2x2=vol=vol ...

Ik zou een tweede verdieping kunnen gebruiken op mijn tweede verdieping. Watergeven en zien dat alles daar een beetje evenveel zon krijgt begint wat te lijken op auto-inpakken-NA-vakantie-met-al-één-valies-teveel-VOOR-vakantie. Tetris met plantjes, het is eens wat anders. Want als ook de waterschalen in het d(r)uivenkot uitgestald staan heb ik ongeveer (samengelegd) nog anderhalve tegel over om volle maanden van hun plekje, naar het water, via de afdruipschaal, naar mogelijks (tijdelijk) een ander plekje te jongleren. Misschien moet ik de zandkleurige vloer met matching voegen maar vervangen door een twister mat, het zou de coördinatie een stuk makkelijker maken.
Maar het einde is in zicht. Veel voller dan dit zal het niet meer worden want dit zou de week van de uittocht moeten zijn met de finale zoals wel vaker op het -einde. Door omstandigheden nog iets vroeger dan gepland.
Veel voller dan dit kan het dus ook nooit worden, de limieten van de plantenkamer zijn bij deze quasi volledig gedocumenteerd (alleen de uiteindelijke verpottafel kan nog nog wat virtuele ruimte scheppen door af en toe mee opzij te schuiven op haar wielen, en misschien nog wat plantenbakken onderin te dragen). De limieten van mijn na-werk-ze activiteiten trouwens ook...



(Zoveel dat het zelfs niet allemaal op de foto geraakt - breedhoek bedelen bij de Sint).
Afgezien van het relatieve plaatsgebrek is de evaluatie van het opkweekseizoen in de plantenkamer geslaagd te noemen. De eerste keer dat alles daarboven gebeurd en het is maar een paar keer spannend geweest (die keer toen ik de lichtbak op een mand geselecteerde tomatenplanten liet vallen niet meegerekend wegens buiten categorie dom). Vooral qua temperatuur op het einde van de winter maar het dichten van de laatste tochtgaten tegen volgend seizoen kan daar nog een paar graden verschil maken.
Alleen nog een vlottere (bezoekers)toegang naar boven (een paar ideetjes vechten het nog uit in mijn hoofd) en dat is daar perfect voor deze hobby.

Helaas is het seizoen zelf verre van perfect : één nacht late vorst was genoeg voor schade op planten die al stonden te knikkeknieën van de droogte (patatten om maar iets te noemen, daarmee was ik nu eens op tijd). De tuinbonen hebben nog nooit zo vroeg mieren en hun luizen op bezoek gehad (amper 20cm hoog, als ik die nu al moet toppen heb ik zelf niks) en dat is waarschijnlijk ook een teken van stress op die planten. Na de voorspelde onweersbuien hebben we alles samen toch al zeker 40 druppels geteld, de druivelaar had vanmorgen veel meer dauwdruppels aan al z'n bladertopjes verzameld (veels te fotogeniek als je geen tijd hebt om er een foto van te nemen) dan dat er hier vandaag gevallen zijn, en voor de rest van de week voorspellen ze weer droog (droog hebben ze moestuinhelaasmaarfestivalofbarbecuegelukkig altijd juist voorspeld, alleen de regen -miljoen dedieu- meestal ruim ernaast).
Het gazon is al zo ros als vorig jaar na augustus. Niet dat me dat specifiek één moer kan schelen, maar het is nog maar mei... dus dat belooft. Het zaaiwerk ter plaatse stellen we nog altijd uit (weinig zin in een gieterelleboog), maar hoelang nog ?
Die druivelaar doet het trouwens wel bijzonder goed, zal met zijn tenen ondertussen al diep genoeg in de grond zitten. Zelfs de witte die vorig jaar amper gedragen heeft hangt redelijk vol, en de aardbeidruiven uit San Gimignano willen duidelijk niet onderdoen voor de locals (van ver zou je denken dat er rabarber tegen de muur omhoog groeit).
Nee, de druiven groeien nog als kool, gelukkig kan ik er amper voorbij gaan zonder iets uit te pitsen (maximum 1 tros per tak, kleine trosjes gaan sowieso altijd weg, en de dieven natuurlijk ook) ...
Nog even, en we mogen dit weer bij de tomaten doen (eerst nog even langs de botanique, voor een zwart doosje ... a Capsicum clip ;-) ... en ook even langs die andere tuin).

druiven met pit ... of zonder

Schiacciata con l'uva. Italianen kunnen bakken en kennen hun dessert. Schiacciata zit daar zowat middentussenin. Het is een focaccia-achtig brood met druiven dat traditioneel werd gemaakt tijdens de druivenoogst van het lokale druivenras, in Toscane de kleine sangiovese dus. Maar het kan ook gewoon met onze dessertdruiven en het is ... amai.



het brood :
- 25g verse gist of 7g gedroogde gist
- 4 EL suiker
- 8 EL olijfolie
- 500g bloem
- 200ml water
- 1 tl zout

de rest:
- olijfolie
- 1 kg blauwe druiven
- 4 EL suiker
- 4 EL venkelzaad



papje maken met het (lauwwarme) water, de gist, wat van het bloem, wat van de suiker en even comfortabel warm wegzetten zodat de gist zijn werk kan doen. Het schuimende papje samen met de rest (bloem, olijfolie, zout, suiker) minimaal 15 minuten kneden en een uur laten rijzen (maar het kan zoals altijd ook een nachtje in de koelkast). Misschien heeft uw broodmachine ook wel zo'n handige deeg-functie.

oven voorverwarmen op 180°

lucht uit het deeg drukken en in twee porties verdelen. Vet een bakplaat van 30 x 40 cm in met olijfolie en leg één helft van het deeg in een dunne lap op de bodem (geen gaten maken). Als je het deeg in de koelkast had gezet laat het dan een uurtje bijkomen, dan vloeit het ook vlotter open op de bakplaat. Verdeel de helft van de druiven over die bodem, met de helft van het suiker en de helft van de venkelzaadjes. Besprenkelen met olijfolie en afdekken met de tweede helft van het deeg. Verdeel ook nu weer de rest van de druiven, de suiker en het venkelzaad. Dus, deeg maken, de helft van alles en de andere helft er bovenop. Duw de rand losjes dicht. Dat soort dingen hoef ik zelfden alleen te doen.

40-45 minuten in de oven. Bruin, knapperig en lekker. Wel even laten afkoelen.



Wat ze niet vertellen in de boekskes : er komt enorm veel sap uit die druiven. Hou er dus rekening mee bij het kiezen van de bakplaat (niet te laag tenzij je de oven graag poetst) of zet er voor de veiligheid een 'vangplaat' onder. Ik heb alles toch een keer of drie moeten afgieten want soppende koek daar had ik ook geen zin in (gelukkig stond er ook druivengelei op het programma dus dat sap was niet echt verloren - 7 potten lekkernij, geen idee waarom ze dat nergens verkopen eigenlijk). Met de oven hadden we voor de eerste afgietbeurt al prijs ...

Het eerste wat je opvalt - nadat je denkt 'lekker, amai da's lekker' - zijn de pitjes. Pitloze druiven zullen hier misschien beter scoren maar die staan hier nergens, en wijndruiven bevatten in verhouding zeker niet minder pitten dan tafeldruiven dus het schijnt zo te moeten mogen. Na drie kwartier in de oven zijn ze ook wat lichter verteerbaar geworden. Ik neem aan dat je op een half uurtje toch wel een kilo druiven kan ontpitten, anders.

Ik weet wel zeker dat ik dit brood volgend jaar ook met ander fruit ga proberen. De bakker verkoopt aan deze boer geen carré confiturekes meer ...

dommerik ...

De kweekkamer op het tweede verdiep van het d(r)uivenkot heeft zijn nieuwe vloer gekregen en mijn zoektocht naar een geschikte trap om potgrond en water naar boven te zeulen begon ik tussen het bouwantiek. Soms vallen de prijzen van de ornamenten, die er al een leven hebben opzitten maar die een zoveelste leven in je eigen tuin verdienen, mee maar voor de gietijzeren draaitrappen viel het me eerlijk gezegd wat tegen. 3 à 4000 euro is toch net iets teveel, en al haal ik het beste van het marchantenbloed in me boven dan zou de gepingelde prijs me nog altijd tegenvallen. Voorlopig het einde van de zoektocht dus.
Tussen de oude stenen zag ik wel enkele indrukwekkende stukken die perfect en esthetisch (architectuur = firmitas, utilitas en venustas, oplossingen bedenken die structuur, functie en schoonheid met elkaar verzoenen) de onhandige bestuurders uit de tuin kunnen houden. Dommeriken schijnen ze te noemen, en zo werden ze wel eens ingemetseld op de hoek van een huis om te vermijden dat de onhandige boer die zijn bocht te kort nam met zijn kar het huis zou beschadigen (de onhandige boer werd dan ook meteen tot dommerik gepromoveerd).

Een stuk of tien van de goji zaden zijn al gekiemd. Een goede week zonder echt intensief gepamper (gewoon op natte watten in een schaaltje in een plastic zak om het geheel niet te snel te laten uitdrogen), zo moeilijk lijken ze nu ook weer niet te kiemen. Wordt vervolgd.

Opgeruimd staat netjes ...

Vandaag een paar honderd kilootjes rommel naar het containerpark gedaan. Daar waren wel wat aftandse dakpannen en onbruikbare Boomse steentjes bij maar 'het erf' ligt er toch weer wat netter bij nu. De buren hebben ook eindelijk de grond verwijderd die ze al een aantal weken in onze tuin hadden gestort (waarvoor dank). Beter laat dan nooit maar ondertussen zijn de mooiste weken van het najaar wel al gepasseerd. Maar hopen op een zachte decembermaand want die pereboompjes mogen nu echt wel eens de volle grond in (dan heb ik een beter zicht op de plaats waar de brood (lees pizza) oven kan komen, want daar staan ze leiboompjes nu ongeveer al een jaar ingekuild met pot en al). Maar het rituele planten van het smalle perebos op Sint Catherine is dus door omstandigheden niet gelukt.
Onder het puin lag een appelsienenkist, en in het midden van het rottende hout stond een mooie kelkachtige paddestoel zijn ding te doen (hout helpen rotten). De kelk was halfgevuld met een helder vocht. Misschien was het wel de heilige graal en had ik onsterfelijk kunnen zijn maar voor het zelfde geld veranderde ik ineens in een vrouw met albinobaard. Laat deze beker dan maar aan mij voorbijgaan.
De familienaam van deze zwammen, Pezizales, bekt al even lekker als hexakosioihexekontahexaphobia waarvan ik niet wist dat het bestond (maar waarvan ik al wel een keertje het slachtoffer ben geworden, daarom dat ik soms ook als the999bbq door het leven ga).



Tijd om de tomatenrassen een keer op te lijsten voor wie van de ietwat luie boer alleen de nummers bij de tomaten kreeg. Dus hou je lottonummers bij de hand hier komen de 42 winnende getallen :
1/ white queen 2/ black trifele 3/ merveille de marchee 4/ stump of the world 5/ noire de crimee 6/lucky cross 7/ granny cantrell's 8/ purple cherokee 9/ arkansas pink traveler 10/ reise tomate 11/ aunt ginny's purple 12/ howard german 13/ russian rose 14/ prudence purple 15/ kentucky beefteak 16/ san marzano II 17/ tonnelet 18/ siberian early 19/ rose quartz 20/ kellog's breakfast 21/ pêche blanche 22/ northern lights 23/ caro riche 24/ schimmeig hollow 25/ earl faux 26/ dr. wynches yellow 27/ big rainbow 28/ burgese stuffing 29/ great white 30/ marianne's peace 31/ giant belgium 32/ neves azorean red 33/ blaby 34/ tlagolula ribbed 35/ polish ellis 36/ black sea man 37/ roma 38/ black plum/prune noire 39/ citron russe 40/ brandywine 41/ anna russian 42/ white beauty (??, was niet echt wit te noemen, kruising ?, verdwaald zaadje bij het verpakken ? verdwaald zaadje bij het zaaien ? al is dat laatste quasi uitgesloten). Ik weet nog niet zeker of ik van alle rassen zaad heb gehouden, maar vragen staat vrij...

Samen met Rosemarie hebben we de zaadjes uit de gerehydrateerde-gedroogde gojibessen gehaald en gezaaid. Waarschijnlijk is het makkelijker om ze te zaaien in de verwarmde kweekkast maar die kast verwarmen voor een paar zaadjes is ook niet echt efficiënt. Ik kan een nieuwe lichting zaadjes in gang zetten als ik op druiven/vijgen workshop ben geweest in januari want de organisator kon wel wat stekmateriaal missen van zijn 20 druiven- en evenveel vijgensoorten. Want die stekken wortelen ook wat vlotter in dat kastje. Misschien ook nog aantal zaadjes te kiemen leggen op de deno-manier. En de rest dan de koelkast in voor het voorjaar want de moeilijk kiemende gojibessen zouden wel wat stratificatie kunnen gebruiken. Wordt vervolgd...

'net' terug ...

en de 'ratrace' kan weer beginnen. Het is behoorlijk koud hier, toch als je twee weken in je zwembroek hebt geleefd (heerlijk maar je beseft ook pas na twee weken dat je in geen enkele broek meer past). De huis(je)bewaarders hebben goed hun best gedaan (qua watergift voor sommige planten misschien te goed - de uit zaad gekweekte Paradijsvogels waren na twee jaar geduldig groeien  - nog een paar jaar voor de eerste bloem - bijna verdronken, en de druivenstekken vanuit de tuin van meester Wim hadden redelijk wat water in de kelder).

Het was een vakantie met ups and downs, en niet alleen in het stijle Toscaanse landschap. Twee tuinen bezocht, Boboli in Firenze en de orto botanico (zeg maar de kruidtuin) van Pisa en die vielen allebei behoorlijk tegen - zeker omdat je moest betalen 'om niets te zien'. Akkoord, het was half september en dan mag je meestal niet meer het vuurwerk van de zomer verwachten. Blijkbaar is het niet iedereen gegeven om een tuin te ontwerpen die het hele jaar rond boeiend blijft; maar zo triest - de Medici draaien zich om in hun graf als ze zien wat er met hun investering is gebeurd. De haagpartijen (vrij essentieel in een renaissance tuin) waren precies al jaren niet meer geknipt, onkruid overheerste, rozenstruiken leken met de bosmaaier getopt op heuphoogte.  In de botanische tuin heb ik wel nog wat zaad kunnen 'lenen' (niet alleen daar trouwens, en ik ben benieuwd wat voor Iris-stekken ik heb getrokken ;-) ) en had je een mooi zicht op de toren zonder de meute errond. Er waren nochtans een aantal nog interessante plekjes op Boboli (de citrustuin, de exotentuin en een border aan een achterbouwtje) maar die waren allemaal afgesloten voor het publiek.
Soit er viel dus geen zak te zien, zonde van het geld (en ook een beetje de tijd).

De keukentoestelletjes heb ik niet gevonden, al ik moet bekennen dat ik ook niet veel de kans heb gehad om actief te zoeken. De uva fragola (aardbeidruif) heb ik wel gevonden (nera en bianca, want ik kon weer niet kiezen) en die staan nu in de grond, hopelijk slaan ze goed aan want ze zijn lekker. Het was een hele kunst om ze in de al volgeladen wagen te krijgen (baby+peuter=veel speelgoed, twee kinderwagens, twee kinderbedjes, wippertje, ...). Ik zou het niet in mijn eerste autotje, een AX'ke, gekregen hebben. Trouwens de hoogdringendheid van de 'passa pomodori' is weer wat lager op het einde van het seizoen, zeker sinds ik de tomatenessence uit mijn tomatensaus laat lekken en de rest pureer. Dat in de puree wat meer tomatenschil en hier een daar een pitje inzit (het meeste zaad wordt toch verwijderd) is niet zo erg. Ik denk dat ik deze week eens mosselen met die essence ga maken.

Wie kent er trouwens deze bomen ? Doorklikken geeft detail van het blad (tak?) met op het einde de roze bloem :

Chianti (Classico) is lekker (maar dat wisten we al) en ons Rosemarie (2j.) kan met wat morele steun van Nijntje (haar armbandjes) alleen "zwemmen" (hondenslag). Pistoia staat nu in elk geval nog op mijn todo-lijst (kilometers plantenkwekerijen bij elkaar) maar daartegen moet ik wel een groter transport voorzien.

Ondertussen is het dak van het d(r)uivenkot weer dicht gemaakt, het groendak komt dus weer een stapje dichterbij. Helaas komt ook half oktober dichterbij en dan is het niet meer zo ideaal om nog stekken op het dak te gooien. De verdere afwerking (buiten het waterdicht maken met epdm) zal dus voor half april zijn. De tuindagen van Beervelde (10-12 oktober) hebben als thema groendaken, dus misschien dat ik daar nog wel eens langsloop.

Vorige week de natuur weer eens uit de bocht gegaan blijkbaar want zelfs het onkruid had een goei mep gekregen van de nachtvorst (maar dus ook de dahlias, de pompoenen,...). Misschien toch maar de selder in de gaten houden want die staat er dit jaar zeer mooi bij (ze hebben rijkelijk hemelwater gekregen, waar ik andere jaren consequent (te) lui ben met watergeven). De winter(prikje?) lijkt dus vroeger te komen, net zoals de overshootday dit jaar weer vroeger was (23 september, de dag dat we verbruikt hebben wat moeder aarde op een jaar kan leveren). Voor wie het nog niet begrepen heeft : 't is de moment om te leren (moes)tuinieren.

Zondag met een 200-tal Vespisten door het Hageland (en bijna letterlijk mijn achtertuin) gereden. Meer Vespa's dan ik op de twee weken Italië heb gezien.
Op het werk staat er een potje pili-pili confituur in de frigo, zal waarschijnlijk zowat hetzelfde zijn als in dit recept (http://www.smulweb.nl/1311056/koken/recept/Peperoncini-confituur).

I'm only happy when it rains (garbage) ...

Het extra stukje voor de aardappelen blootleggen ging vlotter dan verwacht - de grond lag immers afgedekt (met rommel vooral) en is dan een paradijs voor woelmuizen die de grond gratis en voor niets omwoelen. Nog een klein stukje en dan kan het laatste beetje van de aardappelen worden gepoot. Het stukje voor de pompoenen en maïs (met nog wat bonen de 'three sister garden') is wel bewust afgedekt en is op dezelfde manier voorbereid door de tuinkabouters.

Van alle dagen kies ik een regenachtige dag om weer met de fiets naar het werk te rijden. Maar bij elke regendruppel moest ik eraan denken hoe welgekomen dit buitje moest zijn voor de tuin. Het was van korte duur voorlopig maar er komt nog.

De druivelaar begint aardig op gang te komen, als je even je rug hebt gekeerd dan schieten de dieven een pinklang uit; dus hou de dieven in de gaten, ze moeten eruit. Dit jaar bewaar ik enkel de eerste tros het kortst bij de gesteltakken - ik ben ondertussen al gestopt met tellen maar dat laat nog altijd meer dan genoeg trossen over om te eten. Ik heb heel even getwijfeld bij tweede tros die groter was dan de gemiddelde eerste maar je moet bij je principes blijven. Verder volstaan twee à drie bladeren voorbij die eerste tros, de rest mag weg (twijgen zonder tros ook inkorten op een 40cm - een blad of drie).

De jurassic-muggen steken ook weer op volle toeren. Met de bloedverdunners die ik via hun steekbuis heb binnengekregen kan een plattelandskliniekske waarschijnlijk heel de afdeling hart- en vaatziekten behandelen. Maar erger nog vind ik die onnutig kleine vliegjes (echt belachelijk klein) die bijten als een hondsdolle pitbull (echt verschrikkelijk hard). Als iemand de naam kent van die hooligans dan had ik het graag geweten dan weet ik tenminste waarop ik moet vloeken.

De bontbladige Euonymus fortunei ('Emerald Gaiety' ? 'Harlequin' ?) is al voor een deel gescheurd en gestekt. Met wat stekpoeder en later wat watergeven met een beendermeelsapje komt dat wel in orde. Beendermeel stimuleert de wortelgroei daar de fosfor die erin zit (N en P). Trouwe lezers kennen het gezegde al : "There a lot of P in pee" maar dat 'sapje' (altijd verdund weliswaar) is niet echt geschikt voor binnenshuis gebruik. Misschien moet ik ook eens een wilgensapje gebruiken, auxine is een hormoon dat in wilg (Salix) zit waardoor het zo gemakkelijk te stekken is (stimuleert wortelvorming). Voor men stekpoeder had gebruikte men dit nogal eens om het bewortelen te bevorderen. Ik heb eens horen zeggen dat 'gewoon' talkpoeder, krijtstof, turn/klimkalk,... (allemaal goedkoper dan stekpoeder) ook goed te gebruiken zijn als stekhulp doordat ze ervoor zorgen dat de wond mooi uitdroogt en niet rot. Ik zal eraan denken als mijn potje(s) leeg zijn.

De druivelaarstekjes van bij meester Wim zijn nu zeker vertrokken, er werden al mooie witte worteltjes gesignaleerd. Als het goed is heb ik 8 stuks uit twee stukjes "afval". Even leek het fout te gaan toen ik ze wat bruut in de zon had gezet (kweekkast leeggemaakt voor de nieuwe stekken) maar dat had ik gelukkig snel genoeg in de mot. Kleine plantjes worden groot. De Nasturtiums palmen in de keuken heel de kast in (etalagekweekkast van ikea) en sommigen staan zelfs al in bloei (ongelooflijk te weten dat ze in een schamel hoopje grond staan van misschien 5 cm diep). Soms lijkt ons huisje wel een plantenkwekerij.