hebben we hier (donderdag) nog niet mogen spotten, en dan was het gerust aan de flauwe kant te noemen. Nee, dat kan en mag beter, met gezapig doch zeeer veel liters water... asap (plies!)
1.5.10
onweer ...
onweer ? (moes)tuinonvriendelijkweer, tot daar wil ik volgen maar onweer ? Als we de berichten mogen geloven alle dagen grellig onweer maar meer dan dit
hebben we hier (donderdag) nog niet mogen spotten, en dan was het gerust aan de flauwe kant te noemen. Nee, dat kan en mag beter, met gezapig doch zeeer veel liters water... asap (plies!)
hebben we hier (donderdag) nog niet mogen spotten, en dan was het gerust aan de flauwe kant te noemen. Nee, dat kan en mag beter, met gezapig doch zeeer veel liters water... asap (plies!)
23.4.10
Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb...
...dan begin ik er beslist eens aan - dan zou ik eens wat over de maankalender schrijven. Ik zal er toch maar eens aan beginnen, geen vijf minuten tijd maar meer tijd ga ik voorlopig toch niet krijgen (overal druk druk druk en dan nog eens bonjouren, niet normaal).
Ik breek trouwens al weken mijn hoofd over hoe ik dat van die maan verkocht zou krijgen, alsof ik om te beginnen al een expert zou zijn laat staan missionaris. Valt er eigenlijk wel iets uit te leggen, 't is te zeggen : is er iets ? Laten we de hypothese daarom misschien even omdraaien en er van uit gaan dat er niets is, dat het dus niet uitmaakt wanneer je wat doet ('planten groeien toch', is een stelling die moeilijk te weerleggen is). Zou je het dan, zelfs in dat geval, erg vinden dat er een tuinkalender was die je concreet maar flou genoeg vertelt wanneer je wat moet doen, en af toe ook wanneer wat niet. Waarschijnlijk niet want er is toch 'werk' genoeg in de moestuin om uit te kiezen en bij veel werk verliest een mens al eens het overzicht (even vasthouden dat gevoel). Stel dat het werken volgens zo'n voorgekauwde kalender dan ook nog eens betere resultaten zou kunnen opleveren (nog altijd voorwaardelijk en geheel vrijblijvend), wat heb je dan te verliezen ? Weinig.
Niet niets, want sommige kalenders komen wel voor een prijsje. Maar kom, u bent eigenlijk al vertrokken zie.
De maan hangt rond ons maar rond de maan hangen veel mythes. Meer moorden, meer ongevallen, meer geboortes, ... en vele blijven na onderzoek niet meer dan toogpraat of in het beste geval onzeker. Dat de maan invloed zou kunnen hebben op de planten lijkt echter niet geheel onmogelijk. Door licht en haar aantrekkingskracht om maar wat te noemen. Als je met volle maan rond middernacht soms de krant nog kan lezen in je slaapkamer (alleen al daarom ben ik een groot bewonderaar van de maan maar eerlijk is eerlijk : het helpt dat je zonder gordijnen en van die andere stoffige dingen slaapt), en dat dat licht 'maar' weerkaatst zonlicht is, dan is er toch iets voor te zeggen dat planten en zaailingen in het bijzonder daar wat van kunnen profiteren (fotosynthese blijft de soep-hoofdschotel-en-nagerecht van de planten, en er was toch dat onderzoek rond grondbewerking en (onkruid)groei bij licht vs. pikkedonker).
Het meest gebruikte argument is je zeker bijgebleven uit de aardrijkskundelessen, die les waarbij de aarde al eens wat overdreven werd afgeplat om de waterverplaatsing door de aantrekkingskracht van de maan voor te stellen. De zon doet ook mee, maar de maan is, ondanks zijn kleinere massa, veel sterker omdat hij veel dichter bij ons staat. Die krachten zijn het sterkst wanneer aarde, maan en zon op één lijn staan (zon en maan elkaar dus niet tegenwerken bij het trekken) : bij volle en nieuwe maan dus.
Een hogere waterstand in de bodem, wellicht minder weerstand om van dat water te genieten, sapstromen, ... allemaal waterige factoren die een aantal beslissingen in de maankalender gaan beïnvloeden : bij 'laag water' is de grond makkelijker te bewerken, kunnen sommige (droge) gewassen beter geoogst worden (langer bewaard), 'hoog water' is dan weer beter voor de kieming van zaden, het oogsten van weer andere (sappige) gewassen,.... Zaaien, (ver)planten, oogsten,... op het juiste moment, zou dus een betere opkomst van zaden, groei, opbrengst en bewaarbaarheid geven.
En kijk eens naar de k(r)a(r)a(k)terkop van de maan, veel inslagen van keitjes die anders misschien op ons hoofd waren gevallen, dan moet je toch wel wat respect hebben voor die verre buur (beter een verre buur dan een domme vriend, of hoe gaat het spreekwoord weer). En misschien herkennen planten en zaden wel een beetje waar ze zich bevinden in het seizoen op basis van die constante maancycli (net zoals wij onze pasen elk jaar berekenen), "begin maar te kiemen zodra het eens meer dan 10°C wordt" zou misschien een gevaarlijke strategie zijn ... misschien. Om het nog complexer te maken zijn er ook nog die andere brokken in de hemel (of is er niets of niemand in de kosmos moest ik van Stijn vragen), maar laten we die even vergeten (de rest van de kosmos).
Toen ik een reportage zag over de aanhangers van de maankalender zag ik praktijkvoorbeelden van aardappelen (het meest gebruikt om te experimenttelen met de maankalender - een verder geheel toevallige wooldspeling solly) : rijen opgezet volgens de maan en andere op "verkeerde" momenten en de verschillen waren enorm (net zoals met dat andere, maar dat is een cliffhanger voor later). Naar de methodologische score van die onderzoeken hebben we meestal het raden maar een beetje pseudowetenschap op zijn tijd heeft ook z'n charmes. Als je verder op zoek gaat kom je steevast bij dezelfde namen terecht : Maria Thun (uiteraard), en Rudolf Steiner (ja, die van de scholen) en andere. De eerste kalender die ik kocht was dan ook een echte van Thun. Maar de teleurstelling kon niet groter zijn. Zonder achtergrond leest een menukaart van de meeneembelg in Tokyo vlottel, en het bleek al gauw dat je elk jaar een nieuwe kalender mocht kopen. Daarenboven scheen er toch wel wat variatie te zitten op kalenders en methodes... Die methode was dus goed bezig om vertikaal geklasseerd te worden tot ik deze (gratis) online maankalender vond.
De kalender bleek een gulden middenweg te zijn tussen de variaties die ik al eens tegenkwam en voldoende bommaproof om in te stappen zonder alle regels precies van buiten te moeten kennen, en bovenal : gratis. Gewoon de prentjes volgen (vruchtgewassen, bloemen, wortelgewassen, bladgewassen), dagen met de groene balk zijn "plantdagen", dagen zonder groene balk "zaaidagen". En daarmee zitten we vandaag dus op (ver)plantdagen en meer bepaald voor de vruchtgewassen en is het perfect om te snoeien of het gras af te rijden (voor wie dat nog durft ;-) Er zijn er die nog gedetailleerder gaan in het afbakenen van de periodes (blad gaat over in wortel om 17u41 en van die dingen) maar ik ben voorlopig tevreden met level één. Een dag of twee na volle maan zijn ideaal om te zaaien, dan maakt het zelfs niet uit wat (daar mik ik dan ook al een beetje traditioneel mijn tomaten en pepers op elk jaar).
Het is dus wel een kalender die iets dwingender is dan de 'probeer deze maand je erwten te leggen' (leg je erwten deze maand op ... en ...) als je de kalender wil volgen. Maar het is natuurlijk geen ramp wanneer je een gunstig 'venster' mist, de wereld draait door inderdaad (fantastisch programma trouwens), en de natuur dus ook.
Welke groenten, bloemen en fruit je wanneer precies moet doen zal je in die kalenders meestal niet vinden maar daar bestaan voldoende andere lijstjes en kalenders voor. Maar iets dwingender heeft ook zo z'n voordelen ("ik moet op ... de bloemen zaaien of het is pas weer voor ..."). Dat maakt soms het verschil tussen "da'k het morgen zal doen" (en van morgen komt overmorgen en de dag daarna, u weet wel van de 5 minuten politieke moed) en "vandaag even de erwten, morgen even de tomaten, overmorgen even de sla". Spreidingsplannen, daar kunnen we niet tegen zijn.
De methode zou beter werken zonder chemie en met veel huiscompost, maar dat vind ik nogal zweverig. Ik hou niet zo van zweverige stellingen maar ik hou wel van 'zonder chemie' en 'met huiscompost' dus dat komt dan even goed uit.
Wortelen op vrijdag en sla op zaterdag, of andersom, of alles een beetje door elkaar ... zou het echt veel uitmaken ? Maar wij mensen kiezen toch zo moeilijk van die triviale dingen (of bent u altijd de eerste om te antwoorden waar we naar toe gaan of wat we eten vanavond ?) Ik heb te weinig plaats en tijd om proefvelden aan te leggen maar ach, soms moet een mens al eens blind in iets geloven, of het nu Aladin is of God ... maar vergeet vooral uzelf niet.
Je had toch niet verwacht dat dit in twee regels kon ??
Ik breek trouwens al weken mijn hoofd over hoe ik dat van die maan verkocht zou krijgen, alsof ik om te beginnen al een expert zou zijn laat staan missionaris. Valt er eigenlijk wel iets uit te leggen, 't is te zeggen : is er iets ? Laten we de hypothese daarom misschien even omdraaien en er van uit gaan dat er niets is, dat het dus niet uitmaakt wanneer je wat doet ('planten groeien toch', is een stelling die moeilijk te weerleggen is). Zou je het dan, zelfs in dat geval, erg vinden dat er een tuinkalender was die je concreet maar flou genoeg vertelt wanneer je wat moet doen, en af toe ook wanneer wat niet. Waarschijnlijk niet want er is toch 'werk' genoeg in de moestuin om uit te kiezen en bij veel werk verliest een mens al eens het overzicht (even vasthouden dat gevoel). Stel dat het werken volgens zo'n voorgekauwde kalender dan ook nog eens betere resultaten zou kunnen opleveren (nog altijd voorwaardelijk en geheel vrijblijvend), wat heb je dan te verliezen ? Weinig.
Niet niets, want sommige kalenders komen wel voor een prijsje. Maar kom, u bent eigenlijk al vertrokken zie.
De maan hangt rond ons maar rond de maan hangen veel mythes. Meer moorden, meer ongevallen, meer geboortes, ... en vele blijven na onderzoek niet meer dan toogpraat of in het beste geval onzeker. Dat de maan invloed zou kunnen hebben op de planten lijkt echter niet geheel onmogelijk. Door licht en haar aantrekkingskracht om maar wat te noemen. Als je met volle maan rond middernacht soms de krant nog kan lezen in je slaapkamer (alleen al daarom ben ik een groot bewonderaar van de maan maar eerlijk is eerlijk : het helpt dat je zonder gordijnen en van die andere stoffige dingen slaapt), en dat dat licht 'maar' weerkaatst zonlicht is, dan is er toch iets voor te zeggen dat planten en zaailingen in het bijzonder daar wat van kunnen profiteren (fotosynthese blijft de soep-hoofdschotel-en-nagerecht van de planten, en er was toch dat onderzoek rond grondbewerking en (onkruid)groei bij licht vs. pikkedonker).
Het meest gebruikte argument is je zeker bijgebleven uit de aardrijkskundelessen, die les waarbij de aarde al eens wat overdreven werd afgeplat om de waterverplaatsing door de aantrekkingskracht van de maan voor te stellen. De zon doet ook mee, maar de maan is, ondanks zijn kleinere massa, veel sterker omdat hij veel dichter bij ons staat. Die krachten zijn het sterkst wanneer aarde, maan en zon op één lijn staan (zon en maan elkaar dus niet tegenwerken bij het trekken) : bij volle en nieuwe maan dus.
Een hogere waterstand in de bodem, wellicht minder weerstand om van dat water te genieten, sapstromen, ... allemaal waterige factoren die een aantal beslissingen in de maankalender gaan beïnvloeden : bij 'laag water' is de grond makkelijker te bewerken, kunnen sommige (droge) gewassen beter geoogst worden (langer bewaard), 'hoog water' is dan weer beter voor de kieming van zaden, het oogsten van weer andere (sappige) gewassen,.... Zaaien, (ver)planten, oogsten,... op het juiste moment, zou dus een betere opkomst van zaden, groei, opbrengst en bewaarbaarheid geven.
En kijk eens naar de k(r)a(r)a(k)terkop van de maan, veel inslagen van keitjes die anders misschien op ons hoofd waren gevallen, dan moet je toch wel wat respect hebben voor die verre buur (beter een verre buur dan een domme vriend, of hoe gaat het spreekwoord weer). En misschien herkennen planten en zaden wel een beetje waar ze zich bevinden in het seizoen op basis van die constante maancycli (net zoals wij onze pasen elk jaar berekenen), "begin maar te kiemen zodra het eens meer dan 10°C wordt" zou misschien een gevaarlijke strategie zijn ... misschien. Om het nog complexer te maken zijn er ook nog die andere brokken in de hemel (of is er niets of niemand in de kosmos moest ik van Stijn vragen), maar laten we die even vergeten (de rest van de kosmos).
Toen ik een reportage zag over de aanhangers van de maankalender zag ik praktijkvoorbeelden van aardappelen (het meest gebruikt om te experimenttelen met de maankalender - een verder geheel toevallige wooldspeling solly) : rijen opgezet volgens de maan en andere op "verkeerde" momenten en de verschillen waren enorm (net zoals met dat andere, maar dat is een cliffhanger voor later). Naar de methodologische score van die onderzoeken hebben we meestal het raden maar een beetje pseudowetenschap op zijn tijd heeft ook z'n charmes. Als je verder op zoek gaat kom je steevast bij dezelfde namen terecht : Maria Thun (uiteraard), en Rudolf Steiner (ja, die van de scholen) en andere. De eerste kalender die ik kocht was dan ook een echte van Thun. Maar de teleurstelling kon niet groter zijn. Zonder achtergrond leest een menukaart van de meeneembelg in Tokyo vlottel, en het bleek al gauw dat je elk jaar een nieuwe kalender mocht kopen. Daarenboven scheen er toch wel wat variatie te zitten op kalenders en methodes... Die methode was dus goed bezig om vertikaal geklasseerd te worden tot ik deze (gratis) online maankalender vond.
De kalender bleek een gulden middenweg te zijn tussen de variaties die ik al eens tegenkwam en voldoende bommaproof om in te stappen zonder alle regels precies van buiten te moeten kennen, en bovenal : gratis. Gewoon de prentjes volgen (vruchtgewassen, bloemen, wortelgewassen, bladgewassen), dagen met de groene balk zijn "plantdagen", dagen zonder groene balk "zaaidagen". En daarmee zitten we vandaag dus op (ver)plantdagen en meer bepaald voor de vruchtgewassen en is het perfect om te snoeien of het gras af te rijden (voor wie dat nog durft ;-) Er zijn er die nog gedetailleerder gaan in het afbakenen van de periodes (blad gaat over in wortel om 17u41 en van die dingen) maar ik ben voorlopig tevreden met level één. Een dag of twee na volle maan zijn ideaal om te zaaien, dan maakt het zelfs niet uit wat (daar mik ik dan ook al een beetje traditioneel mijn tomaten en pepers op elk jaar).
Het is dus wel een kalender die iets dwingender is dan de 'probeer deze maand je erwten te leggen' (leg je erwten deze maand op ... en ...) als je de kalender wil volgen. Maar het is natuurlijk geen ramp wanneer je een gunstig 'venster' mist, de wereld draait door inderdaad (fantastisch programma trouwens), en de natuur dus ook.
Welke groenten, bloemen en fruit je wanneer precies moet doen zal je in die kalenders meestal niet vinden maar daar bestaan voldoende andere lijstjes en kalenders voor. Maar iets dwingender heeft ook zo z'n voordelen ("ik moet op ... de bloemen zaaien of het is pas weer voor ..."). Dat maakt soms het verschil tussen "da'k het morgen zal doen" (en van morgen komt overmorgen en de dag daarna, u weet wel van de 5 minuten politieke moed) en "vandaag even de erwten, morgen even de tomaten, overmorgen even de sla". Spreidingsplannen, daar kunnen we niet tegen zijn.
De methode zou beter werken zonder chemie en met veel huiscompost, maar dat vind ik nogal zweverig. Ik hou niet zo van zweverige stellingen maar ik hou wel van 'zonder chemie' en 'met huiscompost' dus dat komt dan even goed uit.
Wortelen op vrijdag en sla op zaterdag, of andersom, of alles een beetje door elkaar ... zou het echt veel uitmaken ? Maar wij mensen kiezen toch zo moeilijk van die triviale dingen (of bent u altijd de eerste om te antwoorden waar we naar toe gaan of wat we eten vanavond ?) Ik heb te weinig plaats en tijd om proefvelden aan te leggen maar ach, soms moet een mens al eens blind in iets geloven, of het nu Aladin is of God ... maar vergeet vooral uzelf niet.
Je had toch niet verwacht dat dit in twee regels kon ??
13.4.10
manhandling the lawn ...
Heerlijk toch gazonverzorging 'op z'n angels'. Ik kijk er steeds weer naar uit. Zoals altijd zijn er natuurlijk weer voor- en tegenstanders, maar een mens leeft maar als hij ergens voor en ook minstens ergens tegen kan zijn. Beide standpunten verdienen hun schare volgelingen, en als je ophoudt de andere groep te willen bekeren of te veroordelen wordt je leven alras een stuk vrolijker en rustiger.
Neem nu de controverse rond folkfestival Dranouter bijvoorbeeld (en door consequent folkfestival dranouter te schrijven beken ik meteen de kleur van Mein Kampf) dat ondertussen een nieuwe website heeft gekregen (een flauw aftreksel van Rock Werchter) en zowel met de nieuwe naam als de nieuwe site de jammerlijke trend naar 'een festival voor een zo breed mogelijk publiek' verderzet. Met het nieuwe logo lijken ze wel op een graspop, een gelijknamig festival dat nochtans slimmer was en zijn dorpsfestival voor breed publiek karakter inruilde voor een niche in de markt (de metal, hoewel Aerosmith toch nog al redelijk mainstream kan genoemd worden). Jaren ben ik weggebleven uit folkfestival Dranouter vanwege de dronken hangjongeren (Chiro zonder kamp) die verdwaald waren op het verkeerde festival (wegens folkfestival), gelokt door één honingzoete publiekstrekker als een 'The Levellers' of een (godbetert) 'Joost Zwijgeens', maar met geen klontje suiker één van het dozijn dozijn andere (folkfestival) groepen doorgeslikt kreeg en er dan maar de raarste bezigheidstherapiën voor verzonnen (zoals "hang-eens-in-zijn-bier-van-hem-daar of een 24u-lief-klein-konijntje-dat-niet-springt-had-een-vliegje-op-zijn-neus-voor-anders-debielen-marathon die ze helaas meestal volledig uitkropen), ze hebben tenslotte die analoge armband voor vier dagen Heuvelland.
Maar soit we wijken af ... (best wel een leuke affiche trouwens en zolang ze de Guinness niet vervangen door Heineken wacht ik het gestage verval van het folkfestival met Folk naar een dorpsfestival met liekes verder af) ... gras kammen.
De tegenstanders zijn meestal degene die ook nog die dure zakken 6-in-1 verzorging moeten verkopen, of zij die sowieso al tegen gazon zijn of zij die eigenlijk wel voor gazon zijn maar er buiten zo weinig mogelijk maaibeurten ook verder niets willen aan doen (dan klagen dat ze geen mooi gazon hebben, en dan maar meespringen op de kar van de mensen die tegen een gazon zijn nadat ze er nog eens een extra portie 'goei poeier uit een zakje' hebben overgestrooid).
Natuurlijk zijn er ook de mensen die nog niet weten wat graskammen (verticuteren) is, en uiteraard ook een groep mensen die jaarlijks één of soms tweemaal hun gras uitkammen. Hopelijk voorstanders die laatste groep anders ben je ook maar een slaaf van je tuin.
Ik ben een trouwe aanhanger van de jaarlijkse kambeurt (ook van de regresserende graslijn, maar dat mag geen reden zijn om niet te kammen; vraag maar aan nonkel Phielemon die dagelijks zijn vijftig centimeter lange haren - alle zes - over de kale kop dresseert). Bij ons ongeveer een halve dag werk, en een werkje waarvan je meteen het resultaat ziet (van de leukste soort dus).
Kost buiten de éénmalige investering van een verticuteermachine uit de vierletterketen omzeggens niets (mijn machientje doet het al een seizoen of tien; zou er nog moeten aan mankeren, amper 5 volle dagen arbeid). Elk jaar een verjongde grasmat en elk jaar weer een flinke rosse mulchlaag voor de serre waardoor het werk daar tot de essentie wordt herleid (nl. het verzorgen van de planten, en niet het beheersen van het onkruid in dat subtropische klimaat). En ik zou nog vergeten te zeggen hoe netjes de "winterschade" wordt genivelleerd (mols-piere-miere-hoopkes,...)
Waarom zou je daar tegen willen zijn ?? (ofschoon het nog steeds toegestaan is om er tegen te zijn, tuurlijk wel).
Nabehandelen met basisbekalking (tegen de spontane verzuring), wat later gevolgd door een basisbemesting (tegen de onkruiden), echt kale plakken opternieft inzaaien, en eventueel aftoppen met scherp zand en/of compost voor de die-hards (die meestal ook nog een beluchtingsmachine huren waarmee ze aarde(wijn)stoppen uit de grond trekken).
Probeer het eens, manhandling the lawn, zengewijs samenreifen van het gras en het mulchen van de serre : een brede glimlach zal u bijstaan tijdens de rest van de zomer...
Hmm, Magnapop op het gereïncarneerde Rock Torhout (15 mei), laat dat nu net het schijfje zijn dat ik vannacht bij het verspenen op staan had (koriander is ook een leuke om te bepotelen amai), één van de schijfjes die ze getekend hebben op ApolloRock, ooit ... het jeugdsentiment begint alweer te pruttelen.
Neem nu de controverse rond folkfestival Dranouter bijvoorbeeld (en door consequent folkfestival dranouter te schrijven beken ik meteen de kleur van Mein Kampf) dat ondertussen een nieuwe website heeft gekregen (een flauw aftreksel van Rock Werchter) en zowel met de nieuwe naam als de nieuwe site de jammerlijke trend naar 'een festival voor een zo breed mogelijk publiek' verderzet. Met het nieuwe logo lijken ze wel op een graspop, een gelijknamig festival dat nochtans slimmer was en zijn dorpsfestival voor breed publiek karakter inruilde voor een niche in de markt (de metal, hoewel Aerosmith toch nog al redelijk mainstream kan genoemd worden). Jaren ben ik weggebleven uit folkfestival Dranouter vanwege de dronken hangjongeren (Chiro zonder kamp) die verdwaald waren op het verkeerde festival (wegens folkfestival), gelokt door één honingzoete publiekstrekker als een 'The Levellers' of een (godbetert) 'Joost Zwijgeens', maar met geen klontje suiker één van het dozijn dozijn andere (folkfestival) groepen doorgeslikt kreeg en er dan maar de raarste bezigheidstherapiën voor verzonnen (zoals "hang-eens-in-zijn-bier-van-hem-daar of een 24u-lief-klein-konijntje-dat-niet-springt-had-een-vliegje-op-zijn-neus-voor-anders-debielen-marathon die ze helaas meestal volledig uitkropen), ze hebben tenslotte die analoge armband voor vier dagen Heuvelland.
Maar soit we wijken af ... (best wel een leuke affiche trouwens en zolang ze de Guinness niet vervangen door Heineken wacht ik het gestage verval van het folkfestival met Folk naar een dorpsfestival met liekes verder af) ... gras kammen.
De tegenstanders zijn meestal degene die ook nog die dure zakken 6-in-1 verzorging moeten verkopen, of zij die sowieso al tegen gazon zijn of zij die eigenlijk wel voor gazon zijn maar er buiten zo weinig mogelijk maaibeurten ook verder niets willen aan doen (dan klagen dat ze geen mooi gazon hebben, en dan maar meespringen op de kar van de mensen die tegen een gazon zijn nadat ze er nog eens een extra portie 'goei poeier uit een zakje' hebben overgestrooid).
Natuurlijk zijn er ook de mensen die nog niet weten wat graskammen (verticuteren) is, en uiteraard ook een groep mensen die jaarlijks één of soms tweemaal hun gras uitkammen. Hopelijk voorstanders die laatste groep anders ben je ook maar een slaaf van je tuin.
Ik ben een trouwe aanhanger van de jaarlijkse kambeurt (ook van de regresserende graslijn, maar dat mag geen reden zijn om niet te kammen; vraag maar aan nonkel Phielemon die dagelijks zijn vijftig centimeter lange haren - alle zes - over de kale kop dresseert). Bij ons ongeveer een halve dag werk, en een werkje waarvan je meteen het resultaat ziet (van de leukste soort dus).
Kost buiten de éénmalige investering van een verticuteermachine uit de vierletterketen omzeggens niets (mijn machientje doet het al een seizoen of tien; zou er nog moeten aan mankeren, amper 5 volle dagen arbeid). Elk jaar een verjongde grasmat en elk jaar weer een flinke rosse mulchlaag voor de serre waardoor het werk daar tot de essentie wordt herleid (nl. het verzorgen van de planten, en niet het beheersen van het onkruid in dat subtropische klimaat). En ik zou nog vergeten te zeggen hoe netjes de "winterschade" wordt genivelleerd (mols-piere-miere-hoopkes,...)
Waarom zou je daar tegen willen zijn ?? (ofschoon het nog steeds toegestaan is om er tegen te zijn, tuurlijk wel).
Nabehandelen met basisbekalking (tegen de spontane verzuring), wat later gevolgd door een basisbemesting (tegen de onkruiden), echt kale plakken opternieft inzaaien, en eventueel aftoppen met scherp zand en/of compost voor de die-hards (die meestal ook nog een beluchtingsmachine huren waarmee ze aarde(wijn)stoppen uit de grond trekken).
Probeer het eens, manhandling the lawn, zengewijs samenreifen van het gras en het mulchen van de serre : een brede glimlach zal u bijstaan tijdens de rest van de zomer...
Hmm, Magnapop op het gereïncarneerde Rock Torhout (15 mei), laat dat nu net het schijfje zijn dat ik vannacht bij het verspenen op staan had (koriander is ook een leuke om te bepotelen amai), één van de schijfjes die ze getekend hebben op ApolloRock, ooit ... het jeugdsentiment begint alweer te pruttelen.
5.4.10
The Morning After P...
Nee, niet die Pil, ook niet Pasen, maar Pizza. De perfecte morning after Pizza, ideaal voor na die perfecte avond, maar ook op een doodnormale doordeweekse ochtend. 's Morgens pizza, kan dat ? Waarom niet ?
- Pizzadeeg (wat bloem, gist, zout, suiker, water en olie - neem 1kg, 14g, 14g, 20-40g, 650ml, 2 EL, en je hebt 7 stuks van 250g), zoals altijd een dagje vantevoren bereiden voor de trage rijs (stop de rest gewoon in de vriezer voor de ultra trage rijs) maar in dit geval ook gewoon bijzonder handig want zo moet je 's morgens niet in een homp deeg liggen kneden (daar is de morning after meestal niet voor geschikt). Ja, kant-en-klaar deeg kan ook (mag zelfs), maar probeer het toch eens met de hand : belachelijk eenvoudig en verschrikkelijk lekkerder.
- kaas/kazen, gewoon wat je lekker vindt (kies er vier en je hebt een quattro formaggio)
- spek (dun ontbijtspek of licht voorgebakken dikkere lappen)
- rauwe paarde-ogen. Nu bevat een Belgisch dieet al eens paardevlees maar zover ik weet nooit de ogen, spiegelei of ongeklutste omelet is misschien dichter bij de Europese standaardtaal.
- optioneel versieringskes (ui, sjalot, look, ... alles wat je al eens in een omelet draait zou ik zeggen)
- optioneel kruiden (spek is al zout, en goede kaas en een redelijk scharrelei komen ook niet smaakloos)
Deeg uitrollen, alles erop kieperen - waarbij het kan helpen om controle te houden over de baan van het ei, als je kuilen maakt (voor de Belgische weggebruiker) of dammetjes opwerpt (voor onze Nederlandse buren). Oven in. Niet te ver van de oven gaan lopen, het zal sowieso een beetje experimenteren zijn voor de perfecte cuisson van de dooier (saignant of bien cuit comme vous voulez); paaseikesrapen kan net iets te lang duren... Klaar.
En lekker dat dat is. Heb ik al gezegd dat het lekker is? Help me er even aan denken dat ik niet vergeet te zeggen hoe lekker dat dat is. En snel. Sneller dan 's zondags even naar de bakker te fietsen, of te ottovoituren.
En als je dan toch niet naar de bakker moet, nog snel snel wat (limoncello)marsepein kneden en even een paasklokje bakken... (niks te hype, soms gewoon genotypisch dus van te moetes)
De tomaten gaan ondertussen al eens naar het d(r)uivenkot voor een dagelijkse portie 'echte' zon van bovenaf, en een beetje tocht om te wapperen maar ze blijven er nog niet slapen (veels te koud). Je zou het soms niet zeggen maar het seizoen gaat vooruit...ze mogen weer eens verspeend worden.
- Pizzadeeg (wat bloem, gist, zout, suiker, water en olie - neem 1kg, 14g, 14g, 20-40g, 650ml, 2 EL, en je hebt 7 stuks van 250g), zoals altijd een dagje vantevoren bereiden voor de trage rijs (stop de rest gewoon in de vriezer voor de ultra trage rijs) maar in dit geval ook gewoon bijzonder handig want zo moet je 's morgens niet in een homp deeg liggen kneden (daar is de morning after meestal niet voor geschikt). Ja, kant-en-klaar deeg kan ook (mag zelfs), maar probeer het toch eens met de hand : belachelijk eenvoudig en verschrikkelijk lekkerder.
- kaas/kazen, gewoon wat je lekker vindt (kies er vier en je hebt een quattro formaggio)
- spek (dun ontbijtspek of licht voorgebakken dikkere lappen)
- rauwe paarde-ogen. Nu bevat een Belgisch dieet al eens paardevlees maar zover ik weet nooit de ogen, spiegelei of ongeklutste omelet is misschien dichter bij de Europese standaardtaal.
- optioneel versieringskes (ui, sjalot, look, ... alles wat je al eens in een omelet draait zou ik zeggen)
- optioneel kruiden (spek is al zout, en goede kaas en een redelijk scharrelei komen ook niet smaakloos)
Deeg uitrollen, alles erop kieperen - waarbij het kan helpen om controle te houden over de baan van het ei, als je kuilen maakt (voor de Belgische weggebruiker) of dammetjes opwerpt (voor onze Nederlandse buren). Oven in. Niet te ver van de oven gaan lopen, het zal sowieso een beetje experimenteren zijn voor de perfecte cuisson van de dooier (saignant of bien cuit comme vous voulez); paaseikesrapen kan net iets te lang duren... Klaar.
En lekker dat dat is. Heb ik al gezegd dat het lekker is? Help me er even aan denken dat ik niet vergeet te zeggen hoe lekker dat dat is. En snel. Sneller dan 's zondags even naar de bakker te fietsen, of te ottovoituren.
En als je dan toch niet naar de bakker moet, nog snel snel wat (limoncello)marsepein kneden en even een paasklokje bakken... (niks te hype, soms gewoon genotypisch dus van te moetes)
De tomaten gaan ondertussen al eens naar het d(r)uivenkot voor een dagelijkse portie 'echte' zon van bovenaf, en een beetje tocht om te wapperen maar ze blijven er nog niet slapen (veels te koud). Je zou het soms niet zeggen maar het seizoen gaat vooruit...ze mogen weer eens verspeend worden.
3.4.10
EUREKA ... eindelijk
Nee, ik ben nog niet begonnen in de volle grond (maar dat gaat nu niet lang meer duren), dat van de maankalender is het ook nog niet (maar dat gaat nu niet lang meer duren) en of de moerbei eindelijk in de was gaat geraken laat hij nog niet zien (maar dat gaat nu niet lang meer duren). Nee, niks van dat alles maar niet minder bijzonder.
Ik ga niet nog meer reclame maken voor de luxaflex als plantenlabel want het wordt precies al moeilijker om er nog te vinden. (allez nog één keer dan :) Luxaflexen zijn perfecte plantenlabels, want je kan ze voor een paar euro in een kringloopwinkel op de kop tikken en met een weloverwogen actie van de schaar haal je er een paar honderd blanco labels uit. Prijs/kwaliteit alleszins een betere zaak dan een paar euro voor tien labels in het tuincentrum om de hoek, en voor de afvalberg toch ook een goede zaak want wie hangt die licht vergeelde luxaflexen anders nog op ? (mooie reepjes knippen uit een melkbus ? vanzelfsprekend makkelijker dan wanneer de melk in glazen flessen komt, maar dat zijn uiteindelijk toch ook maar van die slappe pluriforme dingetjes).
Eigenlijk moet ik zeggen bijna perfect want de Achillespees van de meeste labels blijft het beschrijven met 'onuitwisbare' inkt. In weer en wind, maar soms zelfs al onder de beschutting van de serre, blijkt dat onuitwisbaar toch maar een relatief gegeven. Goed voor de herbruikbaarheid van het plantenlabel maar jammer voor de naamloos geworden drager. Als je een half dozijn Jalapenos hebt staan (die herkent zelfs een leek; de niet-ingewijde buitenstaander bedoel ik dan, niet de porei) is het anders wel handig dat je precies weet welke. Misschien wil je wel zaad oogsten (en dan mag daar een naampje bij) of misschien kan je helemaal geen zaad nemen (wegens F1 hybride die meestal geen stabiele nakomelingen geeft), bijvoorbeeld.
Maar, neem ondertussen nog eens een slok van je rode wijn, de oplossing is nabij en nog goedkoper en duurzamer dan de luxaflex. Het vergt wel een kleine start-investering (tenzij je al eens een chassisnummertje omkat) : slagletters. De (lood?)wikkel van de fles is zo zacht, een kind kan de was doen. En aangezien je de wikkel toch ruim moet verwijderen bij het schenken (wijn mag nooit in contact komen met dit metaal) kan je hem er beter volledig afhalen (loodwikkels, voor zover ze nog worden toegepast, worden al eens bij het klein gevaarlijk afval gesorteerd ... maar door wie vraag ik me dan af).
De embossed-look is wel netjes maar zelfs als je het metaal weer vlak zou strijken blijft de naam zichtbaar. Een paar strakke tourkes rond een ijzerdraadje of bindbuis en je naampje loopt nooit nog weg (een klassieke 'door het gaatje' kan ook, maar is toch wat kwetsbaarder denk ik - zeker uit een enkele laag).
Bij het opkweken heeft een priklabel-type-luxaflex misschien nog de voorkeur (al was het maar dat ik er geen 240 ga liggen ponsen voor de tomaten), maar 'ter plaatse' of voor de gasten die wat langer aan huis blijven (ik noem maar wat : dat dozijn fruitbomen dat je geplant hebt, die twee dozijn kleinfruitvariëteiten of die drie dozijn bijzonder rozenrassen - jaja, uit het hoofd, nu nog wel maar over tien jaar ...) is dit toch wel fantastisch. Het moet nog blijken hoe lang deze labels zullen meegaan maar een beredeneerde gok zegt : zeer lang.
There is ART in rose quartz, typography art...
Weer een reden om aan de wijn te blijven. Schol, sláinte, prosit, zum wohl, skål, cheers, cin cin...
Ik ga niet nog meer reclame maken voor de luxaflex als plantenlabel want het wordt precies al moeilijker om er nog te vinden. (allez nog één keer dan :) Luxaflexen zijn perfecte plantenlabels, want je kan ze voor een paar euro in een kringloopwinkel op de kop tikken en met een weloverwogen actie van de schaar haal je er een paar honderd blanco labels uit. Prijs/kwaliteit alleszins een betere zaak dan een paar euro voor tien labels in het tuincentrum om de hoek, en voor de afvalberg toch ook een goede zaak want wie hangt die licht vergeelde luxaflexen anders nog op ? (mooie reepjes knippen uit een melkbus ? vanzelfsprekend makkelijker dan wanneer de melk in glazen flessen komt, maar dat zijn uiteindelijk toch ook maar van die slappe pluriforme dingetjes).
Eigenlijk moet ik zeggen bijna perfect want de Achillespees van de meeste labels blijft het beschrijven met 'onuitwisbare' inkt. In weer en wind, maar soms zelfs al onder de beschutting van de serre, blijkt dat onuitwisbaar toch maar een relatief gegeven. Goed voor de herbruikbaarheid van het plantenlabel maar jammer voor de naamloos geworden drager. Als je een half dozijn Jalapenos hebt staan (die herkent zelfs een leek; de niet-ingewijde buitenstaander bedoel ik dan, niet de porei) is het anders wel handig dat je precies weet welke. Misschien wil je wel zaad oogsten (en dan mag daar een naampje bij) of misschien kan je helemaal geen zaad nemen (wegens F1 hybride die meestal geen stabiele nakomelingen geeft), bijvoorbeeld.
Maar, neem ondertussen nog eens een slok van je rode wijn, de oplossing is nabij en nog goedkoper en duurzamer dan de luxaflex. Het vergt wel een kleine start-investering (tenzij je al eens een chassisnummertje omkat) : slagletters. De (lood?)wikkel van de fles is zo zacht, een kind kan de was doen. En aangezien je de wikkel toch ruim moet verwijderen bij het schenken (wijn mag nooit in contact komen met dit metaal) kan je hem er beter volledig afhalen (loodwikkels, voor zover ze nog worden toegepast, worden al eens bij het klein gevaarlijk afval gesorteerd ... maar door wie vraag ik me dan af).
De embossed-look is wel netjes maar zelfs als je het metaal weer vlak zou strijken blijft de naam zichtbaar. Een paar strakke tourkes rond een ijzerdraadje of bindbuis en je naampje loopt nooit nog weg (een klassieke 'door het gaatje' kan ook, maar is toch wat kwetsbaarder denk ik - zeker uit een enkele laag).
Bij het opkweken heeft een priklabel-type-luxaflex misschien nog de voorkeur (al was het maar dat ik er geen 240 ga liggen ponsen voor de tomaten), maar 'ter plaatse' of voor de gasten die wat langer aan huis blijven (ik noem maar wat : dat dozijn fruitbomen dat je geplant hebt, die twee dozijn kleinfruitvariëteiten of die drie dozijn bijzonder rozenrassen - jaja, uit het hoofd, nu nog wel maar over tien jaar ...) is dit toch wel fantastisch. Het moet nog blijken hoe lang deze labels zullen meegaan maar een beredeneerde gok zegt : zeer lang.
There is ART in rose quartz, typography art...
Weer een reden om aan de wijn te blijven. Schol, sláinte, prosit, zum wohl, skål, cheers, cin cin...
1.4.10
arboretum bokrijk
Iedereen wil onder de kerktoren werken, behalve de Limburgers, die willen allemaal in Brussel werken. Daarom duurt een reis in de richting van Limburg al eens wat langer in de avondspits en zo missen wij al eens een afspraak in het arboretum van Bokrijk (weer één van die schaarse momenten dat het hebben van een gsm handig zou kunnen geweest zijn).
Geen spoor van de rest van de groep, dan maar met flinke pas alleen op stap, in de hoop hen misschien nog ergens op het domein te treffen. Ondertussen natuurlijk niet blind voor wat de lente te bieden heeft, en ook een half oog omhoog naar de fototoestellen-bedreigende-lucht (dan zie je trouwens dat het goed gaat met de rode eekhoorn in de Bokrijkse bossen, te schuw om zich te laten fotograferen maar wel frank genoeg om een stukje mee te lopen door de toppen van de bomen). Die met sporadische buitjes dreigende lucht was misschien wel de reden waarom de anderen er niet waren - wussies, zo droog al afdruipen. Maar het begon al gauw echt te regenen en te donkeren dus tijd om af te zakken naar het Koetshof voor een welverdiende troostborrel tot aan de pauze (een bakkie troost had ook gekund, maar 24 flesjes, zo droevig was ik nu ook weer niet).
Het onverlichte verlaten bos gaf je onderhand het gevoel dat je elk moment aangerand kon worden, door een groepje Limburgse MegaLenigeLindsey's misschien. Dat beklijvende gevoel laat me sindsdien niet meer los (als je iemand met een brede glimlach tegenkomt is de kans groot dat ik het ben) maar kom, we dwalen af, en 't is niet de moment in dat donkere bos...
Plots zag ik een groepje paraplu's zigzaggen en dat vond ik verdacht en ook een beetje vervelend, want nu zou ik zeker niet overvallen worden (MegaLenigeLindsey's dragen toch geen paraplu's en overvallen al helemaal niet als er zoveel volk rondhangt - helaba, u dwaalt weer...). De groep. Had eerst de geurtuin gedaan. Gingen nu 'mijn' tuin doen. Dacht nog even 'dan doe ik die van jullie ondertussen, alleen (horen jullie mij MegaLenige...alleen)' maar ben toch maar gevolgd. Van de geurtuin heb ik dus weinig kunnen zien, maar in de rest van de tuin was het toch nog een beetje ingehouden lente :
stermagnolias open, de M. soulangianas beginnen, Primula's, bosanemonen, Scilla's, Corylopsis, Narcissen, Helleborus uiteraard, Chaenomeles stilaan, Forsythia natuurlijk, Styrax japonica, Caltha palustris, maar een zekere garantie voor wat oh's en ah's rond uw vijver is de Lysichiton americanus in (verteerbaar) geel. Voorbodes genoeg, maar echt knallen doet de lente voorlopig nog niet.
Sommige hebben helemaal geen bloemen of bladeren nodig om ook in de kijker te staan, zoals de stekelige stokken van de Aralia elata, de rode berk (Betula nigra) of de Zanthoxylum. Maar 'the talk of the night' was toch het plantje uit de geurentuin (dat ik dus niet heb gezien maar wel geïdentificeerd) : de Sanguinaria canadensis. Bij de opzoekingen nog een nieuw termpje leren kennen : de (lente) efemeren, dingen (maar vooral natuurlijke zaken en in het bijzonder planten) die maar zeer kort bestaan (letterlijk uit het grieks -ephemeros- voor één dag).
Heb je de maan nog gezien ? Twee dagen geleden volle maan dus vandaag de perfecte zaaidag, meteen ook de reden waarom ik weer dringend naar mijn potgrond moet en nog even niet kan uitleggen hoe dat nu zit met die maankalender... nog even geduld, heel even maar. beloofd.
Geen spoor van de rest van de groep, dan maar met flinke pas alleen op stap, in de hoop hen misschien nog ergens op het domein te treffen. Ondertussen natuurlijk niet blind voor wat de lente te bieden heeft, en ook een half oog omhoog naar de fototoestellen-bedreigende-lucht (dan zie je trouwens dat het goed gaat met de rode eekhoorn in de Bokrijkse bossen, te schuw om zich te laten fotograferen maar wel frank genoeg om een stukje mee te lopen door de toppen van de bomen). Die met sporadische buitjes dreigende lucht was misschien wel de reden waarom de anderen er niet waren - wussies, zo droog al afdruipen. Maar het begon al gauw echt te regenen en te donkeren dus tijd om af te zakken naar het Koetshof voor een welverdiende troostborrel tot aan de pauze (een bakkie troost had ook gekund, maar 24 flesjes, zo droevig was ik nu ook weer niet).
Het onverlichte verlaten bos gaf je onderhand het gevoel dat je elk moment aangerand kon worden, door een groepje Limburgse MegaLenigeLindsey's misschien. Dat beklijvende gevoel laat me sindsdien niet meer los (als je iemand met een brede glimlach tegenkomt is de kans groot dat ik het ben) maar kom, we dwalen af, en 't is niet de moment in dat donkere bos...
Plots zag ik een groepje paraplu's zigzaggen en dat vond ik verdacht en ook een beetje vervelend, want nu zou ik zeker niet overvallen worden (MegaLenigeLindsey's dragen toch geen paraplu's en overvallen al helemaal niet als er zoveel volk rondhangt - helaba, u dwaalt weer...). De groep. Had eerst de geurtuin gedaan. Gingen nu 'mijn' tuin doen. Dacht nog even 'dan doe ik die van jullie ondertussen, alleen (horen jullie mij MegaLenige...alleen)' maar ben toch maar gevolgd. Van de geurtuin heb ik dus weinig kunnen zien, maar in de rest van de tuin was het toch nog een beetje ingehouden lente :
stermagnolias open, de M. soulangianas beginnen, Primula's, bosanemonen, Scilla's, Corylopsis, Narcissen, Helleborus uiteraard, Chaenomeles stilaan, Forsythia natuurlijk, Styrax japonica, Caltha palustris, maar een zekere garantie voor wat oh's en ah's rond uw vijver is de Lysichiton americanus in (verteerbaar) geel. Voorbodes genoeg, maar echt knallen doet de lente voorlopig nog niet.
Sommige hebben helemaal geen bloemen of bladeren nodig om ook in de kijker te staan, zoals de stekelige stokken van de Aralia elata, de rode berk (Betula nigra) of de Zanthoxylum. Maar 'the talk of the night' was toch het plantje uit de geurentuin (dat ik dus niet heb gezien maar wel geïdentificeerd) : de Sanguinaria canadensis. Bij de opzoekingen nog een nieuw termpje leren kennen : de (lente) efemeren, dingen (maar vooral natuurlijke zaken en in het bijzonder planten) die maar zeer kort bestaan (letterlijk uit het grieks -ephemeros- voor één dag).
Heb je de maan nog gezien ? Twee dagen geleden volle maan dus vandaag de perfecte zaaidag, meteen ook de reden waarom ik weer dringend naar mijn potgrond moet en nog even niet kan uitleggen hoe dat nu zit met die maankalender... nog even geduld, heel even maar. beloofd.
28.3.10
preikes ...
De grond was me nog te nat maar mijn zin, dus werd het door heel wat omstandigheden verkort weekend ingevuld met andere dingen dan 'volle grond'. Ik ben daarin misschien streng voor mezelf maar ik heb geleerd dat dat geen theoretisch geleuter is van die 'structuurvernieling' (maar probeer het vooral zelf eens) : als ik natte grond (plakt een beetje) bewerk kan ik wel een paar taken van mijn todolijst schrappen maar krijg ik gegarandeerd van die baksteenklompjes waartussen het niet leuk groeien moet zijn; bewerk je alleen als het kruimelt, dan kruimelt het de rest van het seizoen.
Ik zou nochtans wel weten wat er in die volle grond mag. Schorseneren om te beginnen want die hebben baat bij een lange carrière. En erwten en bonen. De tuinbonen heb ik in dit seizoen-met-valse-start zelfs nog niet eens indoor voorgezaaid. Ik heb een heleboel dingen nog niet gedaan begint het plots te dagen. Gelukkig ook een heleboel dingen wel. En gelukkig valt er ook nog genoeg te doen waarvoor je niet in de grond moet zitten (zoals de grote schoonmaak - vergeet de oude aardbeibladeren niet op te ruimen).
Nog wat bomen gesnoeid, thuis en op verplaatsing. Bij die laatste was het bijna boomchirurgie (ik kruip gelukkig liever een boom in dan een ladder op). Ook nog eens een ervaring-aan-den-lijve dat je niet te spaarzaam moet snoeien bij opgroeiende (fruit)bomen. Als er een tak teveel zit (en die zijn er altijd) wil je hem toch ooit weg, en dan beter nu (potlooddik, op een trapladder) dan over 5 jaar (armdik, 4m boven de grond) - zowel voor snoeier (snoeischaar met twee vingers en de pink omhoog vs. forsbollen, zaagblad, zweet en 'van-ondereuh!!') als voor de snoeiwonden. Snoeien is altijd een beetje een gevecht met jezelf, maar maak gewoon af en toe een steen van je hart en zet de schaar erin ;-).
Als je nog moet snoeien dan moet je je toch wat haasten. Het is te zeggen, je hebt nog wel even de tijd maar nu de knoppen al uitlopen stoot je ze er ook makkelijker af en dat is spijtig. Het is wel belangrijk om fruit te snoeien, zowel bij de aanplant als het opgroeien (opbrengst van 'schoon fruit' en van die dingen).
Ook nog snel de wilgenstekken 'geknot' maar de melding duurt bijna langer dan het knotten zelf.
De compostfabriek een positie doorgedraaid. Bak één weer helemaal leeg, en een paar groene bakken vol compost geoogst uit bak drie, just-in-time voor het zaaien en planten straks (die mogen de kippen misschien volgende week wat onderdabben). Alle snoeihout netjes, verkort in stukjes van maximaal 10 cm, op de bodem van de drie bakken voor een goede drainage. Proper.
Alle winterprei geoogst en gezien dat het goed was. Allemaal fors dikker dan ze erin gingen - dat is ook al anders geweest. Sommige stokken een omtrek van wel bij de 20cm (zeg nu zelf, omtrek staat stoerder dan een doormetertje van 6cm of een straaltje van 3cm). Een tweetal ondergronds afgevreten, en nog een tweetal met rot in het hart. De rest allemaal eersteklas...
Er zijn geen honderd manieren om prei te oogsten, maar er is al zeker eentje hoe het niet moet : wild met rondvliegende aarde die maar al te graag bij de andere prei binnenvalt.
Het is trouwens ook de moment om de nieuwe herfstprei te zaaien, maar bij die uienfamilie heb ik de techniek toch nog niet helemaal te pakken. Geluggiklek kost een zakje zaad omzeggens niets en is er als het niet lukt toch altijd het vangnet van de plantprei op de markt.
Inderdaad aandachtige lezer, prei oogsten is ook "werken in de volle grond" maar dat oogsten is iets meer van te moetes dan het leggen van nieuwe zaden.
We kunnen er weer effe tegen...
Ik zou nochtans wel weten wat er in die volle grond mag. Schorseneren om te beginnen want die hebben baat bij een lange carrière. En erwten en bonen. De tuinbonen heb ik in dit seizoen-met-valse-start zelfs nog niet eens indoor voorgezaaid. Ik heb een heleboel dingen nog niet gedaan begint het plots te dagen. Gelukkig ook een heleboel dingen wel. En gelukkig valt er ook nog genoeg te doen waarvoor je niet in de grond moet zitten (zoals de grote schoonmaak - vergeet de oude aardbeibladeren niet op te ruimen).
Nog wat bomen gesnoeid, thuis en op verplaatsing. Bij die laatste was het bijna boomchirurgie (ik kruip gelukkig liever een boom in dan een ladder op). Ook nog eens een ervaring-aan-den-lijve dat je niet te spaarzaam moet snoeien bij opgroeiende (fruit)bomen. Als er een tak teveel zit (en die zijn er altijd) wil je hem toch ooit weg, en dan beter nu (potlooddik, op een trapladder) dan over 5 jaar (armdik, 4m boven de grond) - zowel voor snoeier (snoeischaar met twee vingers en de pink omhoog vs. forsbollen, zaagblad, zweet en 'van-ondereuh!!') als voor de snoeiwonden. Snoeien is altijd een beetje een gevecht met jezelf, maar maak gewoon af en toe een steen van je hart en zet de schaar erin ;-).
Als je nog moet snoeien dan moet je je toch wat haasten. Het is te zeggen, je hebt nog wel even de tijd maar nu de knoppen al uitlopen stoot je ze er ook makkelijker af en dat is spijtig. Het is wel belangrijk om fruit te snoeien, zowel bij de aanplant als het opgroeien (opbrengst van 'schoon fruit' en van die dingen).
Ook nog snel de wilgenstekken 'geknot' maar de melding duurt bijna langer dan het knotten zelf.
De compostfabriek een positie doorgedraaid. Bak één weer helemaal leeg, en een paar groene bakken vol compost geoogst uit bak drie, just-in-time voor het zaaien en planten straks (die mogen de kippen misschien volgende week wat onderdabben). Alle snoeihout netjes, verkort in stukjes van maximaal 10 cm, op de bodem van de drie bakken voor een goede drainage. Proper.
Alle winterprei geoogst en gezien dat het goed was. Allemaal fors dikker dan ze erin gingen - dat is ook al anders geweest. Sommige stokken een omtrek van wel bij de 20cm (zeg nu zelf, omtrek staat stoerder dan een doormetertje van 6cm of een straaltje van 3cm). Een tweetal ondergronds afgevreten, en nog een tweetal met rot in het hart. De rest allemaal eersteklas...
Er zijn geen honderd manieren om prei te oogsten, maar er is al zeker eentje hoe het niet moet : wild met rondvliegende aarde die maar al te graag bij de andere prei binnenvalt.
Het is trouwens ook de moment om de nieuwe herfstprei te zaaien, maar bij die uienfamilie heb ik de techniek toch nog niet helemaal te pakken. Geluggiklek kost een zakje zaad omzeggens niets en is er als het niet lukt toch altijd het vangnet van de plantprei op de markt.
Inderdaad aandachtige lezer, prei oogsten is ook "werken in de volle grond" maar dat oogsten is iets meer van te moetes dan het leggen van nieuwe zaden.
We kunnen er weer effe tegen...
26.3.10
Veenbessen opleggen ...
Zou het kunnen ? De Vaccinium macrocarpon x hibernicum (komt van Hibernia, Ierland, het land van de winter) zien er na 7 jaar in een potje in elk geval nog (redelijk) knapperig vers geconserveerd uit. Alleen de mobiliteit lijkt er niet op vooruit te zijn gegaan, Dolores is zeker geen podiumbeest van het kaliber van de Katzenjammerkatjes, eerder een Maurice-Praga-Kahn-Engelen die zijn smeerbeurt met Jemmeson nog niet heeft gehad (het lichaamsschema van een in de knoop geraakte vouwmeter, rebellion-girlpower kosteloos ingeruild voor mothers-of-four-start-2-line-dance - waarom doen ze dat toch vraag ik me soms af). Ik moest spontaan terugdenken aan die gelukkig niet te lange periode in mijn leven waar ik oudjes na een tergend langzame spurt aan de brug met gelijk leggers in de katrollen mocht hangen, zodat ze met een aangepast contragewicht nog eens op eigen kracht een arm boven het hoofd konden krijgen.
"Liked the Belgian Chocolates, bonne nuite bonjour Belgique", aandoenlijk maar probeer volgende keer misschien een paar 'bières Belgeoises' (iarracht ár eile teanga sé is fionnuar chomh maith) - ze woont tegenwoordig halftijds in Canada, vandaar waarschijnlijk de voorliefde voor frans-met-haar-op. Wat ging ze trouwens altijd in de coulissen zoeken na elke twee-drie nummers (kleine meisjes hebben kleine blaasjes?), dat was maar een beetje vervelend want je verwachtte minstens een kleine Lady GaGa transformatie maar het struisvogeloutfit werd pas bij de bisnummers ingeruild voor iets wat deed denken aan het gouden kleedje van zombie (inclusief de kralenpots).
Het was wachten op Salvation en Zombie voor het dak er in Vorst Nationaal (de concerttempel, niet de gevangenis) echt af ging maar toen ging het er ook helemaal af. Bij Salvation leek iedereen op het podium er zelfs echt zin in te hebben.
(No need to argue ... anymore, mister sound technician. Sir Allen says : YOU'RE FIRED !!).
Maar, Dolores, je mag me nog altijd in slaap komen zingen, met je kort kopke, in een niet te ruime pon achter die iets te grote witte gitaar. Jeugdsentiment, ge moet dat af en toe voorzien van spijs en drank (wat had ik een leuke bootlegcasette van de MTV sessions in 'de tent').
Iedereen kent natuurlijk Zombie, maar deze verse is ook wel 'leuk', al was het maar voor de intro van de Italiaanse schone "that's a gieter", gevolgd door Dolores "under the weather, when we were small, planting seeds and pulling weeds". Je kan niet zeggen dat ik niet mijn uiterste best doe om on-topic te blijven.
De crisis doet de belg blijkbaar niet spectaculair meer in zijn moestuin kruipen, planting seeds, pullings weeds. Slechts een kwart meer, en ook een kwart minder, en rara ongeveer de helft blijft dus ongewijzigd in het midden van de 'normale' verdeling. Gelukkig kon je met een beetje speurwerk op de site van de onderzoekers wat meer informatie vinden dan de samenvatting van de samenvatting in de krant, naast de samenvatting zelfs de volledige studie. Weinig nieuws onder de zon (tomaten zijn de populairste, ...), alleen misschien dat de gemiddelde vlaamse tuin slechts 229m² groot is. Eens nadenken wat me morgen allemaal kunnen doen...
"Liked the Belgian Chocolates, bonne nuite bonjour Belgique", aandoenlijk maar probeer volgende keer misschien een paar 'bières Belgeoises' (iarracht ár eile teanga sé is fionnuar chomh maith) - ze woont tegenwoordig halftijds in Canada, vandaar waarschijnlijk de voorliefde voor frans-met-haar-op. Wat ging ze trouwens altijd in de coulissen zoeken na elke twee-drie nummers (kleine meisjes hebben kleine blaasjes?), dat was maar een beetje vervelend want je verwachtte minstens een kleine Lady GaGa transformatie maar het struisvogeloutfit werd pas bij de bisnummers ingeruild voor iets wat deed denken aan het gouden kleedje van zombie (inclusief de kralenpots).
Het was wachten op Salvation en Zombie voor het dak er in Vorst Nationaal (de concerttempel, niet de gevangenis) echt af ging maar toen ging het er ook helemaal af. Bij Salvation leek iedereen op het podium er zelfs echt zin in te hebben.
(No need to argue ... anymore, mister sound technician. Sir Allen says : YOU'RE FIRED !!).
Maar, Dolores, je mag me nog altijd in slaap komen zingen, met je kort kopke, in een niet te ruime pon achter die iets te grote witte gitaar. Jeugdsentiment, ge moet dat af en toe voorzien van spijs en drank (wat had ik een leuke bootlegcasette van de MTV sessions in 'de tent').
Iedereen kent natuurlijk Zombie, maar deze verse is ook wel 'leuk', al was het maar voor de intro van de Italiaanse schone "that's a gieter", gevolgd door Dolores "under the weather, when we were small, planting seeds and pulling weeds". Je kan niet zeggen dat ik niet mijn uiterste best doe om on-topic te blijven.
De crisis doet de belg blijkbaar niet spectaculair meer in zijn moestuin kruipen, planting seeds, pullings weeds. Slechts een kwart meer, en ook een kwart minder, en rara ongeveer de helft blijft dus ongewijzigd in het midden van de 'normale' verdeling. Gelukkig kon je met een beetje speurwerk op de site van de onderzoekers wat meer informatie vinden dan de samenvatting van de samenvatting in de krant, naast de samenvatting zelfs de volledige studie. Weinig nieuws onder de zon (tomaten zijn de populairste, ...), alleen misschien dat de gemiddelde vlaamse tuin slechts 229m² groot is. Eens nadenken wat me morgen allemaal kunnen doen...
23.3.10
zeg dat het niet waar is ...
Is het nog ver voor dat pre-pensioen grote smurf ?? Ja, nog verder dan voordien.
Lang leve de tweedaagse werkweek (meer daarover op de conferentie in het weekend van 21, 22, 23, 24 en 25 augustus - naar H. Finkers).
Het gaat toch weer niet zo'n seizoen worden : mooi weer door de week, en weer alles behalve mooi weer in de weekeinden (vul de superlatieven langs gene kant van het spectrum zelf in, ik hou het graag netjes op m'n blog) ?
Misschien kunnen we dan zo rond ons 75ste toch al eens volgens het ritme van de natuur maar verder ook een beetje volgens ons eigen boekske een planninkje afwerken zonder te moeten mikken op dat ene droge weekend in de maand. Tegen die tijd kunnen we misschien ook gewoon beter voltijds op ons bankje in de moestuin blijven kamperen willen wij en niet de moestuindieven onze groenten oogsten en verbruiken. Want met toekomstperspectieven van 20 miljard hongerige mondjes en meer krijgt de slogan "eigen legummekes zijn goud waard" toch plots een andere lading. Begin al maar te oefenen.
Maar dit weekend was dus (zoals het volgende weekend) net iets te somber (en nat) om met veel plezier buiten te werken, gelukkig perfect genoeg om alvast de serre te verhuizen (dat kan je toch bijna 'binnenwerk' noemen), waarna we op bijna even traditionele wijze aan de après-déménagée zijn begonnen. Ook "binnen" bij de kachel op de eerste verdieping van het d(r)uivenkot, dat voor deze en alle volgende vergelijkbare aangelegenheden tot "'t schop" werd omgedoopt. Een plaats waar al eeuwenlang generatiegeheimen worden doorverteld, een gebruik dat deze generatie bijna zou hebben overgeslagen. Die laatste takken in de bloedlijn zijn bijna even boeiend als die van de eeuwen in het midden. "En wat hebben wij geleerd vandaag ?, Dat ga ik niet aan uwe neus hangen Piet".
Trouwens, hier was het nog te nat om ook maar iets te doen in de tuin (en waarschijnlijk ook een beetje in uw tuin). Tijd genoeg, verniel de structuur die je jarenlang zorgvuldig probeert op te bouwen niet met een premature hyperallergetische voorjaarsprikkel. Nee, bodemkundig is natte grond congé.
Maar er lagen hier zo wel op de valreep nog een 13-tal fruitbomen te wachten op een nieuwe lokatie : een rits Gemblouxvariëteiten voor de 3x6-meter+geleid langs de moestuinperken, 2 kniehoge leisnoeren voor de voortuin, een interimaris-ter-vervanging voor 'de boomgaard' en "de moerbei" (omdat het hier toch van die natte winters kunnen zijn, wilde ik de voorjaarsaanplantoptie wel eens proberen, en het zag er met die halve week voorzomer 'goed uit').
Dan maar een strategisch dagje verlof. Als bij toeval (maar ook een beetje omdat de juffen moe waren na een weekeindje schoolfeestmusical en dus ook een dag verlof nodig hadden) had ik een dag verlof + scheen het vandaag de perfecte "'maan'dag" te zijn voor het aanplanten van fruitbomen (Jawehl Wachtmaar, ik begin die maankalender ondertussen al gewoon spontaan te volgen zie - kijk mama, zonder handen) + scheen de zon == ideaal.
Zelf leibomen knutselen is trouwens niet zo moeilijk, laat die boom in pot van 120 euro dus maar staan en neem dat struikje van 6 euro mee; is ook veel leuker. De moerbei (poging-nummer-drie) in pot deze keer want met blote wortel durven die al eens weigeren te vertrekken (allez gij, wa ge nu zegt), als hij nu niet aanslaat ga ik mijn portie moerbeien wel gewoon in de kruidtuin wegsnoepen.
En zoals je kan zien heeft het gazon ook al een eerste trim gekregen, kunnen we straks weer kammen (voor de mulch in de serre, handig dat ze dus al op de nieuwe lokatie staat), en de rest van de verzorging beginnen.
De wintersierwaarde van de hortensias en de kornoeljes hebben we onderhand ook wel gehad, dus die hebben ook een flinke beurt gekregen.
Het begint dus wel een beetje "drukker" te worden : alle paprika's, pepers (120) en tomaten (240) zijn voor een eerste keer verspeend en doen het prima. Tijd om de kweekkast nog eens vol te duwen ... (kolen, selder, uien en van die dingen). Maar voor vandaag ga ik hem even afkappen als u mij toestaat.
Lang leve de tweedaagse werkweek (meer daarover op de conferentie in het weekend van 21, 22, 23, 24 en 25 augustus - naar H. Finkers).
Het gaat toch weer niet zo'n seizoen worden : mooi weer door de week, en weer alles behalve mooi weer in de weekeinden (vul de superlatieven langs gene kant van het spectrum zelf in, ik hou het graag netjes op m'n blog) ?
Misschien kunnen we dan zo rond ons 75ste toch al eens volgens het ritme van de natuur maar verder ook een beetje volgens ons eigen boekske een planninkje afwerken zonder te moeten mikken op dat ene droge weekend in de maand. Tegen die tijd kunnen we misschien ook gewoon beter voltijds op ons bankje in de moestuin blijven kamperen willen wij en niet de moestuindieven onze groenten oogsten en verbruiken. Want met toekomstperspectieven van 20 miljard hongerige mondjes en meer krijgt de slogan "eigen legummekes zijn goud waard" toch plots een andere lading. Begin al maar te oefenen.
Maar dit weekend was dus (zoals het volgende weekend) net iets te somber (en nat) om met veel plezier buiten te werken, gelukkig perfect genoeg om alvast de serre te verhuizen (dat kan je toch bijna 'binnenwerk' noemen), waarna we op bijna even traditionele wijze aan de après-déménagée zijn begonnen. Ook "binnen" bij de kachel op de eerste verdieping van het d(r)uivenkot, dat voor deze en alle volgende vergelijkbare aangelegenheden tot "'t schop" werd omgedoopt. Een plaats waar al eeuwenlang generatiegeheimen worden doorverteld, een gebruik dat deze generatie bijna zou hebben overgeslagen. Die laatste takken in de bloedlijn zijn bijna even boeiend als die van de eeuwen in het midden. "En wat hebben wij geleerd vandaag ?, Dat ga ik niet aan uwe neus hangen Piet".
Trouwens, hier was het nog te nat om ook maar iets te doen in de tuin (en waarschijnlijk ook een beetje in uw tuin). Tijd genoeg, verniel de structuur die je jarenlang zorgvuldig probeert op te bouwen niet met een premature hyperallergetische voorjaarsprikkel. Nee, bodemkundig is natte grond congé.
Maar er lagen hier zo wel op de valreep nog een 13-tal fruitbomen te wachten op een nieuwe lokatie : een rits Gemblouxvariëteiten voor de 3x6-meter+geleid langs de moestuinperken, 2 kniehoge leisnoeren voor de voortuin, een interimaris-ter-vervanging voor 'de boomgaard' en "de moerbei" (omdat het hier toch van die natte winters kunnen zijn, wilde ik de voorjaarsaanplantoptie wel eens proberen, en het zag er met die halve week voorzomer 'goed uit').
Dan maar een strategisch dagje verlof. Als bij toeval (maar ook een beetje omdat de juffen moe waren na een weekeindje schoolfeestmusical en dus ook een dag verlof nodig hadden) had ik een dag verlof + scheen het vandaag de perfecte "'maan'dag" te zijn voor het aanplanten van fruitbomen (Jawehl Wachtmaar, ik begin die maankalender ondertussen al gewoon spontaan te volgen zie - kijk mama, zonder handen) + scheen de zon == ideaal.
Zelf leibomen knutselen is trouwens niet zo moeilijk, laat die boom in pot van 120 euro dus maar staan en neem dat struikje van 6 euro mee; is ook veel leuker. De moerbei (poging-nummer-drie) in pot deze keer want met blote wortel durven die al eens weigeren te vertrekken (allez gij, wa ge nu zegt), als hij nu niet aanslaat ga ik mijn portie moerbeien wel gewoon in de kruidtuin wegsnoepen.
En zoals je kan zien heeft het gazon ook al een eerste trim gekregen, kunnen we straks weer kammen (voor de mulch in de serre, handig dat ze dus al op de nieuwe lokatie staat), en de rest van de verzorging beginnen.
De wintersierwaarde van de hortensias en de kornoeljes hebben we onderhand ook wel gehad, dus die hebben ook een flinke beurt gekregen.
Het begint dus wel een beetje "drukker" te worden : alle paprika's, pepers (120) en tomaten (240) zijn voor een eerste keer verspeend en doen het prima. Tijd om de kweekkast nog eens vol te duwen ... (kolen, selder, uien en van die dingen). Maar voor vandaag ga ik hem even afkappen als u mij toestaat.
15.3.10
dat was dan jammer ...
FAN-TAS-TISCH jammer. Katzenjammer. In uitgesteld relais enorm genoten van het optreden van Katzenjammer, 4 fijnbesnaarde Noorse jongedames die psychedelische-country-folk-pop-rock-de-cirque brengen. Wie kan daar tegen zijn ? Wij alvast niet, maar de gastheer van de B&B vond het maar kattengejank. Ongelijk en gelijk hebben tegelijkertijd, je moet het maar kunnen (het zijn in elk geval niet die twee pianisten die hebben samengelegd voor één piano, noch de langstlopende strip die nog eens werd genamedropped in Inglorious Bastards). Maar oor-deel vooral zelf ...
of deze thee met kaneel, of op 24 april op Dranouter aan Zee, in kronkelende lijve, samen met Jasper Erkens, Arid, Daan, Raymond van het Groenewoud, Buscemi, Arno, The Proclaimers,... .
Jammer maar helaas was vrijdag ook de vrije dag op de lokale zorgboederij, en nog voor het derde lied had ik weer (ik weer) een aangeschotenuitschotlul die in mijn bier hing te hangen, en ik mocht daar weer niks van zeggen maar één ding is zeker : ik drink mijn Guinness graag straight, daar mag iets bij maar hoeft niks in. Misschien iets om mee rekening te houden als je naar het toch wel amusante muziekcentrumdranouter trekt.
De meeste pepers zijn ondertussen individueel verspeend in grotere krantenrolletjes (van 4 'knus' in een rolletje van 2,5 cm naar 1 'ruim' in een rolletje van 4,5 cm). Er zijn al genoeg start-to-sow lijstjes, misschien is het handiger om de meest voorkomende valkuilen nog eens op een rijtje te zetten, dat spaart je misschien weer de lastige klim uit die kuil, zo zonder grootvader om te helpen. De enthousiaste moestuinder doet namelijk meestal te hard zijn best om zijn planten te vertroelen.
NIET OVERDREVEN VEEL WATER GEVEN. Misschien wel de meest voorkomende fout is de overmatige watergift. Symptoom nummer één is de frisgele kleur van de bladeren, zoals Urbanus het zou zeggen.
Beetje bodemkunde om het nooit nog te vergeten : Ongeveer de helft van de grond is vast materiaal, de andere helft 'hol'. In die holte zit ongeveer evenveel lucht als water. Als je teveel water geeft loopt de vrije ruimte verder vol met water, verdrijft de lucht en de plantjes gaan stikken. Teveel water is dus misschien nog erger dan te weinig. Soms is het beter om het plantje dan even te verplanten in nieuwe grond die correct vochtig is (vochtig genoeg zodat je handen vuil worden als je met de potgrond bezig bent, niet zo nat dat er ook maar een druppel water uitkomt als je het in een bolletje knijpt).
Watergeven doe je best van onderen uit, gewoon het plantpotje 'even' in een bodempje water zetten en zo water laten opnemen door de drainage gaten (of het krantenpapier) (mijn potjes staan in korven, zo moet ik niet potje voor potje verzetten) Zo hou je de toplaag relatief droog : je voorkomt schimmelziektes bovenaan en je forceert de wortels om beneden hun water te gaan zoeken. Het water loopt ook niet gewoon langs de uitgedroogde kluit weer uit de pot zoals bij normaal watergeven al eens gebeurd. Eigenlijk alleen maar voordelen.
Grote-Moeder-Aarde regelt die huishouding (met de hulp van de maan, die grote krachten uitoefent op het water van onze planeet ... hebd'em ??) al wat meer vanzelf dan in zo'n potje.
NIET OVERDREVEN DIEP (VER)PLANTEN. Eén van de adviezen die je wel eens hoort vliegen is "diep verplanten". Voor pepers (en nog meer voor tomaten, maar minder voor meloenen en pompoenen) is dat zeker een goed idee maar probeer daar ook weer niet in te overdrijven. De planten maken wel wortels op die stammetjes, maar ik heb daar nog geen spectaculaire wortelkluiten uit zien ontstaan over de volledige stam bij de jonge zaailingen (zeker niet als je regelmatig verspeent). Op de onderstaande foto zie je al de knobbeltjes waaruit, heb ik me laten wijsmaken, zo'n wortels kunnen ontstaan. Het heeft volgens mij weinig zin om te verspenen tot net onder de bladeren, maar zet ze dus gerust een beetje dieper bij elke verplantbeurt. (als je niet weer waar je iets zou moeten zien op de foto, even met de cursor erover gaan...)
NIET OVERDREVEN SNEL VERPLANTEN. Ik ken mensen die nooit verspenen en die halen daar ook hun resultaten mee, maar zelf verspeen ik nogal graag. Het is een manier om overzicht te houden over je plantgoed (selectie van de goede en de slechte presteerders) en je geeft de plantjes telkens 'correct' vochtige grond in een potje van aangepaste grootte. Potje te groot is lastig om water te geven en neemt teveel plaats in, te klein kan de groei beperken (minder bij krantenrolletjes want daarin groeien ze gewoon door naar het volgende rolletje).
Meestal zegt het advies om de planten te "transporteren" via de kiemblaadjes (de eerste blaadjes die ontstaan) omdat het stammetje te broos is. Daar is iets van, maar bij de pepers vallen die er nogal snel af, en een val van anderhalve meter stellen ze nog minder op prijs dan zachte intimiteiten op het blote vel. Misschien is het beter om even te wachten tot het stammetje wat dikker is voor je een eerste keer gaat verplanten. Zo heb je meteen ook een mooier kluitje, een plantje met wat meer wortels slaat waarschijnlijk makkelijker weer aan dan met één miezerige wortel die je misschien nog afbreekt onderweg. Anderzijds moet je ook niet te flauw doen over die wortels, een beetje 'snoei' mag...
Maar wacht gerust tot je de eerste echte blaadjes ziet voor je ze gaat verplanten, haast en spoed is zelden goed.
NIET OVERDREVEN AANDRUKKEN. Eentje waarop ik mezelf ook nog af en toe betrap (en dan zie ik weer die overschotjes, die zonder veel aandacht in wat potgrond sukkelen omdat ik ze niet meteen in het groenafvalemmertje wil gooien, en die nog even een klein spurtje trekken). Als je de grond te hard aandrukt, druk je ook weer de lucht eruit en moet die jonge zaailing meer moeite doen om z'n wortels er door te krijgen; die moeite kan het wel voor andere dingen gebruiken.
NIET OVERDREVEN BIJMESTEN. Eigelijk nog niet bijmesten. De meeste potgrond heeft toch al een basisbemesting en eigenlijk heeft zo'n zaailing niet veel nodig (fotosynthese weet je nog : licht, lucht, water en bladgroen = suiker en zuurstof, sterven van de honger zal hij alvast niet doen). Laat je niet intimideren door de afmetingen van de geforceerde planten die je soms nu al in het tuincentrum kan aantreffen...allemaal voor niks nodig.
NIET TE DONKER, NIET TE WARM, EN KIETELEN. Alles zodat de plantjes rustig gaan groeien. Plantjes krijgen goesting om te groeien als het comfortabel warm is. Meestal verwachten ze bij die warmte ook aangepast zonlicht die deze groei toelaat. Maar zo rond deze tijd kan dat nog aardig tegenvallen dat zonlicht. Dus zoveel mogelijk licht en niet teveel warmte.
Kietelen is elke vorm van 'mechanische stimulatie' (thigmomorphogenese, voor wie er wil over lezen). Van schudden met de bak, tot strelen met de hand of een pluim, tot blazen, ... als ze maar niet een paar maanden stil staan op te groeien op de vensterbank.
Licht kan vanalles zijn maar liefst 'vanrechtvanboven', van een prettige dakkoepel, of TL tot speciale groeilampen. De LED groeilampen zijn de laatste jaren vrij populair maar zijn wel wat duurder in aanschaf en schijnen nogal een smalle lichtbundel te geven (planten dus zeker aan de wiggel houden). Als je investeert in een lampje, hang je lampen dan vrij kort bij de planten (uiteraard wel een beetje uitkijken met de warmte die je lamp zou afgeven).
Voor de liefhebbers : You say tomato, I say potato. Op onderstaande foto zie je bij de jonge zaailingen al het verschil tussen tomaten met gewoon blad (Regular Lead, RL) en tomaten met aardappelblad (Potato Leaf, PL, zoals Prudence Purple, Brandy Boy, Brandywine,...). Zeg nu nog eens dat ze geen familie zijn... (als je de verschillen niet ziet, gewoon even over de foto gaan met je cursor)
of deze thee met kaneel, of op 24 april op Dranouter aan Zee, in kronkelende lijve, samen met Jasper Erkens, Arid, Daan, Raymond van het Groenewoud, Buscemi, Arno, The Proclaimers,... .
Jammer maar helaas was vrijdag ook de vrije dag op de lokale zorgboederij, en nog voor het derde lied had ik weer (ik weer) een aangeschotenuitschotlul die in mijn bier hing te hangen, en ik mocht daar weer niks van zeggen maar één ding is zeker : ik drink mijn Guinness graag straight, daar mag iets bij maar hoeft niks in. Misschien iets om mee rekening te houden als je naar het toch wel amusante muziekcentrumdranouter trekt.
De meeste pepers zijn ondertussen individueel verspeend in grotere krantenrolletjes (van 4 'knus' in een rolletje van 2,5 cm naar 1 'ruim' in een rolletje van 4,5 cm). Er zijn al genoeg start-to-sow lijstjes, misschien is het handiger om de meest voorkomende valkuilen nog eens op een rijtje te zetten, dat spaart je misschien weer de lastige klim uit die kuil, zo zonder grootvader om te helpen. De enthousiaste moestuinder doet namelijk meestal te hard zijn best om zijn planten te vertroelen.
NIET OVERDREVEN VEEL WATER GEVEN. Misschien wel de meest voorkomende fout is de overmatige watergift. Symptoom nummer één is de frisgele kleur van de bladeren, zoals Urbanus het zou zeggen.
Beetje bodemkunde om het nooit nog te vergeten : Ongeveer de helft van de grond is vast materiaal, de andere helft 'hol'. In die holte zit ongeveer evenveel lucht als water. Als je teveel water geeft loopt de vrije ruimte verder vol met water, verdrijft de lucht en de plantjes gaan stikken. Teveel water is dus misschien nog erger dan te weinig. Soms is het beter om het plantje dan even te verplanten in nieuwe grond die correct vochtig is (vochtig genoeg zodat je handen vuil worden als je met de potgrond bezig bent, niet zo nat dat er ook maar een druppel water uitkomt als je het in een bolletje knijpt).
Watergeven doe je best van onderen uit, gewoon het plantpotje 'even' in een bodempje water zetten en zo water laten opnemen door de drainage gaten (of het krantenpapier) (mijn potjes staan in korven, zo moet ik niet potje voor potje verzetten) Zo hou je de toplaag relatief droog : je voorkomt schimmelziektes bovenaan en je forceert de wortels om beneden hun water te gaan zoeken. Het water loopt ook niet gewoon langs de uitgedroogde kluit weer uit de pot zoals bij normaal watergeven al eens gebeurd. Eigenlijk alleen maar voordelen.
Grote-Moeder-Aarde regelt die huishouding (met de hulp van de maan, die grote krachten uitoefent op het water van onze planeet ... hebd'em ??) al wat meer vanzelf dan in zo'n potje.
NIET OVERDREVEN DIEP (VER)PLANTEN. Eén van de adviezen die je wel eens hoort vliegen is "diep verplanten". Voor pepers (en nog meer voor tomaten, maar minder voor meloenen en pompoenen) is dat zeker een goed idee maar probeer daar ook weer niet in te overdrijven. De planten maken wel wortels op die stammetjes, maar ik heb daar nog geen spectaculaire wortelkluiten uit zien ontstaan over de volledige stam bij de jonge zaailingen (zeker niet als je regelmatig verspeent). Op de onderstaande foto zie je al de knobbeltjes waaruit, heb ik me laten wijsmaken, zo'n wortels kunnen ontstaan. Het heeft volgens mij weinig zin om te verspenen tot net onder de bladeren, maar zet ze dus gerust een beetje dieper bij elke verplantbeurt. (als je niet weer waar je iets zou moeten zien op de foto, even met de cursor erover gaan...)
NIET OVERDREVEN SNEL VERPLANTEN. Ik ken mensen die nooit verspenen en die halen daar ook hun resultaten mee, maar zelf verspeen ik nogal graag. Het is een manier om overzicht te houden over je plantgoed (selectie van de goede en de slechte presteerders) en je geeft de plantjes telkens 'correct' vochtige grond in een potje van aangepaste grootte. Potje te groot is lastig om water te geven en neemt teveel plaats in, te klein kan de groei beperken (minder bij krantenrolletjes want daarin groeien ze gewoon door naar het volgende rolletje).
Meestal zegt het advies om de planten te "transporteren" via de kiemblaadjes (de eerste blaadjes die ontstaan) omdat het stammetje te broos is. Daar is iets van, maar bij de pepers vallen die er nogal snel af, en een val van anderhalve meter stellen ze nog minder op prijs dan zachte intimiteiten op het blote vel. Misschien is het beter om even te wachten tot het stammetje wat dikker is voor je een eerste keer gaat verplanten. Zo heb je meteen ook een mooier kluitje, een plantje met wat meer wortels slaat waarschijnlijk makkelijker weer aan dan met één miezerige wortel die je misschien nog afbreekt onderweg. Anderzijds moet je ook niet te flauw doen over die wortels, een beetje 'snoei' mag...
Maar wacht gerust tot je de eerste echte blaadjes ziet voor je ze gaat verplanten, haast en spoed is zelden goed.
NIET OVERDREVEN AANDRUKKEN. Eentje waarop ik mezelf ook nog af en toe betrap (en dan zie ik weer die overschotjes, die zonder veel aandacht in wat potgrond sukkelen omdat ik ze niet meteen in het groenafvalemmertje wil gooien, en die nog even een klein spurtje trekken). Als je de grond te hard aandrukt, druk je ook weer de lucht eruit en moet die jonge zaailing meer moeite doen om z'n wortels er door te krijgen; die moeite kan het wel voor andere dingen gebruiken.
NIET OVERDREVEN BIJMESTEN. Eigelijk nog niet bijmesten. De meeste potgrond heeft toch al een basisbemesting en eigenlijk heeft zo'n zaailing niet veel nodig (fotosynthese weet je nog : licht, lucht, water en bladgroen = suiker en zuurstof, sterven van de honger zal hij alvast niet doen). Laat je niet intimideren door de afmetingen van de geforceerde planten die je soms nu al in het tuincentrum kan aantreffen...allemaal voor niks nodig.
NIET TE DONKER, NIET TE WARM, EN KIETELEN. Alles zodat de plantjes rustig gaan groeien. Plantjes krijgen goesting om te groeien als het comfortabel warm is. Meestal verwachten ze bij die warmte ook aangepast zonlicht die deze groei toelaat. Maar zo rond deze tijd kan dat nog aardig tegenvallen dat zonlicht. Dus zoveel mogelijk licht en niet teveel warmte.
Kietelen is elke vorm van 'mechanische stimulatie' (thigmomorphogenese, voor wie er wil over lezen). Van schudden met de bak, tot strelen met de hand of een pluim, tot blazen, ... als ze maar niet een paar maanden stil staan op te groeien op de vensterbank.
Licht kan vanalles zijn maar liefst 'vanrechtvanboven', van een prettige dakkoepel, of TL tot speciale groeilampen. De LED groeilampen zijn de laatste jaren vrij populair maar zijn wel wat duurder in aanschaf en schijnen nogal een smalle lichtbundel te geven (planten dus zeker aan de wiggel houden). Als je investeert in een lampje, hang je lampen dan vrij kort bij de planten (uiteraard wel een beetje uitkijken met de warmte die je lamp zou afgeven).
Voor de liefhebbers : You say tomato, I say potato. Op onderstaande foto zie je bij de jonge zaailingen al het verschil tussen tomaten met gewoon blad (Regular Lead, RL) en tomaten met aardappelblad (Potato Leaf, PL, zoals Prudence Purple, Brandy Boy, Brandywine,...). Zeg nu nog eens dat ze geen familie zijn... (als je de verschillen niet ziet, gewoon even over de foto gaan met je cursor)
Subscribe to:
Posts (Atom)