Mag het ietske meer zijn ...

Praten over de slagerij is 'hot' tegenwoordig, en de meest cliché uitspraak 'mag het ietske meer zijn' zou wel eens (tijdelijk) van zijn eerste plaats gestoten kunnen worden door de '100g salami'. Nochtans is dat ietske meer, af en toe geanticipeerd door 'nee, doe maar ietske minder', echt wel een klassieker.
In herinner me nog bijzonder goed de eerste keer dat ik alleen naar de buurtslager mocht (moest) gaan : direkt prijs. "Mag het ietske meer zijn jongen ?". Oh oh, mocht ik dat wel alleen beslissen, daar hadden ze thuis in elk geval niks van gezegd (400g gepelde bufsteek, meer stond er niet op mijn briefke). Ik schat het niet onmogelijk dat we het die dag met een lapje minder hebben moeten doen.
Blijkbaar moeten heel wat mensen het tegenwoordig met een lapje minder doen. De belg is 'tijdelijk' 20% verarmd, dat is heel wat. Zelf je eigen groenten kweken kan natuurlijk helpen (tot wel bijna 1000 euro volgens sommige 'bronnen'), maar zo gemakkelijk gaat het natuurlijk niet. De eerste jaren zullen voor sommige beginnende tuiniers frustrerend moeizaam verlopen en de kans is groter dat het je geld kost dan dat je er aan gaat verdienen (de bloemkolen die ze verkopen aan een halve euro zal je niet kunnen evenaren op je pas omgespitte stukje weiland met het jonge koolplantje dat je gekocht hebt aan 30 cent). Wie volhardt, en ogen en oren open houdt, kan na een tijdje de vruchten plukken maar dan speelt geld al lang geen rol meer, dan doe je het vooral voor het plezier (en de smaak).

Nieuwe trends ontstaan nu ook het rijke Westen het wat moeilijker krijgt. Ik ben eens benieuwd hoe lang het duurt vooralleer we hier de 'overtijdse' mindermarkten gaan zien verschijnen. In Engeland bestaan ze in elk geval al : kringloopwinkels voor 'net vervallen voedingsmiddelen', 4 liter frisdrank van een A-merk voor 1 pond (ofte 1 euro ofte 1 dollar, makkelijk tegenwoordig, de recessie is dan toch nog goed voor iets)




Speciaal voor Natasja mag het ook ietske meer zijn. Het rolletjesmisterie, tot op de bodem.

Wat heb je nodig om de perfecte zaairolletjes te maken :




• rode wijn


• krantepapier


• schaar


• cylindrisch voorwerp, hier de RVS voet van een oude solar lamp


• een vaste ondergrond, hier mijn trouwe Dikke

In tegenstelling tot het in gebruik nemen van de rolletjes begint het maken van de rolletjes met een slok (goede) rode wijn. Het belooft dus een ontspannende avond te worden. Verder neme men een gewone krant (niet de blinkende reklamefolders, misschien moet ik toch maar eens een geen-reklame-sticker maken voor op de bus) en knipt daarvan stroken op de gewenste maat. 3 keer 2 keer PI keer straal dat moet volstaan, met andere woorden, 3 keer rond is meer dan genoeg. Meer is echt niet nodig, en geeft alleen maar problemen bij het maken van het bodempje. (Tijd voor weer een slokje rode wijn). Het papier gaat iets over de rand, dus de breedte van de strook hangt dus een beetje af van de hoogte van het potje dat je wil maken (voor erwten mag dat bijvoorbeeld wat hoger zijn). De oversteek zelf is een beetje gokken : te weinig laat een gat, teveel geeft een 'teut' (en dan valt het potje wat makkelijker om.
Als je bij het wikkelen ook een beetje tegendraads draait met je houdertje dan spant het kokertje wat strakker en dat komt de stevigheid alleen maar ten goede; teveel spanning en je zit een kwartiertje te prullen om het kokertje weer los te krijgen (of je scheurt van ellende weer open - bij zeer veel ellende : slokje rode wijn), maar een slagje terug met het houdertje is vaak al genoeg om het kokertje weer te lossen. De vaste ondergrond kan helpen om het rolletje te rollen, en net voor het verwijderen kan je er nog eens een tik op geven. Als je wil kan je het bodempje van binnenuit nog wat vlak timmeren met de achterkant van je stift en als het te hoog is of te scheef dan kan je dat met de schaar fatsoeneren. Proberen.

Pepers zaaien, pierewaaien ...

Het echte begin van het tuinseizoen is misschien wel 'het kopje thee'. Niet eens voor mezelf. Als ik dat kopje thee zet dan betekent het dat ik weer mag gaan zaaien, en de pepers en de paprika's trekken dan de kop.

"En hoe doet men dat, pepers zaaien ?". Ik weet niet hoe men het doet, maar ik wil je wel vertellen hoe ik het doe maar zeker niet met de bedoeling dat iedereen het voortaan zo maar moet doen ...

Mijn "toolbox" :

• 'verse' zaaigrond, eventueel droog gemengd met nog wat zand
• (verwarmde) kweekkast, eventueel met een laagje zand
• water
• containerkes
• thee
• krantepapier
• labels
• een eetstokje van bij de Chinees aka "the seed magnet"
• injectiespuit (zonder naald)
• bier

Waarschijnlijk gingen de wenkbrauwen halfweg de lijst steeds meer de hoogte in (en mogelijks zelfs wat naar het midden als zochten ze steun bij mekaar) maar geen nood, ik krijg ze wel weer omlaag lager.

Grond, kweekkast, water en 'containers' zijn waarschijnlijk wel herkenbaar. Verse zaaigrond is beter, ik heb ook al overschotten van het vorige seizoen gebruikt, met succes, maar je neemt een risico en dat kost je in het beste geval een paar weken 'tijd'. Ook geen gewone tuingrond of speciale potgrond (zeker niet met bemesting), zaden en zaailingen komen wel even toe met arme (steriele) zaaigrond. Een kweekkast is handig want die 'spant' de lucht, een verwarmde kweekkast is nog beter (onderwarmte) en eentje met thermostaat uiteraard het allermakkelijkste. Meestal is de grond vochtig genoeg zoals hij uit de zak komt, anders licht bevochtigen (niet nat!). Ik leg een laagje zand op de bodem van de kast, om de bodem en de verdeling van de warmte wat te egaliseren. Containerkes uiteraard om in te zaaien, maar vanaf nu gaat het waarschijnlijk anders.

Ik gebruik al een paar jaar krantenrolletjes ter vervanging van heel wat plantpotjes (vooral voor pepers, paprika's, tomaten,...). Voor het zaaien gebruik ik kleine rolletjes (strookjes krantenpapier een paar slagen om een buisje van 3cm; ooit de voet van een solar tuinlampje geweest), 8 zo'n rolletjes passen in een doosje en 15 doosjes passen in mijn kweekkast (drie à vier zaden per soort per rolletje) - perfect gepast.


Meer voordelen dan nadelen die rolletjes. Ze zijn om te beginnen gratis, laten zich perfect watergeven van onderuit zonder de klassieke gaten onderaan, zijn gevuld zeer sterk zolang je ze maar niet verplaatst als ze nat zijn. Maar het grootste voordeel in mijn opstelling vind ik dat ik een rolletje uit de kast kan nemen als er genoeg zaden in het rolletje 'klaar' zijn. Door de variatie tussen de soorten en de verschillen in temperatuur naargelang de plaats in de kast, hebben al die zaden een eigen tempo om op te komen. Als er genoeg zaden zijn opgekomen in een rolletje kan ik het dus uit de kast nemen zonder de andere zaden of pas gekiemde zaailingen te storen (want met die warmte en zonder licht worden ze toch maar opgejaagd tot zwakke spichten). Ik moet de zaailingen niet 'wippen' dus ik kan de zaden ook wat dichter zaaien. En ik kan de rolletjes in de containers naar believen herschikken, zodat ik niet een half-lege-volle kast blijf zitten maar de kast altijd maximaal kan bezetten. En door al dat schuifwerk hoeft geen enkel zaadje boven dat ene koude plekje te blijven staan.
Geen nadelen ? Alleen omdat je aandringt : je moet ze zelf maken en je krijgt er vieze vingers van, ze zijn niet geschikt om er rechtstreeks de naam op te schrijven en soms krijg je zeer leuke schimmelpatronen aan de buitenkant (maar zonder dat de zaailingen er last van hebben).

Het eetstokje is ook een blijvertje. Kindervingertjes zijn ook ok, maar met grotemensenvingers zijn het toch al kleine zaadjes (al zou ik soms geld geven voor 'die rilling' die je soms kan krijgen als je zo zit te frutselen). Ik gooi mijn zaadjes op een schaaltje (dit jaar in een grote bak met 18 sorteervakjes; dus 18 pakjes in één keer uitpakken) en vang ze één voor één met het stokje. Niet op z'n Chinees dus want dan heb je twee stokjes nodig, maar met een halve druppel water en de hulp van kom'es-hie (cohesie). Met nog wat controle over de tetra-golven en de oog-hand-coördinatie gaat dat zaadjes-leggen dan als een speer. Als het kan uitkomen in mijn planning dan kijk ik wat naar de maandagen, en vandaag (woensdag) was het dus zo'n maandag.

Afdekken met nog een dun laagje grond (ik doe er nog wat perlietkorrels onder omdat ik die ooit eens heb gekocht en er ook weer vanaf moet) en een beetje thee en klaar is kees. De Kamille-thee zou kunnen helpen tegen schimmels, omvallende zaailingen door schimmels is het voornaamste en meest frustrerende (beginners)probleem. Een goede waterhuishouding doet dat waarschijnlijk nog veel beter. Ik doe er nog 'gewone' thee bij omdat dat het kiemen zelf zou kunnen helpen. Ik vind het ook een leuk ritueel en daardoor is het één van de weinige dingen waarvoor de wetenschappelijke ondersteuning (of zelfs het ontbreken ervan) me gestolen kunnen worden.

Op de foto liggen de zaden nog onbedekt omdat ik nog even twee dingen wilde laten zien namelijk de precisie waarmee je de zaadjes kan neerleggen met het stokje ;-) en dat de zaadjes relatief dicht gezaaid kunnen worden.
Ohja bijna vergeten : het bier. Schol !

Is Parijs wel een mis waard ...

Geen misviering bij VRT vanochtend, maar een documentaire van Lichtpunt (toevallig opgemerkt, ik zat niet te wachten op de mis). Ik moest even terugdenken aan de schooltijd, alleen mocht ik nu wel een les godsdienst overslaan om bij die van zedenleer een leuke film te gaan zien (meer van dat VRT!). En misschien boezemde de duivel van deze film wel meer angst in dan die van de wekelijkse eucharistie (een uitstekende duivel dus) : gepatenteerde roundup ready genetisch gemanipuleerde monoculturen. Een duivel die echt bestaat en onder ons is helaas. Het patent zorgt ervoor dat je geen zaden mag oogsten en hergebruiken van het gepatenteerde ras (koop dus altijd maar nieuwe zaden van meneer de producent), roundup ready zorgt ervoor dat de plant geen concurrentie meer hoeft te vrezen als je maar genoeg roundup spuit (alles dood behalve de gemanipuleerde plant, meer roundup kopen van meneer de producent en het milieu wel naar de haaien maar dat schijnt maar een detail te zijn) en monoculturen die de biodiversiteit uiteraard ernstig bedreigen. Maar meneer de producent manipuleert op tijd en stond wel eens een nieuwe variëteit.

Mexico, de bakermat van de maïs, waar de lokale bevolking al duizenden jaren maïs telen uit eigen zaden zit op plaatsen waar ze het zelf niet verwachtte al met gecontamineerde planten - planten waarin vreemde genen voorkomen die in de (Amerikaanse) genetische gemanipuleerde rassen zijn geforceerd (contaminatie door kruisbestuiving). Die transgene variëteiten vormen vaker gedrochten dan bruikbare planten. De lokale variëteiten worden dus vernield maar 'gelukkig' kunnen de Mexicaanse boertjes later nog altijd gepantenteerde roundup ready genetisch gemanipuleerde zaden kopen van 'meneer de producent'. Wie het zaad van ons voedsel in handen heeft wordt allermachtig. De duivel wordt God.

Aanstaande dinsdag en woensdag zijn het weer prima maan-dagen om vruchtgewassen te zaaien. Ik ga die maar eens reserveren om met de pepers en de paprika's beginnen. Net de labels voor de naampjes geschreven (weer veels te veel) want op het moment zelf lijdt de kwaliteit wel eens onder de haastige spoed. Voorlopig gebruik ik nog altijd mijn gerecupereerde luxaflexlatjes waarvan ik nog een redelijke voorraad heb. Met de juiste onwisbare stiften is dat een zeer goedkope manier om veel labeltjes te maken maar de onuitwisbaarheid laat soms te wensen over. Misschien moet ik toch maar eens experimenteren met slagletters en blikken plaatjes.

Welke serre moet ik kiezen ...

Wel als het van mij afhangt : geen van ACD. Ik heb er zelf van dat merk geen maar ik weet dat ik er ook nooit één van hen zal bezitten. Want het zal geen geheim zijn dat ik niet graag 'in de maling' genomen word. En er is meer dan 'mindenstens schijn van bedrog' zoals dat in de tv novelles zo mooi wordt genoemd. Straffe uitspraak, dat vraagt om straffe bewijzen.

De kans is groot dat u vandaag de nieuwe folder van uw tuincentrum met de serres heeft ontvangen. De derde tuinman die laaiend enthousiast is over zijn ACD serre schijnt Kris Van Brabant te heten maar ik vind hem verdacht veel lijken op Toby Buckland, de nieuwe presentator van Gardeners World (BBC). Ik moet bekennen dat Monty nog steeds mis.
"Maar het zou toch kunnen dat Kris Van Brabant gewoon zeéeéer sterk lijkt op Toby Buckland, zou het niet kunnen dat u zich vergist ?" Misschien wel, maar je moet niet zo heel lang googlen om de foto terug te vinden die gebruikt werd om KVB een kop te geven : (de vijfde afbeelding, de eerste pagina). De photoshopper van dienst heeft toch al de moeite gedaan om het plaatje te spiegelen, en een beetje in de breedte op te blazen ("dan gaan ze hem niet herkennen"). Wat zou Toby er zelf van vinden trouwens dat ze zijn kop lenen ? Misschien moet ik het hem maar eens vragen ;-)



Het vinden van echte getuigenissen van echte gebruikers, dat probleem heeft Sony alleszins niet. De tevredenheid onder de gebruikers van de alphas is vrij hoog, vaak hoger dan de ratings van de experten. Mijn trouwe Canon A80 (met kantelbaar scherm) heeft deze week de geest gegeven (of beter gezegd de geest zit vast in de sensor) en is dus dringend aan vervanging toe (doop Bram, vakantie,...). Opnieuw een spiegelreflex en daarin gaat de bikkelharde strijd nog tussen de Sony alpha 300 of de Canon 450D. Alle advies is welkom.

Nu ga ik een dozijn soorten meloenen bestellen, en al wat er per ongeluk nog in het digitale winkelkarretje valt.

Eten met stokjes ...

Sommige dingen zijn ook mij nog vreemd. Zoals de 'stokjes' die soms rondgaan in 'blogosphere'. Niet geheel vrij van verborgen agenda is het een manier om virtueel te socialisen onder bloggers, als we elkaar tegen het lijf lopen 'in real life' moeten we maar eens poken (2008 het jaar van het pokeren, 2009 misschien het jaar van het poken'en - weer zo'n dom zelfstandig naamwerkwoord).
AnneTanne gooide me een stokje (excuses dat het me bijna was ontgaan) : vertel 6 nutteloze weetjes over jezelf. Een beetje in verwarring omdat de hele blog al een gigantische ketting nutteloze weetjes is, ga ik er toch 6 nieuwe proberen.

• 1. ik geef namen aan mijn ukuleles : bianca (mijn eerste, de witte), murielleke (ma fille d'U) en joke (de banjolele). De vierde, Nina, is nog in wording, ik moet haar nekje nog op de blikken trommel van de after eight chocolattekes plaatsen - voor jullie psychologen mijn afwijking aan flarden analyseren : onder ukelisten is dit normaal gedrag.
• 2. ik heb vandaag mijn elektrische tandenborstel teruggevonden die ik al meer dan een jaar kwijt was (geen 'ohoh' jullie, ik heb niet anders gedaan dan gezocht EN die tandenborstel dient alleen maar om de tomatenbloemekes te trillen)
• 3. door bijna te verdrinken door mijn zwembandjes aan mijn enkels te hangen heb ik als klein manneke geleerd dat je een probleem (benen die zakken) niet altijd oplost met een (perfecte) oplossing voor het probleem.
• 4. ik ben ooit bijna letterlijk in de aap gelogeerd, omdat ik dacht dat die vriendelijke aap in de lokale dierentuin me echt gewoon een hand wilde geven.
• 5. Ik ben nooit echt beter geworden in armpje worstelen (al schijnt de truuk te zijn om even te trekken voor het wringen - had de aap voorkennis ?)
• 6. ik vond de zesde vinden de moeilijkste ... misschien een alternatief voor de recentelijk plotse reïncarnatie van de doodstraf, een diepe voor speleologen oninteressante grot met een levenslang rantsoen witloofzaden, lijkt me billijk.

Of nee, dit vind ik de moeilijkste : 'geef nu het stokje door aan 6 andere bloggers'; dan maak ik er maar een tripstick van voor de dagtrippers onder ons. Wie het stokje past trekke het aan.

Heeft vegetarisme wel genoeg sex-appeal ? Volgens sommigen heeft het misschien wel teveel van dattum. Zo werd het filmpje van PeTA (als gaia) ter promotie van vegetarisme tijdens de superbowl verboden. Jammer. Gelukkig doet PeTA niet aan zelfcensuur. Hou vol tot op het einde, en beluister ook even de redenen waarom we vegetariër zouden moeten worden. Ze gaan me ooit nog eens zover krijgen.



Op de site van PeTA zelf vind je bv. nog een reden om nooit nog naar Kentuckey Fried Chicken te moeten, als je nog een reden nodig had. Niet voor gevoelige kijkers.

tuinieren voor / met / door kinderen, anders ...

Rosemarie helpt haar 'pappatje' graag. Met om het even wat. Dat zal vast ooit anders zijn, daar ben ik me van bewust, maar voorlopig geniet ik er meer van dan ze het zelf beseft. Niet alleen in de keuken maar ook met de plantjes (vaak ook in de keuken).

Bij 'zaaien voor kinderen' denken we spontaan 'groot', grote zaden, grote planten. Ik heb ze zo ook in het tuinplan voor "'t scholeke" gebruikt : pompoenen, zonnebloemen, nasturtium,... om van de bollen nog maar te zwijgen. Makkelijk voor die kleine handjes en majestueuze resultaten waar onze kleine prinsesjes en prinskes trots op kunnen zijn :ikke ... van mij, blinkende oogjes op stralende gezichtjes.
Maar met de kleinere zaden is het altijd zo'n gedoe. Het resultaat is nochtans voorspelbaar : al het zaad ligt op een hoopje in altijd hetzelfde hoekje.

Maar voor morgen heb ik een plan. Eerst gaan we tekenen, daarna gaan we schilderen en pas dan komen de kleine zaadjes er aan te pas. En toch waren we de hele tijd al aan het zaaien. Huh ?

We gaan zaadmatjes maken. Papa zal stukjes krantenpapier knippen die perfect in het zaaibakje passen, en dan tekenen we hier en daar nog wat op het papier - maar papa zal er vooral op letten dat er op verdacht regelmatige plaatsen rondjes worden getekend. Op die rondjes gaan we verven, niet zomaar verf maar bloemverf (leuk pappatje, ga jij koken, ik jou helpen) en pas als onze plakkerige witte stippen éénmaal op het papier staan gaan we zaaien, op de stipjes. Wat niet plakt, niet pakt, en zo hebben we (in theorie) onze eigen zaadlint gemaakt. Op papier op papier.

22 nieuwe tomatenrassen besteld. Althans dat was toch de bedoeling. Daarmee zou de collectie halt houden op 98 stuks en omdat dat zo'n jammere afstand van de kaap van 100 was had ik de gulle ruilcollega om nog twee 'goeikes' gevraagd. Zopas mijn pakje toegekregen en er zaten er een stuk of 40 extra bij.
Nu moet ik dus 100 keer van mijn hart een steen maken, want ik heb vorig jaar gemerkt dat 42 planten zowel op papier als in praktijk zowat het maximum is voor de serre die ik nu gebruik, toch als ik er ook nog andere planten wil zetten (paprika, peper, meloenen,..). Door de serre niet te gebruiken voor andere teelten krijg ik nu soms al het brandmerk 'goed gek gij' op het pelleke geschroeid.
Maar het zijn dan ook geen jannekes en miekes die ik gekozen heb, soms nog minder diegene die ik er bij gekregen heb. (Voor men mij voor gulzig aanziet : ik heb mijn goede vriend uit Scottdale, USA, een even leuke enveloppe bezorgd).
Misschien moet ik dit jaar maar andere rassen voorzien voor de planten die ik uitdeel. Niet dat dit de keuze enigszins zou vergemakkelijken maar het zou me toch de kans geven om nog meer rassen zelf te proeven. De planten mogen dan voor mijn part willekeurig getrokken worden, zodat ik er niet van kan verdacht worden om de betere planten voor mezelf te houden. De mensen worden steeds meer paranoïde ;-)

Toevallig op de site van prof. Van Cotthem terecht gekomen, u weet wel van de terracottem (de bodemverbeteraar). Hij heeft een aantal projecten waarvoor hij zaden verzamelt zodat de mensen lokaal in hun eigen voedsel kunnen voorzien. Een nobel project met vele voor- maar zelfs ook tegenstanders. Zaden krijgen is alleszins goedkoper dan ze te moeten gaan kopen, en zaden geven is voor een tuinder zo natuurlijk als plassen. Dus gisteren een hele lading meloen en andere zaden in een enveloppe gedaan met als uiteindelijke bestemming een vluchtelingenkamp in Algerije (tussenstop : Zaffelare). Mijn bijdrage is peanuts in vergelijking met de kartonnen dozen vol zaden die sommige tuinclubs aanbrengen maar toch nog altijd een paar honderd zaden die stuk voor stuk goede plantjes kunnen geven. Dit tuinseizoen moet ik maar eens wat minder zaad weggooien van meloenen en pompoenen, want dat schijnen zowat de meest gegeerde vruchten te zijn. Pompoenen zijn dan ook geweldige all-rounders die niet mogen ontbreken in de tuin, ook al nemen ze soms wat meer plaats in beslag (de pompoen laat zich vrij goed 'leiden' dus leidt hem niet om het tuintje, maar eens een keertje om zichzelf), of zet hem om een plaats waar hij ongeremd z'n gang mag gaan (bv op de composthoop).

De kippen hebben hun eerste eieren van na de winter ook gelegd, heel lange eieren; ofwel hebben ze te lang met hun ei gezeten, ofwel is de krent gekrompen, je zou voor minder in de niet aflatende vrieskou. 't Mag gaan stoppen nu, 't is genoeg geweest. De kou.

het is 'vanhaar' anders ...

Het enige echte perpetuum mobile lijkt wel de wetenschap zelf te zijn. Die schijnt er maar niet in te slagen ergens een conclusie over te trekken die ze ook een paar jaar kan volhouden en zo houdt zij vooral zichzelf aan de wiggel. "Doe haar maar niet op de composthoop", dan had de wetenschap het niet over de schoonmoeder maar over onze lokken (en die van onze dieren). Nu blijkt haar weer wel een goede 'groene' bemester te zijn. Als het afbreekt in de grond dan zal het ook wel kunnen op de mesthoop. Eindelijk een goede reden om Lorre vaker te kammen.
Eén van de bedenkingen die men wel maakt (voor je naast het koffieprut bij de restaurants, ook de haren gaat ronselen bij de lokale kapperszaken) is dat er wel eens sporen van lood in het haar wordt teruggevonden wat misschien niet de beste bodemverbeteraar is (kan iemand me vertellen in welke voedingsschijf lood in een gevarieerd dieet ?). Misschien één van de redenen waarom het niet gecomposteerd mag worden.

Een lichte opstoot van paniek. De vijgenstekken die ik zondag had klaargemaakt leken na amper drie dagen verdacht veel op de Sheba kat uit de reklame, schattig misschien maar in dit geval niet echt goed nieuws dus. Vreemd want voor de andere stekken die ondertussen al (zonder veel pamperen : oude 'grond',..) geworteld zijn, is er voorlopig geen vuiltje aan de lucht. In een eerste reflex doorzoek je dan de kartonnen dozekes, stille stoffige getuigen "van hoe je het vroeger deed". En in het tuincentrum ben je toch wat aandachtiger als je door de tuinapotheek wandelt (er moest zo maar eens het perfecte fungicide te koop liggen). Maar misschien moet de vraag helemaal niet zijn of je de stekken nog kan redden, maar maar of je wel wil dat ze het halen ? De meeste schimmels zijn zwakteparasieten wat al aangeeft dat de stekken in elk geval niet kiplekker waren (misschien hadden ze wel wat vorstschade is niet ondenkbaar, het was trouwens niet de Choisya die bruin was maar de Pieris japonica en die heb ik andere tuinen al even bruin gezien; eentje van de drie zal het ook niet halen vrees ik), en blijven er geen "sporen" aan je nieuwe planten die je dan zelf keurig, met plant, over de tuin verspreidt ? Ik heb ze in elk geval uit de kweekkast gehaald want ik wil niet dat ze de andere stekken, in een tijdelijk dipje, aansteken.

Dit weekend hebben we de schuifdeuren gehangen in de lean-on kast tegen het druivenkot. Nu moet 'alleen' het glas er nog in. Er hadden misschien een aantal dingen anders gekund (van bij mijn ontwerp tot aan de uitvoering) en sommige dingen zelfs anders gemoeten maar het blijft "een plaatje" en we gaan er veel plezier aan beleven.

Gelukkig is er niets op TV ...

Ik heb nog heel wat 'schatten' te organiseren, zaden van allerhande 'strooptochten', verpakt in zeer uiteenlopende verpakkingen (wat me er doet aan denken dat ik nog "een grop" zaden moet redden uit mijn achterzak voor die broek de was invliegt; het vrouwtje doet gelukkig haar deel, en controleert alle pochekes - check, double check - al was het maar om haar nieuwe machine te sparen).
Met een bang hartje deed ik de dichtgeknoopte plastic zak open met daarin de kardoenbollen, die ik een paar maanden geleden (NAT) had geplukt en (nog altijd NAT) had opgeborgen. Maar niet zoveel later zat ik de pluizige bol open te frutselen op zoek naar de goed verstopte zaden, wat in één slag de stofzuigbeurt van die dag teniet deed; het lichte pluis vloog als je nog maar met je ogen knipperde en er was meer pluis dan zaden.

De verwarmde kweekkast zit nu ook bijna vol. Zaterdag wat snoeihout gaan lenen bij een druiven en vijgen verzamelaar. Resultaat : 11 druivensoorten en 5 vijgen. Ik was daar niet alleen dus het ene stukje was logischerwijze al wat langer dan het andere maar ik heb toch altijd minstens twee stekken per soort kunnen klaarmaken. Had ik het geweten dan had ik mijn twee kartonnen dozen vol snoeihout van mijn 'gewone' Boskoop en Witte Van der Laan meegenomen. Blijkbaar hebben ook de verzamelaars een haat-liefde verhouding met die rassen, ze doen het onder het druivenkot in elk geval met minimale zorgen behoorlijk goed maar ik heb dan ook (voorlopig) weinig vergelijkingsmateriaal.

Om te vergelijken. Op het forum van tuinadvies had ik een forumlid gewezen op het feit dat hij z'n goji zaden naar mijn bescheiden mening wel heel erg duur aan de man bracht. Pakweg 13 euro voor 50 zaden, ongeveer de inhoud van twee bessen. Voor dat geld heb je een halve kilo gedroogde bessen, een paar duizend zaden dus en een zeer gezond wafelbeslag. Maar Oscar wist me te vertellen dat het ging om zeer nauwkeurig voor ons klimaat geselecteerde rassen die ontstonden uit onderzoek aan Wageningen en hij bood (gratis) zaden aan zodat we dit zelf konden vergelijken met ons eigen plantmateriaal. Alles voor het onderzoek, dus ik heb me uiteraard kandidaat gesteld. De zaailingen hebben hier ondertussen hun eerste echte blaadjes gekregen, meestal heb je de moeilijkste fase dan achter de rug maar ik heb ze toch maar onder de lamp gehangen en ik geef ze nu af en toe een lichte bries om het stammetje te sterken. Wordt vervolgd.

Extra vierge olijfolie, uit Italië. Weer gefopt, althans de kans om gefopt te zijn is niet klein te noemen. Zelfs de A-merken waarop je blindelings dacht te kunnen vertrouwen (begint op B en eindigt op ertolli) draaien blijkbaar al eens wat anders door de olie dan de Luccaanse olijven die je dacht onder de pureetjes van je pasgeborene te draaien ("doet u maar goede olijfolie meneer, goed voor de ontwikkeling van de hersentjes"). De keuringsdienst weer, of wat dacht je anders. Misschien moet ik maar eens opzoeken hoeveel olie je mag 'Schengen', dan mag de Italiaanse lokale boer me een jaarvoorraad slijten.
Ik ga er van uit dat die Spaanse en Noord-Afrikaanse olijven ook gewoon ok zijn, en dat die "vers geperste olijfolie met daardoor van nature lage zuurtegraad" (is de eigenlijke definitie van extra vierge en niet 'van eerste persing' zoals meestal op de flessen staat) maar nu even van Spaanse olijven waarschijnlijk ook gewoon een prima produkt is. Maar van waar toch altijd die geheimzinnigheid ?? Ah ja, ik weet het al weer (verdraaide hersenschudding ook!). Omdat meneer de producent me een reden wil geven om toch maar meer centen neer te leggen. Misschien moet ik daar toch maar eens gewoon mee stoppen.

De Choysia ternata Pieris japonica heeft blijkbaar rake klappen gekregen bij het vriesweer, hij ziet er in elk geval frisbruiner uit dan normaal. Ik hoop dat dat nog goed komt maar ik vrees er een beetje voor. En niet alleen voor de Pieris trouwens.

Oei, het brood moet nog in de oven (ahja, we hebben onze overschrijving teruggevonden dus binnekort een nieuwe broodpan), dus ik moet hier ook even mee stoppen.

ons dagelijks brood ...

Een mens moet bijna verlof nemen om nog eens iets op de blog te krijgen, het zou bijna lijken alsof de dingen ophouden te gebeuren. Niet dus, dan maar helemaal verlof nemen ...

Veel drama deze week. Het begon slecht met een klein vogeltje dat zich te pletter vloog tegen een venster op het werk. Ik werd onmiddelijk gepromoveerd tot vogelspecialist (oei), maar Herwig had het vogeltje al herkend als een goudhaantje. Vijf minuten later is het vogeltje zowat in mijn handen gestorven, en nee daar heb ik niet toe bijgedragen (of misschien toch, al die stress...). Zonde, zo'n mooi vogeltje.
Misschien had ik de startkabels nog moeten proberen. Die heb ik deze week voor de eerste keer zelf aangelegd, met een klein hartje want de cowboyverhalen die de ronde doen zijn niet van de poes (gaten in de carroserie, elektronica naar de maan,...) en ik heb op dat vlak maar weinig technische achtergrond. Maar het is me toch gelukt en ik lijk geen brokken te hebben gemaakt (behalve dan misschien aan de batterijbeschermkap van de scenic die zich niet snel genoeg liet verwijderen - maar voor de rest volledig Zen daar met nog maar een half uur vertraging en teveel sneeuw in de kraag naar mijn goesting). Bij dat half uur vertraging (ook de hellende oprit vrijgemaakt van sneeuw of de wagen reed alleen maar onderaf) nog slechts twee uurtjes filegeschoven. Thuiswerken is iets om de boekskes vol te schrijven.

De broodmachine is technisch werkloos. Ingrediënten zijn er genoeg maar de as van de broodpan zit vast. Lastige vaststelling toen alles al in de pan lag. Maar 'elk nadeel heb ze voordeel', mocht ik weer een 'brood-zonder-kneden-brood' maken (lees wat water toevoegen, twee keer roeren en klaar). Het is veruit het makkelijkste brood en één van de lekkerste broden die er zijn ... als het lukt; want je moet wel een paar keer op je bek gaan voor je dit perfecte brood kan proeven. Hier het originele interview, maar youtube op "no knead bread" en je krijgt heel wat alternatieven verslagen, met wisselende resultaten (dat scheelt een paar vergeefse pogingen). Het enige 'nadeel' is dat je het deeg minstens 12 uur maar best 18 uur (of langer) moet laten rijzen (voor de betere resultaten is zelfs nog een twee rijs van een twee uur toegestaan; maar met wat planning hoeft dat geen probleem te zijn), en het andere enige nadeel is dat je best een giet-ijzeren casserole gebruikt (dutch oven, zoals Le Creuset maar die van Ikea doet het ook heel goed en die is goedkoper; of een Römertopf die iedereen ooit wel eens op een tombola heeft gewonnen en die nu ergens staat stof te vangen - ik weet alleen niet waar die van mij staat stof te vangen nadat ik hem heb uitgeleend om brood te bakken). Het allerlaatste enige nadeel is dat je na het bakken (half uur met deksel op de pot, kwartiertje zonder deksel) nog een half uur moet liggen luisteren naar het helse gekraak van die bangelijke korst (waarvoor ik een weetabix-staaf verkruimelde) want eerder mag je het brood niet aansnijden (verboden!).
Laat je niet afschrikken door de vloeibaarheid van het deeg, en verwacht ook geen krukdroog brood, nogal wiedes voor een brood dat ongeveer voor een derde uit water bestaat. (3 koppen bloem, 1,5 kop water, 1/4 theelepel gist, 5/4 theelepel zout, dus ongeveer 370g à 450g bloem, 330 à 350 ml water, 3g gist, 8g zout). Geen zere polsen noch zwetende oksels van het turnen op het deeg, de tijd doet het grootste werk.
Doen, je zal me nooit nog vergeten.



Natuurlijk is het kasticket van de broodbakmachine toevallig dat ene ticket dat niet in de map met garantiebewijzen zit, natuurlijk is de envelope met overschrijvingen van die maand net de envelope die lijkt te ontbreken, en natuurlijk laat het thuisbankieren je net niet ver genoeg teruggaan in de tijd. Gelukkig is er nog dit dagboek en kon ik vlot terugvinden dat ik mijn broodmachine (kenwood bm 350) waarschijnlijk op 30 okt. 2007 heb gekocht, maar alleszins voor 15 nov. "Normaal gezien valt de broodpan niet onder garantie", wist de zeer behulpzame verkoopster me te vertellen, maar blijkbaar was er deze week nog iemand met een kapotte pan aangekomen en een telefoontje - met Kenwood - later, mochten ze de pannen toch wisselen (maar nog niet die van mij).

De voegen vallen deze dagen weer letterlijk uit de muur, al voor de historische vriespieken, aan het weer alleen zal het dus niet liggen; wel weer aan die (gaat het nu nooit ophouden) gevelvernieler. Dat krijgt dus ook nog een staartje.

Wie heeft er al sneeuw in de serre gekruid ? De grond onder mijn serre die jaarlijks met verzamelde mankracht en wat borrels achteraf wordt opgeschoven heeft dat spoelwater misschien niet echt nodig, maar nu ligt er nog eens sneeuw. misschien dat ik dit oude gebruik ook maar eens ga toepassen.

Ik heb net de adapter van het weerstation teruggevonden, en het blijkt vrij droog te zijn in de kamer, te droog, wat typisch is voor de tijd van het jaar blijkbaar. Koudegevoel bij een normale warmte, uitgedroogde of geïrriteerde slijmvliezen in de neus- en keelholte, prikkelende keel, droge hoest, droge, schilferige huid, gebarsten lippen, droge, branderige ogen, irriterende contactlenzen, geïrriteerde luchtwegen, verhoogde kans op infecties, verminderde weerstand, hoofdpijn, vermoeidheid, concentratieproblemen ... behoren allemaal tot de mogelijkheden. Misschien had de hoofdpijn van de Château Gravade (Ch. Migraine na amper twee glazen) lichter gekunnen.

En last but not least. Voor wie zich al eens heeft afgevraagd hoe de bakker de mandarijntjes (seizoensfruit) toch zo netjes kan pellen : dat kan hij niet en dat doet hij ook niet. Probeer het zelf, de wangetjes willen nog wel lukken maar de rug van een gemiddelde Spanjaard ontveld gemakkelijker dan de rug van een mandarijnenpartje.
Hoe doen ze dat in de mandarijnenontvelfabriek dan ? Dat wil je niet weten en wil je het toch weten probeer het dan ook zelf, met gootsteenonstopper en zoutzuur; daar komt dus geen mesje aan te pas. Keuringsdienst van waarde ging het weer uitzoeken - kijk niet als de stukken fruittaart met mandarijntjes je favoriete dessert waren rond de feestdagen.

't is weer voorbij die mooie ...

Het is weer voorbij, we kunnen er weer aan beginnen. Ik wens voor mezelf een 'gewoon, gewoon goed' jaar en ik gun iedereen uiteraard minstens dit weinig ambitieuze verloop. Wat je als kleine sloeber al snel door had wordt als oude snoeper steeds duidelijker : de tijd lijkt steeds sneller te gaan met het ouder worden; als de nasmaak van het desert van vorig jaar nog op de tong ligt dan is het einde van de pelicule waarschijnlijk niet ver meer af ...
Maar dan zal het hopelijk toch nog wat langer duren dan de 40 seconden uit het filmpje.



Wie met de feesten veel rommel heeft gemaakt heeft pech want die weet vandaag wat doen, wie kleine dochters heeft krijgt van mij een perfect excuus om er even van onder te muizen met deze instructable : stijlvolle stoeltjes vouwen voor in het poppenhuisje (als je al de ijzerdraad al niet in een knoopje hebt gedraaid, en de kroontjes in het beste geval tot bikkels hebt herleid).

Bloggen geeft je de tijd om af en toe stil te staan bij de kleinste dingen, dat is alleszins beter als swaffelen ... laten we 2008 maar zijn voor wat het was.
Iedereen een gelukkig nieuw jaar.