter geschikt om met kolen te stoken. Uitkijken naar een kleine houtkachel dan maar, om de kleum uit de vingers te houden bij het zaaien.

Op kerstdag dan toch maar de druivelaar gesnoeid, ongeveer een weekje voor de traditionele nieuwjaarsbeurt dus (een mens moet durven loslaten) maar ik heb hier en daar nog een stompje te lang gelaten zodat ik met nieuwjaar niet in een zwart gat hoef te vallen.
Alleen van het snoeiafval van de aardbeidruiven heb ik stekken gemaakt, dat was meteen het moment om de kweekkast van stal te halen. De thermo-timer kon wel een nieuwe batterij gebruiken (registreerde de temperatuur wel maar weigerde 'aan' te springen), een semi-defect dat zich niet eenvoudig liet opsporen.

De cadeautjes bestonden vooral uit boeken (Held van Saskia de Coster, het boek van de low impact man, en de Snoecks) en een nieuwe tuinbroek. Niet één cadeau dat ik hoef te patsen op de veilingssites dus, ik hoop dat iedereen evenveel geluk heeft gehad.
Voor wie het nog niet van iemand anders heeft gekregen heb ik misschien ook een 'leuk cadeau' : levenslang printen met 20% korting. Hier af te halen; laat je niet intimideren door de gaten in de kaas... Maar niet printen is natuurlijk beter dan printen met minder inkt.

De vooravond van het nieuwe jaar is ook weer het moment om de goede voornemens voor te bereiden, eentje daarvan is meer verplaatsingen op de fiets dit jaar. Ter ondersteuning van deze gelofte heb ik mezelf een nieuwe fietscomputer cadeau gedaan, want meten is weten. Kan ik af en toe wat statistiekjes bijhouden om te zien of ik goed bezig ben.

En nu moet ik weer zaadjes sorteren om te ruilen want ik moet ook nog uit een 200-tal nieuwe tomatenrassen kiezen.

'net' terug ...

en de 'ratrace' kan weer beginnen. Het is behoorlijk koud hier, toch als je twee weken in je zwembroek hebt geleefd (heerlijk maar je beseft ook pas na twee weken dat je in geen enkele broek meer past). De huis(je)bewaarders hebben goed hun best gedaan (qua watergift voor sommige planten misschien te goed - de uit zaad gekweekte Paradijsvogels waren na twee jaar geduldig groeien  - nog een paar jaar voor de eerste bloem - bijna verdronken, en de druivenstekken vanuit de tuin van meester Wim hadden redelijk wat water in de kelder).

Het was een vakantie met ups and downs, en niet alleen in het stijle Toscaanse landschap. Twee tuinen bezocht, Boboli in Firenze en de orto botanico (zeg maar de kruidtuin) van Pisa en die vielen allebei behoorlijk tegen - zeker omdat je moest betalen 'om niets te zien'. Akkoord, het was half september en dan mag je meestal niet meer het vuurwerk van de zomer verwachten. Blijkbaar is het niet iedereen gegeven om een tuin te ontwerpen die het hele jaar rond boeiend blijft; maar zo triest - de Medici draaien zich om in hun graf als ze zien wat er met hun investering is gebeurd. De haagpartijen (vrij essentieel in een renaissance tuin) waren precies al jaren niet meer geknipt, onkruid overheerste, rozenstruiken leken met de bosmaaier getopt op heuphoogte.  In de botanische tuin heb ik wel nog wat zaad kunnen 'lenen' (niet alleen daar trouwens, en ik ben benieuwd wat voor Iris-stekken ik heb getrokken ;-) ) en had je een mooi zicht op de toren zonder de meute errond. Er waren nochtans een aantal nog interessante plekjes op Boboli (de citrustuin, de exotentuin en een border aan een achterbouwtje) maar die waren allemaal afgesloten voor het publiek.
Soit er viel dus geen zak te zien, zonde van het geld (en ook een beetje de tijd).

De keukentoestelletjes heb ik niet gevonden, al ik moet bekennen dat ik ook niet veel de kans heb gehad om actief te zoeken. De uva fragola (aardbeidruif) heb ik wel gevonden (nera en bianca, want ik kon weer niet kiezen) en die staan nu in de grond, hopelijk slaan ze goed aan want ze zijn lekker. Het was een hele kunst om ze in de al volgeladen wagen te krijgen (baby+peuter=veel speelgoed, twee kinderwagens, twee kinderbedjes, wippertje, ...). Ik zou het niet in mijn eerste autotje, een AX'ke, gekregen hebben. Trouwens de hoogdringendheid van de 'passa pomodori' is weer wat lager op het einde van het seizoen, zeker sinds ik de tomatenessence uit mijn tomatensaus laat lekken en de rest pureer. Dat in de puree wat meer tomatenschil en hier een daar een pitje inzit (het meeste zaad wordt toch verwijderd) is niet zo erg. Ik denk dat ik deze week eens mosselen met die essence ga maken.

Wie kent er trouwens deze bomen ? Doorklikken geeft detail van het blad (tak?) met op het einde de roze bloem :

Chianti (Classico) is lekker (maar dat wisten we al) en ons Rosemarie (2j.) kan met wat morele steun van Nijntje (haar armbandjes) alleen "zwemmen" (hondenslag). Pistoia staat nu in elk geval nog op mijn todo-lijst (kilometers plantenkwekerijen bij elkaar) maar daartegen moet ik wel een groter transport voorzien.

Ondertussen is het dak van het d(r)uivenkot weer dicht gemaakt, het groendak komt dus weer een stapje dichterbij. Helaas komt ook half oktober dichterbij en dan is het niet meer zo ideaal om nog stekken op het dak te gooien. De verdere afwerking (buiten het waterdicht maken met epdm) zal dus voor half april zijn. De tuindagen van Beervelde (10-12 oktober) hebben als thema groendaken, dus misschien dat ik daar nog wel eens langsloop.

Vorige week de natuur weer eens uit de bocht gegaan blijkbaar want zelfs het onkruid had een goei mep gekregen van de nachtvorst (maar dus ook de dahlias, de pompoenen,...). Misschien toch maar de selder in de gaten houden want die staat er dit jaar zeer mooi bij (ze hebben rijkelijk hemelwater gekregen, waar ik andere jaren consequent (te) lui ben met watergeven). De winter(prikje?) lijkt dus vroeger te komen, net zoals de overshootday dit jaar weer vroeger was (23 september, de dag dat we verbruikt hebben wat moeder aarde op een jaar kan leveren). Voor wie het nog niet begrepen heeft : 't is de moment om te leren (moes)tuinieren.

Zondag met een 200-tal Vespisten door het Hageland (en bijna letterlijk mijn achtertuin) gereden. Meer Vespa's dan ik op de twee weken Italië heb gezien.
Op het werk staat er een potje pili-pili confituur in de frigo, zal waarschijnlijk zowat hetzelfde zijn als in dit recept (http://www.smulweb.nl/1311056/koken/recept/Peperoncini-confituur).

in de ban van de ring...

Het is ondertussen weer een tijdje geleden dat ik nog een berichtje heb gelaten. Het strontweer van de afgelopen weken gaf me niet echt veel tijd en soms ook niet al te veel zin om in de tuin te werken (gevaarlijke combinatie), laat staan de goesting om altijd meer te moeten schrijven : 'ik kon deze week weer niet veel doen in de tuin'.

Maar ik kon dus niet superveel doen in de tuin. Van de paar mooie dagen heb ik geprofiteerd om de achterstand wat in het halen (lees onkruid wieden); plots zag je weer rijtjes selder staan, en verrezen de dahlia stekken naast de aardappelen.
De buitentomaten hebben zo goed als allemaal 'de ziekte' gekregen, je zou voor minder als je een tomatenplant was en al die stortregens over je hebt gekregen. In de serre valt de schade voorlopig mee, ik heb nog geen plant de deur moeten wijzen maar met een doorsnee-zomer-2008-dag die zelden boven de twintig graden is geweest valt het rijpen van de tomaten niet mee.
Van de eerste rijpe tomaten wordt traditiegetrouw het zaad gewonnen en in het onderstaande filmpje staat hoe je de fruitvliegjes, die dat proces met zich meebrengt, kan 'vangen'. Moeder de vrouw zal blij zijn...

Ik heb al een aantal notenporto's gemaakt met het recept van Iris, nu 3 maanden wachten of het ook iets wordt. Ik had wel geen pure alcohol staan dus ik heb voor de eerste pogingen wat geïmproviseerd en gewoon wat overschotjes sterke drank gerecupereerd uit de kast (aquavit voor de eerste, rum voor de tweede), kan ook niet slecht zijn.

Maar het meest memorabele moment van de afgelopen dagen vind je hier :

Caroline wilde me verrassen door de kolen, waarvoor ik maar geen tijd vond om ze in de grond te steken, dan maar voor mij in de grond uit te zetten. Toen ze daar stond besefte ze dat het geen goed idee was om haar ringen aan te laten en ze legde ze netjes op de buggy waar ze ze bijna ook allemaal terugvond als ze weer aan het huis kwam. Eén ring van bij de geboorte van ons Rosemarie was spoorloos. Ze had ocharme al heel de dag gezocht toen ik stond na te speuren met mijn speelgoed metaaldetectorje (mannen en hun speelgoed, vondsten : een heel oud kroonkurkje van Duvel en een oud hangslot) ... en ook niks vond. Dan maar een berichtje gelaten op een forum dat ik had gevonden : detectorvrienden-vlaanderen. Een uurtje later hadden we al een afspraak met onze speurder van dienst en die knaap (14 jaar) had ongeveer 5 minuten nodig om hem te vinden met zijn semi-professionele detector (diepte 20 cm). Kus van de juffrouw (en vooral wat zakgeld) en een bank vooruit. Een aanrader voor al wie eens iets verliest en met een bang hart de volgende maaibeurten tegemoet gaat.