Paint it black white ...

De meeste dakbedekkingen zijn donker gekleurd, en veruit de meeste platte daken krijgen de klassieke zwarte roofing. Iedereen die onder zo'n dak slaapt zweet zich te pletter in de zomer tenzij ze een halve meter isolatie hebben voorzien. De oplossing lijkt echter weer zo simpel dat het onbegrijpelijk is dat dit amper doordringt tot de markt : maak het dak wit. Wetenschappers hebben uitgerekend dat 'de opwarming van de aarde' met een volle graad wordt verminderd als alle daken wit zouden zijn. Misschien moet ik dus ook maar eens met een pot witte verf mijn plat dak op (ik geloof dat er in Kessel-lo nog iemand een lot witte-lijnen-verf heeft staan die hij voor zijn verbouwing van zijn kelder tot zolder heeft gebruikt, eersteklas want met glas versterkt). De duurzaamheid van het dak wordt ook verhoogd en wellicht wringt daar weer het schoentje want welke fabrikant wil een produkt verkopen waar je veel langer mee doorkomt (lees : zij op termijn minder verkopen) ?
Groendaken zijn uiteraard nog beter om de warmte te bufferen, want al die witte daken worden toch groen.

Ut palma florebit, bloeien als een palm, een stukje uit een psalm (Justus ut palma florebit, moge de rechtvaardige bloeien als een palm) en de spreuk van de paters van West-Vleteren (discreet ingebrand in de lage houten bierbakken als U-PF). We zijn weer een weekendje gaan hoevetoeristen in Lo-Reninge ('ten Thorre') en toevallig was het dit weekend weer bierweekend aan de abdij en waren we met één auto binnengeraakt op de biertelefoon. Voor wie het concept niet kent lijkt dit wartaal, het gevolg van veel te veel alcohol; voor wie het wel kent is het meestal de bron van veel te veel alchohol.
Helemaal geen lange wachttijden aan 'de loskaai'; misschien omdat 'slechts' de 8 kon worden afgehaald, maar misschien is de hype ook weer wat gaan liggen nu de Karmeliet het beste bier ter wereld is. Zondag nog een kaffeetje gevonden waar we de trappist goedkoper konden drinken dan aan de abdij, misschien in het vervolg dus eerst de plaatselijke bruine kaffeetjes eens prospecteren voor we naar de wat karakterloze parochiezaal 'de Vrede' trekken. Tijdens de wandelingen door de boerentuin nog wat zaad kunnen sprokkelen (niet van de piétrainberen van boer Karel) dus als het een beetje meezit zit er weer wat geschiedenis in de tuin.

Gisteren de eerste goji-zaailingen verspeend, nu maar te hopen dat ze de overgang van watten naar zaaigrond goed verteren. Misschien moet ik ze wel maar wat onder de lampe(n) brengen dat ze voldoende sterk kunnen opgroeien in het zwakke winterlicht.

Doet-ie-het, of doet-ie-het-niet. Ooit hebben we een oude gietijzer-met-emaille cuisinière gekregen. Hij staat al een paar jaren gestald maar het zou leuk zijn moesten we hem (werkend) in de plantenkamer krijgen (eerste verdiep van de druivenkot) maar dat zal dus niet meevallen want die dingen zijn loodzwaar. Het is nog niet helemaal zeker welke brandstof je kan gebruiken; de ene zegt 'in een kolenkachel zeker geen hout', de ander zegt 'in een houtkachel zeker geen kolen'. Volgens de kachelboer is de laatste stelling de meest correcte, kolen zouden heter stoken dan hout en daarvan zou de kachel kunnen barsten. Hout (maar dan ook alleen hout en niet 'alles') zou dan de instapbrandstof zijn. Misschien moet ik ze eerst maar eens op de beganegrond testen voor we het onmogelijke proberen (de roosters kunnen ook verklappen voor welke brandstof ze zijn voorzien).

dommerik ...

De kweekkamer op het tweede verdiep van het d(r)uivenkot heeft zijn nieuwe vloer gekregen en mijn zoektocht naar een geschikte trap om potgrond en water naar boven te zeulen begon ik tussen het bouwantiek. Soms vallen de prijzen van de ornamenten, die er al een leven hebben opzitten maar die een zoveelste leven in je eigen tuin verdienen, mee maar voor de gietijzeren draaitrappen viel het me eerlijk gezegd wat tegen. 3 à 4000 euro is toch net iets teveel, en al haal ik het beste van het marchantenbloed in me boven dan zou de gepingelde prijs me nog altijd tegenvallen. Voorlopig het einde van de zoektocht dus.
Tussen de oude stenen zag ik wel enkele indrukwekkende stukken die perfect en esthetisch (architectuur = firmitas, utilitas en venustas, oplossingen bedenken die structuur, functie en schoonheid met elkaar verzoenen) de onhandige bestuurders uit de tuin kunnen houden. Dommeriken schijnen ze te noemen, en zo werden ze wel eens ingemetseld op de hoek van een huis om te vermijden dat de onhandige boer die zijn bocht te kort nam met zijn kar het huis zou beschadigen (de onhandige boer werd dan ook meteen tot dommerik gepromoveerd).

Een stuk of tien van de goji zaden zijn al gekiemd. Een goede week zonder echt intensief gepamper (gewoon op natte watten in een schaaltje in een plastic zak om het geheel niet te snel te laten uitdrogen), zo moeilijk lijken ze nu ook weer niet te kiemen. Wordt vervolgd.

Opgeruimd staat netjes ...

Vandaag een paar honderd kilootjes rommel naar het containerpark gedaan. Daar waren wel wat aftandse dakpannen en onbruikbare Boomse steentjes bij maar 'het erf' ligt er toch weer wat netter bij nu. De buren hebben ook eindelijk de grond verwijderd die ze al een aantal weken in onze tuin hadden gestort (waarvoor dank). Beter laat dan nooit maar ondertussen zijn de mooiste weken van het najaar wel al gepasseerd. Maar hopen op een zachte decembermaand want die pereboompjes mogen nu echt wel eens de volle grond in (dan heb ik een beter zicht op de plaats waar de brood (lees pizza) oven kan komen, want daar staan ze leiboompjes nu ongeveer al een jaar ingekuild met pot en al). Maar het rituele planten van het smalle perebos op Sint Catherine is dus door omstandigheden niet gelukt.
Onder het puin lag een appelsienenkist, en in het midden van het rottende hout stond een mooie kelkachtige paddestoel zijn ding te doen (hout helpen rotten). De kelk was halfgevuld met een helder vocht. Misschien was het wel de heilige graal en had ik onsterfelijk kunnen zijn maar voor het zelfde geld veranderde ik ineens in een vrouw met albinobaard. Laat deze beker dan maar aan mij voorbijgaan.
De familienaam van deze zwammen, Pezizales, bekt al even lekker als hexakosioihexekontahexaphobia waarvan ik niet wist dat het bestond (maar waarvan ik al wel een keertje het slachtoffer ben geworden, daarom dat ik soms ook als the999bbq door het leven ga).



Tijd om de tomatenrassen een keer op te lijsten voor wie van de ietwat luie boer alleen de nummers bij de tomaten kreeg. Dus hou je lottonummers bij de hand hier komen de 42 winnende getallen :
1/ white queen 2/ black trifele 3/ merveille de marchee 4/ stump of the world 5/ noire de crimee 6/lucky cross 7/ granny cantrell's 8/ purple cherokee 9/ arkansas pink traveler 10/ reise tomate 11/ aunt ginny's purple 12/ howard german 13/ russian rose 14/ prudence purple 15/ kentucky beefteak 16/ san marzano II 17/ tonnelet 18/ siberian early 19/ rose quartz 20/ kellog's breakfast 21/ pêche blanche 22/ northern lights 23/ caro riche 24/ schimmeig hollow 25/ earl faux 26/ dr. wynches yellow 27/ big rainbow 28/ burgese stuffing 29/ great white 30/ marianne's peace 31/ giant belgium 32/ neves azorean red 33/ blaby 34/ tlagolula ribbed 35/ polish ellis 36/ black sea man 37/ roma 38/ black plum/prune noire 39/ citron russe 40/ brandywine 41/ anna russian 42/ white beauty (??, was niet echt wit te noemen, kruising ?, verdwaald zaadje bij het verpakken ? verdwaald zaadje bij het zaaien ? al is dat laatste quasi uitgesloten). Ik weet nog niet zeker of ik van alle rassen zaad heb gehouden, maar vragen staat vrij...

Samen met Rosemarie hebben we de zaadjes uit de gerehydrateerde-gedroogde gojibessen gehaald en gezaaid. Waarschijnlijk is het makkelijker om ze te zaaien in de verwarmde kweekkast maar die kast verwarmen voor een paar zaadjes is ook niet echt efficiënt. Ik kan een nieuwe lichting zaadjes in gang zetten als ik op druiven/vijgen workshop ben geweest in januari want de organisator kon wel wat stekmateriaal missen van zijn 20 druiven- en evenveel vijgensoorten. Want die stekken wortelen ook wat vlotter in dat kastje. Misschien ook nog aantal zaadjes te kiemen leggen op de deno-manier. En de rest dan de koelkast in voor het voorjaar want de moeilijk kiemende gojibessen zouden wel wat stratificatie kunnen gebruiken. Wordt vervolgd...

rust roest, prei soms ...

Ingefluisterd door de op kousenvoeten naderende winter heb ik zaterdag de prei gerooid, in de eerste echte vlaamse sneeuwbui van deze winter. Wat er zich boven de grond bevindt staat niet altijd in verhouding met wat er zich onder grond bevindt, al zie je aan de maat van de kroon al wel hoe dik de stokken ongeveer zijn. Lange mooie stokken met veel wit zo bleek, geen roest, geen beestjes. Na het kuisen konden er een twintigtal pakjes de nieuwe vriezer in, in verschillende kwaliteiten : wok (het dunnere goed in reepjes), wit (ringen) en groen. Perfect.

In de serre heb ik de laatste pepers geoogst, en in tot frietzak gerolde vellen papier gestoken. Sommige soorten zijn op het blote oog te herkennen, maar tussen de verschillende jalapenos en habaneros is het al minder evident namen noemen. Net zoals bij de tomaten zijn er blijvers en wijkers maar van allemaal worden de zaden bewaard, want binnekort kan er weer geruild worden en die stabiele doch bikkelharde beursvloer wordt bovenal door één wet gereguleerd : "hoe groter het aanbod, hoe groter het aanbod". De macrostudio die ik had gebouwd naar het voorbeeld van strobist staat nog niet helemaal op punt, dus de plaatjes moeten nog even wachten. Een dozijn planten waren nog niet aan de vrieskou ten onder gegaan en een aantal daarvan staan nu in het d(r)uivenkot in een poging om ze te overwinteren. Pepers zijn meerjarige planten en als je ze kan overwinteren kan de beloning groot zijn maar de slaagkansen van de overwintering zijn helaas niet overdreven groot. We zien wel.

Het enige bezwaarschrift tegen de genocide was ruimschoots op tijd binnen maar helaas onvoldoende overtuigend; kort na het rooien van de prei was het dus tijd voor het bloedbad. Helaas pindakaas waren het merendeel van de beestjes al gaan vliegen, de achterblijvers hadden pech maar imiteerden bubble-plastiek tot in de perfectie moet ik zeggen. Ik hoop dat de rest (een mens zou nog denken dat 'iemand' ze is gaan waarschuwen) ten prooi gevallen is aan de roodborstjes.

Eén van de leuke neveneffecten van een sneeuwtapijt is dat ze anders onopgemerkte gebeurtenissen in kaart brengen. Zo staat vast dat Lorre vanuit de keuken in een rechte lijn naar de moerbei loopt (om hem te mesten, iedereen draagt hier zijn steentje bij in de tuin), zie je hoe de poezen uit de buurt (ondertussen ?) de veiligste route naar zijn eetkommen 'uitstippelen', en waar de automobilisten weer buiten de lijntjes gekleurd hebben. En met het smelten van de sneeuw lijkt het wel een beetje op de zichzelf uitwissende inkt van Xerox waardoor we (men) wat vaker op eenzelfde blad papier gaat kunnen printen.

officially grumpy old man...

Het is zover, sinds afgelopen weekend ben ik echt, officieel en onomkeerbaar een grumpy old man. Misschien wel de jongste, alleszins één van de jongere.
Nooit had ik gedacht dat ik hindernissen in mijn voortuintje zou beginnen leggen, je kent ze wel de betere kasseien op een rijtje, integendeel vond het zelfs altijd een beetje 'zielig' als ik van die dingen bij anderen zag liggen.
Maar met al die littekens die soms belachelijk ver in de voortuin liepen... Plantjes herstellen zich doorgaans nog redelijk goed, maar een oprit is niet echt voorzien op 'zijdelings' gebruik. Om de minder rijvaardige bestuurder te assisteren in het keren in onze straat ligt er nu dus een subtiele paal die verder onheil zou moeten voorkomen. De eerste dag na 'installatie' had ik al een autootje gevangen, en ondertussen heb ik de steen al meer dan me lief is mogen terugleggen. Na de tv-distributie kast moet dus de voortuin eraan geloven. Een ietwat paranoïde mens zou denken dat er moed(kwaad?)willigheid in het spel is ... Misschien moet ik mijn 'rem voor dummies' dan toch nog maar betonneren in de grond - ze mogen al blij zijn dat ik geen destructieve oplossingen voorzie (gecamoufleerde kuilen, hanepoten,...).

Zaterdag de serre leeg gemaakt en dat geeft een beetje het gevoel alsof je aan het verhuizen bent : het is niet heel prettig om af te breken maar je kijkt ook al een beetje uit naar wat gaat komen. Van de laatste onrijpe, halfrijpe en rijpe tomaten hebben we dan nog maar een aantal potten confituur gemaakt, met wat gember, appel en wat mandarijntjes. Koken is soms maar wat lekkers bij elkaar gooien en hopen dat het lekker blijft - en het is lekker gebleven. Misschien niet zo geschikt voor zwangere vrouwen en veiligheidshalve ook niet voor de allerjongsten en alleroudsten uit de familie. Groene tomaten bevatten de giftige stof tomatine (cfr solanine in aardappelen uit de zelfde familie). Met mate van snoepen en dan is het wel ok.

De wilgen die ik vorige winter had gestekt zijn allemaal goed op gang gekomen maar de meeste hebben op schouderhoogte een zwarte vlek. Bij nadere inspectie bleek het om groepjes insecten te gaan. Zomaar insecten doden doet men niet, zeker buiten niet dus eerst maar eens op zoek naar de ware identiteit van de beestjes. De larve van onze nuttige lieveheersbeestjes zien er ook alles behalve lief uit en zullen om die reden al wel eens vroegtijdig uit het leven zijn geholpen. Het blijkt om een soort bladluis te gaan, de grote wilgenbladluis (hoewel ze zich voeden met het sap vanop de takken en niet vanop het blad), en met deze wetenschap is de toekomst van deze ongewenste sapzuigers gekend. De wilgen lijken er nog geen last van te hebben. Voor ik ze platknijp wil ik de beestjes nog wel bedanken voor het feit dat ze zich zo netjes hebben verzameld, op eenvoudig bereikbare plaatsen, voor vernietiging. Er kan nog tot zaterdag bezwaar aangetekend worden tegen deze geplande genocide.

hoera, er is er eentje jarig ...

en op zijn verjaardag kwam papa zijn zoneke helpen. Meteen het dak op om de berkenzaailing achter de schouw weg te halen (Gelrodens' slechtste gevelwerker had nogal wat puin achtergelaten op het dak waar het pioniersgewas bij uitstek bodem vond om te groeien - de pas gerenoveerde dakgoot lag trouwens ook vol met zijn troep dus die hebben we ook maar schoongemaakt). Maar wat er eigenlijk echt op de agenda stond was het waterdicht maken van het groendak op het d(r)uivenkot. EPDM is op deze bescheiden oppervlakte (3x4m) toch al redelijk lomp en onhandig dus met twee zijn leek me een minimum. Ik dacht er goed aan te doen naden en dergelijke nog wat af te kitten met silicone voor de middagpauze. Na het middageten was die helaas nog niet droog en niet veel later leek het hellende dak wel ingesmeerd met vet en verdacht veel op Garmisch-Partenkirchen (de bekende schansspringarena op nieuwjaarsdag, en naast forel in botersaus en de Volks-wagen Kever een onschuldig wistjedatje van Dolfke). Een paar uur later lag er een perfect afwaterend en nu dus ook waterdicht dak; de moeilijkste fase van het groendak is daarmee achter de rug - met een bovengemiddeld resultaat trouwens, niet slecht dus voor een eerste keer. Half april het vervolg want het is te laat om nog stekken te zetten.

Zaterdag ging ik 'efkens' met Rosemarie nog wat plantjes uitzetten (een Sedum spectabile die wel lijkt op te lichten in het donker, nog wat witte viooltjes en een Helleborus waarvan pot en label elkaars kleur weer tegenspreken - hebben we er een rode bij of nog maar eens een witte ?). 'Efkens' kwam ongeveer overeen met de tijdsduur tussen het opnemen van de spade en het botte contact op alweer een goed verstopte zandsteenklomp. Na een uurtje graven had ik er weer een stuk of tien extra. Streekeigen (en gratis) basismateriaal voor een 'alpine garden' tussen de twee tijdelijke keermuurtjes in de bocht. En terwijl het onderste niveau zich nu spontaan voltrokken had, moest ik 'snel' een oplossing hebben voor het volgende niveau, en van die wilgenhekjes leken me wel geschikt. Helaas (of misschien gelukkig) waren die kleine vlechtwerkjes duur en slecht afgewerkt. Dan maar de 'cheap charlie' manier, en na een half uurtje knutselen had ik 8 meter degelijk vlechtwerk voor 40 euro. Het voordeel van de doe-het-dan-maar-zelf techniek was dat ik de tenen zeer dicht op elkaar kon drukken en de hekjes zo compact werden dat je ze bijna zonder worteldoek kon gebruiken. Ik ging tevreden slapen.



(Hopelijk heb je niet teveel op de rommel gelet). Af en toe krijg ik het in mijn hoofd om de kiezel te wassen. Na een tijdje lopen ze namelijk goed vol met aarde en andere rotzooi (haal maar eens de verkeerde gevelwerker in huis). De standaaard oplossing voor dit probleem is om er dan maar een nieuw laagje kiezel over te gooien maar ik ben om een heleboel redenen niet zo te vinden voor die oplossing (niet in het minst omdat het niets oplost). Gelukkig ligt er antiworteldoek onder de kiezel en is het relatief gemakkelijk (maar niet heel gemakkelijk) om hem af te graven. Dan komt mijn all-round bedressort weer tussen met aan de ene kant de kiezel en aan de andere kant het puin. Ik zeg niet dat iedereen het zo moet doen, en ik kom het voor geen enkele prijs bij iemand anders doen maar voor mij werkt het. Eén regenbeurt later heb je een als-nieuw kiezelpad. Ik was bijna klaar maar toen kreeg ik het weer in mijn hoofd om nog eens een boompje te planten en zo staat er ondertussen een Morus nigra bij de boompaal die al een paar jaar in het gazon staat te wachten op gezelschap. Lekker gezelschap...

kopen kopen kopen ...

kopen kopen kopen ...

Er worden meer diepvriezers verkocht tegenwoordig en wie ben ik om trends tegen te spreken. Dus zijn we vandaag een nieuwe diepvriezer gaan kopen. Niet alleen om voordeliger "in 't groot" te kunnen kopen maar vooral om het laatste uit de moestuin in te vriezen (paprika's, prei, selder, ...).
Dat het leven WEL duurder wordt, werd gisteren 'plots' duidelijk toen ik Lorre een nieuwe zak brokken ging halen - wat al jaren om en bij de 48 euro kost was plots 62 euro 'waard', toch geen klein verschil. Het was gelukkig weer een zak "+3 kg gratis" (gratis heb ik dus eigenlijk netjes betaald). Misschien moet ik de brokken ook maar eens op het internet gaan bestellen (zelfde merk 56 euro en gratis thuisbezorgd).

Vrijdag half België afgereden voor de rubberfolie voor het groendak, vooral omdat ik het voor allerheiligen moest hebben, maar het is uiteindelijk geen weer geworden om het dak verder af te werken. Maar dat had volgende week dus gewoon bij de handelaar om de hoek gekunnen...

Vandaag ook nog een oranje Chaenomeles japonica gaan halen, om tegen de muur onder het keukenraam te leiden. En aan de voeten van die dwergkwee nog wat oranje 'papegaaientulpen' gezet. Dat zou dus een leuke oranje hoek moeten worden in het voorjaar met frivole vruchtjes in het najaar.



Rosemarie heeft geholpen om de winterui en look nog te planten. Wel niet op ruggen zoals het eigenlijk hoort in de winter; als het resultaat tegenvalt dan zal ik het volgend jaar misschien niet meer vergeten. Maar als het wel meevalt is het in elk geval gemakkelijker (voor de luie boer).
Alle vakken in de moestuin zijn onkruidvrij, gekalkt en hebben een flinke mulchlaag gekregen (gras en compost), dat zou dus een vlotte start van het seizoen moeten geven.

Ook nog wat planten verpot. Een bezoeker had een stuk van de oleander gelopen en dat stuk was ondertussen goed beworteld, de 5 éénoogstekken van het snoeiafval bij meester Wim in grotere potten gezet, het kindje-op-moeders-schoot-stekje (Tolmiea menziesii) dat ik geleend heb tijdens het plantjes-sitten voor een collega ook overgepot (schijnt een leuke bodembedekker in een schaduwhoek te kunnen zijn, met wit/bruine bloemen) en de irissen uit Italië staan nu ook elk in hun eigen potje.

In de tuinprogramma's op BBC dekken ze de grond altijd af met kiezel. Dit weekend ook maar eens op zoek gegaan naar een geschikte 'bodembedekker' maar blijkbaar kennen ze hier vooral argexkorrels. In de vijverafdeling lissenkleikorrels gevonden, drie keer zo duur maar wel tien keer zo 'vet'.

appelen voor citroenen : zuur, zuurder, zuurst ...

Ongeveer gelijktijdig met de zoveelste berichtgeving hoe slecht het toch gesteld is met ons fruit (ongezonder dan we zouden willen met alle pesticiden erop) zag ik een verontrustende reportage over citrusvruchten in één van de weinige uitzendingen die in mijn vaste programmatie zitten, de Keuringsdienst van Waarde.

Citroenen worden opgeblonken voor het oog van de argeloze consument, onder andere met een soort boenwas die ook in de meubelindustrie wordt gebruikt, shellak voor de kenners, shitlak voor de rest. Een lak die gemaakt wordt van de uitwerpselen van insecten met wat bloed, een handvol fabrieken door moet tot het uiteindelijk, 'netjes' op onze citrusvruchten wordt gewreven. Wassen blijkt het spul er niet af te krijgen (de pesticiden ook niet trouwens) dus denk daar toch nog maar eens over na voor je de zeste gebruikt in je bereidingen, of wanneer je nog eens een zelfgemaakte limoncello aangeboden krijgt.
Mijn grootste probleem is dit keer niet dat ik dit als consument weer niet wist, wel dat ik niet begrijp waar dat voor nodig is. Ik moet mijn haar niet kunnen kammen in een citroen, als ik mijn haar ûberhaupt zou kammen dan vind ik daar wel ergens een spiegel voor.
Er mensen die dit willen nuanceren door te stellen dat shellak een onschuldig natuurprodukt is, maar ik wil zelfs geen onschuldige natuurprodukten (urine ?, zeep ?, zout ?, ...) rond mijn natuurprodukt, tenzij dat een meerwaarde met zich meebrengt.

Ik heb vroeger wel wat "boer en tuinders" op de behandeltafel gehad, en ook zonder het nekje in een wat verfrommelde houdgreep bekenden zij maar al te graag dat ze voor gebruik een apart lapje grond hadden gereserveerd en dus bijzonder weinig consumeerden van wat ze naar de veiling brachten. Het kon in de geschiedenis nogal wat invloed hebben op je verdere leven als je als kok niet at van je eigen eten.

De druivenconfituur die ik onlangs heb gemaakt smaakt naar nog. Ik heb het gewone recept gevolgd dat je voor alle confituurs kan gebruiken, niet het fancy recept met noten dat je meestal op de receptenpagina's vindt, dan moet de notelaar een beetje op snelheid komen. Maar nu weet ik tenminste weer wat doen met al de druiven die blijven hangen. Dat neemt niet weg dat ik volgend jaar nog meer trossen ga opofferen (maar dat zeg ik elk jaar).

moet er nog kalk zijn ...

Kalk gehaald, niet om de tuinschetsen op over te brengen (want die liggen al een tijdje in voorlopig-definitieve digitale verf, de toekomst zal uitwijzen of dat een slimme zet was), maar zeewierkalk voor de tuin.

Het wordt dus weer tijd om aan de najaarsbekalking te denken. Bekalken in het najaar zou beter zijn dan in het voorjaar omdat de kalk dan langer de tijd heeft om zich homogeen over de bodem te verdelen zodat het optimaal aanwezig is wanneer de planten het terug nodig hebben. Van de andere kant hoef je dan in het voorjaar niet meer mee te doen aan die eindeloze discussies of uw voorjaarsbemesting nu wel of niet uw voorjaarsbekalking teniet doet wanneer die twee te snel op elkaar volgen.
"Waarom zou ik kalken, moeder natuur kalkt toch ook niet?" hoor ik je denken. De bodem heeft altijd de neiging om te verzuren : planten trekken stoffen uit de bodem, zure regen (al dat zuur zweet van al die zure mensen), chemische bemesting voor wie nog altijd niet beter weet, ... Moeder natuur heeft echter haar eigen 'verdedingingsmechanismen' tegen die verzuring : haar gelaagdheid en de cyclus waaraan al die lagen meewerken. Niet alle zure regen valt rechtstreeks op de bodem (een deel komt er zelfs nooit terecht), bomenlaag, struiklaag, kruidlaag en strooisellaag geven af en toe wat materiaal terug aan de bodem (in koor : "compost is goed voor alles"). Op een klassiek onderhouden gazon helpen we de natuur op geen enkele manier : alle zure regen bereikt de bodem, naast gras is er weinig te vinden en grassnippers en een verdwaald blad worden zo snel mogelijk afgevoerd. Zandbodems moet je zeker in de gaten houden want die verzuren van nature meer.
De meeste planten voelen zich in hun nopjes op hun topjes op een licht zure tot neutrale grond (afhankelijk van de grondsoort). In de grafiek zie je dat sommige stoffen moeilijker worden opgenomen door de plant als de grond te zuur of te basisch wordt. Voor je dus extra (specifiek) bemest (zal maar magnesium strooien want alleen de nerven zien nog groen, zal maar calcium strooien want ik heb neusrot op de tomaten) moet je je misschien eens afvragen of de zuurtegraad van de bodem wel ok is, en of de (al aanwezige) voedingsstoffen wel vlot opgenomen kunnen worden.
Kalk maakt de grond ook kruimeliger en activeert het bodemleven. Maar pas op : "trop is teveel".

Ook nog wat knoflook en witte plantui meegebracht; want die hadden eigenlijk al lang de grond in gemogen, het kwam er (weer) niet van. Niet te lang meer treuzelen, al was het maar omdat de gewone ui bij Aveve al (weer) lag te rotten (zou dat zo moeilijk zijn om die 'vers' te houden?). Moet nog op zoek naar bloembollen voor onder de leiperen; want het duurt niet meer lang voor ook die naar hun definitieve plaats mogen (eindelijk).

Ondertussen wacht ik nog altijd op de eerste duidelijke molshoop in mijn tuin voorlopig zie ik ze net naast de afscheiding boven komen, wat ik misschien nog erger vind want het is duidelijk mijn prachtige zwarte grond die ze daar opduwen.

Er ligt een mooie hoop compost op me te wachten. De compostboer in Herent had eigenlijk geen compost meer (einde sezoen) maar kon me toch nog plezieren met een ladinkje jonge compost, voldoende rijp om er grond mee af te dekken.

patience and wisdom conquer all things ...

Een bezorgde lezer is diep getroffen door mijn vorige bericht ("... ultieme wapen tegen de lelijke molshopen..."). De tijd zal echter raad brengen Bart, en je zal zien het zal wel meevallen voor de mollen (er werden en worden geen dieren misbruikt tijdens de ontwikkeling) en kinderen zijn er zot van.

Het is wel zo dat ik regelmatig te horen krijg : hoe krijg ik die mollen uit de tuin. En mijn eerste bedenking is dan ook meestal : wil je die mollen wel uit je tuin. Als je moeder natuur beschouwt als een perfect 'systeem' waarin alles en iedereen wel een beetje een functie heeft of in elk geval de wankele balans mee in evenwicht houdt, dan zal de mol daar wel zitten met een reden. Ik woon zelf in één van de Bergstraten van het land die ook effectief tegen een 'berg' lijkt te liggen. De eerste 50m zijn nog ok, maar de volgende 100m liggen in 'het dal' en daar zit dan nogal wat water vooral in de winter (graag nog eens aandacht voor de mythe dat het klimaat natter is in de winter; de regenval is vrij constant over het jaar met een piekje in de winter en eigenlijk een grotere piek in de zomer - de 'natte winter' is er maar doordat er minder verdamping is via bodem en blad,...). De mollen lijken met de seizoenen mee te migreren zodat ze net voor het water kunnen blijven want daar zal ook hun voedsel zitten (als regenwormen goede zwemmers waren dan werden ze niet gebruikt om te vissen). Het draineren zal dus niet hun voornaamste bestaansreden zijn maar het is wel een nuttig gevolg. Dat ze er zijn is dus een teken dat er leven zit in de grond, en de kans is groot dat er op termijn wel een andere mol dit lege territorium ontdekt en inneemt.
Maar ik geef toe, je zal er niet voor kiezen om die hopen in je tuin te hebben. Ik trek de hopen gewoon regelmatig open, het gras eronder zal (op voorwaarde dat je niet te lang wacht) vrij snel bekomen en als je wat uitkijkt met de spreiding dan vallen de verzakkingen ook nog wel mee. Maar nu kijk ik dus zelfs uit naar mijn eerste hoop ;-)