zeg dat het niet waar is ...

Is het nog ver voor dat pre-pensioen grote smurf ?? Ja, nog verder dan voordien.
Lang leve de tweedaagse werkweek (meer daarover op de conferentie in het weekend van 21, 22, 23, 24 en 25 augustus - naar H. Finkers).
Het gaat toch weer niet zo'n seizoen worden : mooi weer door de week, en weer alles behalve mooi weer in de weekeinden (vul de superlatieven langs gene kant van het spectrum zelf in, ik hou het graag netjes op m'n blog) ?
Misschien kunnen we dan zo rond ons 75ste toch al eens volgens het ritme van de natuur maar verder ook een beetje volgens ons eigen boekske een planninkje afwerken zonder te moeten mikken op dat ene droge weekend in de maand. Tegen die tijd kunnen we misschien ook gewoon beter voltijds op ons bankje in de moestuin blijven kamperen willen wij en niet de moestuindieven onze groenten oogsten en verbruiken. Want met toekomstperspectieven van 20 miljard hongerige mondjes en meer krijgt de slogan "eigen legummekes zijn goud waard" toch plots een andere lading. Begin al maar te oefenen.

Maar dit weekend was dus (zoals het volgende weekend) net iets te somber (en nat) om met veel plezier buiten te werken, gelukkig perfect genoeg om alvast de serre te verhuizen (dat kan je toch bijna 'binnenwerk' noemen), waarna we op bijna even traditionele wijze aan de après-déménagée zijn begonnen. Ook "binnen" bij de kachel op de eerste verdieping van het d(r)uivenkot, dat voor deze en alle volgende vergelijkbare aangelegenheden tot "'t schop" werd omgedoopt. Een plaats waar al eeuwenlang generatiegeheimen worden doorverteld, een gebruik dat deze generatie bijna zou hebben overgeslagen. Die laatste takken in de bloedlijn zijn bijna even boeiend als die van de eeuwen in het midden. "En wat hebben wij geleerd vandaag ?, Dat ga ik niet aan uwe neus hangen Piet".
Trouwens, hier was het nog te nat om ook maar iets te doen in de tuin (en waarschijnlijk ook een beetje in uw tuin). Tijd genoeg, verniel de structuur die je jarenlang zorgvuldig probeert op te bouwen niet met een premature hyperallergetische voorjaarsprikkel. Nee, bodemkundig is natte grond congé.

Maar er lagen hier zo wel op de valreep nog een 13-tal fruitbomen te wachten op een nieuwe lokatie : een rits Gemblouxvariëteiten voor de 3x6-meter+geleid langs de moestuinperken, 2 kniehoge leisnoeren voor de voortuin, een interimaris-ter-vervanging voor 'de boomgaard' en "de moerbei" (omdat het hier toch van die natte winters kunnen zijn, wilde ik de voorjaarsaanplantoptie wel eens proberen, en het zag er met die halve week voorzomer 'goed uit').

Dan maar een strategisch dagje verlof. Als bij toeval (maar ook een beetje omdat de juffen moe waren na een weekeindje schoolfeestmusical en dus ook een dag verlof nodig hadden) had ik een dag verlof + scheen het vandaag de perfecte "'maan'dag" te zijn voor het aanplanten van fruitbomen (Jawehl Wachtmaar, ik begin die maankalender ondertussen al gewoon spontaan te volgen zie - kijk mama, zonder handen) + scheen de zon == ideaal.
Zelf leibomen knutselen is trouwens niet zo moeilijk, laat die boom in pot van 120 euro dus maar staan en neem dat struikje van 6 euro mee; is ook veel leuker. De moerbei (poging-nummer-drie) in pot deze keer want met blote wortel durven die al eens weigeren te vertrekken (allez gij, wa ge nu zegt), als hij nu niet aanslaat ga ik mijn portie moerbeien wel gewoon in de kruidtuin wegsnoepen.
En zoals je kan zien heeft het gazon ook al een eerste trim gekregen, kunnen we straks weer kammen (voor de mulch in de serre, handig dat ze dus al op de nieuwe lokatie staat), en de rest van de verzorging beginnen.
De wintersierwaarde van de hortensias en de kornoeljes hebben we onderhand ook wel gehad, dus die hebben ook een flinke beurt gekregen.



Het begint dus wel een beetje "drukker" te worden : alle paprika's, pepers (120) en tomaten (240) zijn voor een eerste keer verspeend en doen het prima. Tijd om de kweekkast nog eens vol te duwen ... (kolen, selder, uien en van die dingen). Maar voor vandaag ga ik hem even afkappen als u mij toestaat.

fruitleer ...

Ik heb niet het geluk te mogen beschikken over fruitbomen op leeftijd, de fruitproduktie is met uitzondering van het kleinfruit dan ook nog bescheiden. Het kan (hopelijk) snel gaan van 'te doen' naar 'te veel' en dan moeten we weer op zoek naar manieren om de oogst te conserveren en het verbruik zo wat te spreiden in de tijd. Maar waarom uitstellen wat nu al kan ?

Eén van die alternatieven om fruit te bewaren is fruitleer, 'fruit leathter', fruit jerky, fruitmatten, ik kan er eigenlijk geen juiste Vlaamsche naam op plakken want tot deze week had ik het nog nooit gezien. Eigenlijk is het gewoon gedroogde vruchtenpuree, van gelijk welk fruit (het zou zelfs gaan van kant-en-klaar babyvoeding maar het zal je niet verbazen dat ik zo'n potje nog nooit van dichtbij heb gezien).
Deze week hadden we gelei gemaakt van onze druiven. Omdat de druivenpitten zich wel eens in de confituur lieten draaien en er toch altijd potten genoeg zijn om het jaar door te komen hebben we het deze keer enkel en alleen van de lek gemaakt. Wat overbleef was dus een beetje zonde om weg te gooien, maar perfect voor het eerste experiment met het fruitleer :

- druivenvlees
- appelen
- gember

Eén van de recepten zei dat geen enkele jerky kon mislukken als je er appelen bij deed, wie ben ik om dat tegen te spreken. Verwarm en pureer de hele handel, kook het een beetje verder in zodat je al wat vocht kwijt bent, smeer het uit op een bakplaat (halve centimeter, ik wist dat dat halve leven plattekaas smeren ooit van pas ging komen) en laat het drogen (wij in de oven, de gemiddelde Texaan gewoon buiten) : klaar. Geen toevoegingen van suiker of niks (honing mag voor de liefhebbers maar het is niet nodig tenzij je teveel zuren hebt, bij rabarbercitroenleer bv.).

Eerste probleem waren diezelfde pitten. Omdat ik geen betere manier vond om ze eenvoudig van het vlees te scheiden heb ik ze maar mee gestaafmixed en het papje door de kleinste passevite gedraaid. Uiteindelijk konden zo de meeste pitten toch redelijk ongeschonden van de puree gescheiden worden.
Tweede probleem was dat de meeste recepten plastiek aanbevelen op de bakplaat/vorm en ik had geen plastiek die in de oven mocht, dus maar zilverpapier gebruikt. Het verwijderen leek heel even op het gepulk aan de chocotoffwikkels (kon je daar ooit iets mee winnen?) maar kom, het ging.



Voor de verpakking heb ik het ingerold in vetpapier (maar omdat dat er eigenlijk ook niet was heb ik voor dit experiment even een broodzak gerecupereerd), en als knoopje heb ik het middenste stuk van mijn Dr. Martins veter gebruikt, dat helpt misschien om er eindelijk eens werk van te maken nieuwe veters te kopen (alhoewel, ik rij ook al een paar maanden rond zonder remmen op mijn fiets).

Gedroogd (4-8 uur in de oven aan 70°) zou het tot een maand goed blijven (trekkers zijn blijkbaar grote liefhebbers van gedroogd fruit in deze vorm) maar ik weet niet of het hier het einde van het weekend zal halen. De kinderen vinden dit snoepje geweldig, en ik vind het geweldig dat ze dit snoepje geweldig vinden (100% fruit, 0% toegevoegde suiker; al moeten we ze hier niet dwingen om druiven - of fruit in het algemeen - te eten).
Er zit wel een lichte crunch in door de zeer kleine deeltjes van de pitten hier en daar, niets in vergelijking tot het ijzervijlsel van de ontbijtgranen... en voor de rest kan ik alleen maar zeggen : zeer lekker, een blijvertje. Om het gewoon in de kast te bewaren had het wat droger mogen zijn; het groene geweten speelde weer op bij het drogen in de oven. De droogmachine mag bij deze weer wat hoger op de buy-a-licious lijst.