de seringen luisteren mee ...

... met hele kleine oortjes. Kalenders en dikke tuinbijbels zijn handig voor de novice om op terug te vallen maar "parate kennis" is natuurlijk nog veel handiger. En omdat teveel knopen in de zakdoek de was noch het snuiten bevorderen verzinnen tuinboerkes graag andere hulpmiddelen. Zo starten sommigen zodra ze met hun bloot gat comfortabel op de tuingrond kunnen gaan zitten (ze bestaan, #mbh zal ze wel vinden), of wanneer hun vingers na een half uurtje onkruid trekken niet meer verkleumen. Anderen houden liever de vaste feestdagen in de mot : de eerste erwten op St. Patrick's Day, zaaien van showuien op kerstdag, snoeien van de druivelaar op de eerste dag van het nieuwe jaar,... maar als je moet gaan opzoeken wanneer St. Patrick wordt (werd) gevierd, dan sta je natuurlijk even ver.

Een zeer praktische kalender voor de tuin, is nog steeds die van Velt, die zelfs al een beetje rekening houdt met de tuingrond, maar je kan ook gewoon naar de natuur kijken. Wanneer de blaadjes van de sering (Syringa vulgaris) ongeveer zo groot als muizeoortjes zijn, zou de grond met een redelijke zekerheid voldoende warm zijn voor de eerste erwten, en die is hier ondertussen al verder doorgeschoten dus ... (nu de nattigheid nog want te snel bewerken heeft weinig zin).
Over de haag kijken bij de wat oudere lokale moestuinders werkt natuurlijk ook altijd, maar als die straks gaan serviceflatten dan kijkt de jongere tuinyup wel ineens over jouw haag mee en dan kan je die jongere generatie maar beter niet teleurstellen.

creative commons : Karelj

In de meeste moestuinen is er dus al erwstige bedrijvigheid (bonen nog niet, die leggen bij de minste vries het loodje - een hulplijn daar is dat bonen de maand mei niet mogen zien). Ui-setjes kunnen ook de grond in maar het lokale aanbod nettekes is weer zo rot (ik begrijp daar dus niets van) dat ik dit jaar misschien alle uien maar zelf ga zaaien. Of volgend jaar de setjes van de speciaalzaken over de plas maar eens proberen, zoals de look (geweldige kwaliteit was dat). Maar nee kijk, op de eerste plantenmarkt van het jaar in de tuinen van Hoegaarden stond ons Yo, en die had prima plantgoed bij. Voortaan maken we met de wesp bij de eerste mooie lentedag een uitje richting Sint-Katherina-Lombeek voor de uitjes (en de patatjes,...) maar dan niet zo en al zeker niet zo.

De aardbeiperken verder opruimen, paar rijtjes patatjes in de grond leggen, graskammen, radijs, vroege wortel, sla in de serre (maar dan moet die eerst verhuizen dus "de verhuisploeg" bestellen), koude bak/voorzaai perkje klaarmaken, prei, biet, ... het leven van een weekendtuinder is hard maar ...

opgeschud staat netjes ...

... want toen was de grond (grotendeels) droog genoeg om bewerkt te worden. Een eerste thuiswedstrijd voor mijn nibbi 519 "traktor-op-2-wielen" in de nieuwe borders waarvan ik voor de winter de zoden (met de hand, diep) onderspitte. En ik moet dan wel een masochist zonder gevoel in de leden zijn als ik de moestuinvakken die nog onder het karton lagen ook niet even liet verpulveren.
Slechts een dik half uur later waren die ook allemaal (perfect) rul gelegd en dat brengt de no-digg gardener in mij wel aan het twijfelen moet ik zeggen want zelfs op de bijna onkruidvrije kartonlasagne-perken had ik daar met de spitvork toch weer een paar dagen moeten op wroeten.
Zelfs/ook met de frees blijken de winterbedden een enorm verschil te maken dus het is voorlopig definitief dat we vanaf nu alles voor de winter netjes op ruggen achterlaten... probeer het ook, ge gaat verschieten !

net op tijd voor de supermaan ...

(indrukwekkend die maan, nog meer dan anders)... lagen ze er weer allemaal in. Zoals steeds, in willekeurige volgorde en met slechts een bescheiden overschotje voor seizoen 2011 :

brandywine sudduth, banana legs, costoluto genovese, principe borghese, butter and bull heart, kosmonaut volkov 68D, cherokee purple, caspian pink, erdie family oxheart, amish paste, CDB, Pink Brandywine, 1884 purple, brandywine, millionaire, marizol purple, caro rich, dark purple beefsteak, earliana, brandywine cherry, carbon, grubbs mystery green, oranje van goeienbier, voyage, black sea man, northern lights, black cherry, earl faux, amana orange beefsteak, black elephant, crnkovic yugoslavian, broad ripple yellow currant, mortgage lifter bicolor strain, blushing yellow, debarro black, black brandywine, belarus orange, hawaiian white cherry, stump of the world, prudence purple, rose quartz, bloody butcher, anna russian, cabin, marmande jaune, pruple calabash, black oxheart, ...

Een beetje van alles maar wel weer een redelijk aantal osseharten blijkbaar (en ik had er nog zo op gelet). Voyage aka Reisetomate, de niet-anomale anomalie van Uli, zit er ook weer tussen. Niet omdat die vorige keer zo goed was (mooi om naar te kijken maar behoorlijk melig, een beetje zoals de gele peerkes ... jakkes) maar omdat ze in het tomatenforum voor een wedstrijdje "de zwaarste Voyage" gaan (en ik stiekem toch ook een beetje hoop dat de Voyage toch niet helemaal hetzelfde is al de Reisetomate, of ergens onderweg een 'lucky cross' is tegengekomen). (nonde, Jaune flammee vergeten).

Het zaaien met wat vertraging want een deel van de pepertjes moest nog met lichte spoed verspeend worden. Ondertussen zijn die bijna allemaal verpot. Met de "hulp" van een vaste klant in de nieuwe plantenkamer : een Gehoornde metselbij (Osmia cornuta). Mooi beestje met zijn rode poep en witte snor maar onhandig. Als hij niet verdwaalt, diep in mijn haardos (die zijn voorjaarsnoei nog niet gehad heeft, dus ruimte zat), dan valt hij wel twintig keer op rij in de bak potgrond ook al zet ik hem steeds weer netjes op vaste grond. (misschien dronken van die pint bier die sneuvelde toen hij de eerste keer (zonder steentjes of broodkruimels, en al zeker geen pellekes) de haarbos introk, en ik daar "gesticulerend" nog een beetje aan moest wennen. Misschien later eens een mugshot (als de kodak boven ligt en mijn handen niet zo vuil zijn van de potgrond).
Next stop in de zaailijn : de blommekes, want subiet is het toch al weer bijna april. Misschien weer stinkerkes in de serre want die zouden niet alleen de bodem "ontsmetten" maar zo al goed samengaan met tomaten (tegen nematoden, witte vlieg, ..., al eens 'the tomato growing secret' genoemd, en in geval van wedstrijden kunnen we niks aan het toeval overlaten ;-).



De moestuin op de meeste plaatsen nog altijd te nat, hooguit goed om wat onkruid te trekken (zonder op de grond zelf te komen; en dan vooral tussen de aarbeien). Plezierig wel met dit weer, maar na een uurke was ik het toch alweer een beetje lui beu en heb ik, vele kleintjes maken groot, versterking ingeroepen. Niet van de kinderen (daarvoor moeten ze minstens 5 zijn), maar van de kippen want dat zijn toch kampioenen in het dabben en kaal zetten (met uitzondering van netels en nog een paar). Met nog een halve rol draad een parcours uitgezet in de moestuin (ik wil niet dat ze aan de look of de ui zitten; goegedacht want de niet zo lang geleden pas geplantte narcissen werden als eerste uit de grond gewipt - met worteltjes dus ze willen nog wel proberen precies).
En ze doen zij dat goed, die kippen... moet je ook maar eens proberen.

Update: 60 van de 100 rolletjes staan al boven de grond, helaas is mijn administratie weer niet goed genoeg om te weten of dat de zaailichting van vrijdagavond is of die zatermiddag; maar kom die halve dag..., is wel ongeveer het aandeel van vrijdag ... 2,5-3 dagen, Just In Time, bedankt janneke maan.

ik is in zijn nopjes ...

... heb je gezien hoe hij met z'n (pretty expensive looking) zevenmijlslaarzen weer letterlijk zeven mijlen per pas aflegde in z'n eigen tuintje ?? Monty, aka my garden guru, is back !! Rondleiding bij hem thuis dus, waar het nieuwe seizoen blijkbaar gedraaid zal worden. Hij vond het altijd al jammer om in de "tv-tuin" te moeten werken, waar de geur van de aangelegen autoparking nog een beetje overheenhing. "Die zijn allemaal 18 jaar geleden gestekt, hier, hier en hier liggen mijn (overleden) honden, daar is de moestuin, dit is mijn serre, ...", grijpt één van zijn dozijn felcos-aan-een-haakje en gaat aan de slag.

En dan vliegt een mens met nog meer goesting zelf het weekend en den hof in. (Moes)tuinfitness. De compost is geoogst, de rest weer doorsgeschoven (volgende bak was eigenlijk ook quasi 'rijp'). Voor de composteerder is het dan een compliment wanneer een toevallige voorbijganger zegt : "ik heb dat ook maar bij mij zit er zoveel zand niet in!". Zeker als je weet dat er geen zand in de composthoop gaat, en het "zand" dus niet meer is dan het perfecte eindprodukt zelf. "Vroeger" sloop er wel al eens zand in de compost wanneer ik de bodem van de bak voorbijgroef, maar sinds er dikke drainagelagen op de bodem liggen (al het grof materiaal na het ziften) is je compost niet alleen nooit nog te nat maar weet je dus ook wanneer je mag stoppen met graven. Het kippenhok is daarmee ook weer proper genoeg om er een Alys Fowlerke in te doen (die jammer en helaas blijkbaar niet meer mag meespelen in GW, Carol gelukkig nog wel).

De tuinbonen en de schorseneren liggen in de grond. Voor die laatste schrijft Velt wat later voor, van Franz (die andere tuinbijbel) mag het zelfs nog wat vroeger maar in elk geval voor half maart (zakje zaad geeft maart en april aan om te zaaien dus het lijkt toch toegestaan). Vroeger zaaien geeft kans op doorschieters, later geeft een magere opbrengst (of als je echt laat bent, en tweejarig teelt zoals men dat vroeger al eens deed, houtigere stokken). De nieuwe rassen zijn naar 't schijnt wel beter bestand tegen doorschieten (de Va sneed in mijn eerste seizoen de kop van de doorschieters en ... ik had schorseneren - of was dat toen tegen de meeldauw?). Soit, we zetten later op het seizoen nog wel eens een rijtje.
De Cornus alba'ssen van de voortuin werden nog redelijk kortgezet want zowat de halve familie kon blijkbaar stekmateriaal gebruiken, hij had maar niet zo de aandacht moeten trekken naar "zijn eigen" met die mooie helrode takken in de wintertuin (gelukkig is dat snoeien ook net de truuk om de dieprode takken te krijgen). Stekt vlot in elk geval, de vlechtwerkjes die ik een paar geleden had gemaakt om wat planten te ondersteunen waren bijna allemaal vanzelf geworteld ("en eigenlijk he," was da niet de "edoeling" zei Bram).
En de tuin is gekalkt, als we er vanuit gaan dat de regen nog altijd zuur is (waarom zou dat ooit nog veranderen) dan kan een beetje onderhoudskalk nooit kwaad.
Als mijn grasmachine niet weigerde in zijn enige versnelling te gaan (rondelleke dat de koppeling vasthield is "kwijt") dan had ik zelfs al een eerste keer over de pelouse gereden. Zal voor volgende week zijn (als ik dat stukje vastkrijg, en een halve dag extra weekend eventueel).

En wat is er dan leuker dan nog eens een kameleon-knutselprojectje uit Gardeners World Magazine (het boekske in tegenstelling tot het programma van de eerste paragraaf - op BBC2/hd op vrijdag avond maar wie moet ik dat nog vertellen ??) van maart 2008 : a caravan of Love voor de plaatselijke Housemartins (deel 1) :



lekker smossen met behangpap, krantenpapier (moeten altijd geen rolletjes zijn) en een ballon. Minstens 5 lagen, nog het gat op de juiste plaats, donker kleurtje, laagje vernis, dak en rugje en klaar is straks deel 2. Of we er ooit een zwaluw logie krijgen is niet zeker maar plezant was het al weer wel.

catastrophe ...

riep de oude Franse skileraar zuchtend als er weer eens iemand durfde te wankelen op z'n latten, een bocht te missen op de st!jle hors-piste waar nog geen bochten inzaten of gewoon in een boom bleef hangen omdat die boom niet van zijn plaats ging... catastrophe zuchte ik toen ik terug thuis kwam en de zaailingen veel te nat zag staan in het kweekkastje (niet dat ze zoveel water hadden gekregen maar normaal moet je de kas toch wat vaker dan om de tien dagen luchten - zaaien en op vakantie gaan, niet ideaal; maar wel leuk) ... en catastrophe riep ik nadat ik vandaag de kweekkast weer wat overmoedig bij de zon had gezet. Dacht (voor de tigste keer) dat de zon wel zo straf niet zou zijn en ik zo toch, met die dure elektriciteit van tegenwoordig, weer wat licht- en warme-maturen kon uitsparen. Ik had er al spijt van toen ik amper twee bochten dichter bij het werk was ... Ik heb vandaag misschien wel 3 frank elentriek gespaard maar toch een redelijk aantal zaailingen verloren.



Maar geen reden tot paniek, ook genoeg wel gelukt en van de meeste andere rassen heb ik nog genoeg zaden (met uitzondering van een aantal aubergines maar zo'n grote fan zijn we daar toch niet van). En we hebben nog wel wat tijd voor een nieuwe lading. Voor wie niet meer kan wachten zijn het vandaag (excuus, er was weer iemand op mijn schoot in slaap gevallen waardoor die dag al grotendeels gepasseerd is) en morgen trouwens ideale dagen om aan de tomaten te beginnen (als ik morgen wat bekomen ben en de schade heb overzien leg ik wellicht de gerateerde peperzaadjes), voor mij zal het voor de tomaten eerder ergens tussen de 17de en 19de zijn. Volledige volgens plan trouwens.

De vogeltjes fluiten kwiek en sommige boeren schudden hun velden alweer op. Tijd om zelf goed uit de doppen te kijken dus. Een paar rijtjes geprobeerd op veldje 5 maar de grond is er eigenlijk nog te nat. Toch bewerken breekt je later zuur op (met garantie), maar twee rijtjes zondigen met de zon op uw snuit doet wel deugd na de lange winter. Zodra het nog wat meer droogt kunnen de schorseneren en de tuinbonen erin, en waarschijnlijk niet zo heel veel later de rest.
De look en de winterui doen het gelukkig nog steeds zeer goed.

Nu we toch aan het kalenderen zijn : wie op 18-20 maart in de buurt van Amsterdam verblijft kan het food film festival meepikken met films, workshops, proeverijen, ... en nog wat rondom eten. Ze spelen er onder andere 'goddelijk varken' waar ik het laatst onderdeappelboom nog over had. En dus nog meer van die eye-openers. Altijd wat te doen in Amsterdam (moet zelf helaas nog twee maanden wachten voor ik er nog eens "in de buurt" ben).
In het Foto museum in Antwerpen loopt nog tot 5 juni de tentoonstelling Hungry Eyes. Daar moet ik wel nog zien te geraken, al dan niet met workshop (in elk geval zonder fotoclub want ik ben al geschorst wegens 'maatschappelijk gevaarlijk en verwerpelijk gedrag' - tjaja ik had ruim voor en kort na Het Bezoek openlijk durven stellen : " 't is Rollin en niet Rolain " (Verlinde), boetedoening schijnt dan als vanzelfsprekend in zo'n club maar het blijft Rollin en niet Rolain; in het centrum van een actieve genocide binnen de club blijken pikjes wat korter en teentjes wat langer).
Volgende week maandag is er in Diest 'wiskunde in de natuur' waar nog (minstens) één plaats vrij is omdat ik dubbelgeboekt naar KT moet. En de eerder beschreven bloemenzeëen zijn zo mogelijk nog indrukwekkender aanwezig (in de Kruidtuin staan er ondertussen zelfs Paasbloemen te pronken - zal voor de onzen die we eergisteren nog snel in de grond legden nog wel even duren, als ze nog willen).
Allez, we weten weer wat doen (en u ook, tomaten zaaien en al ;-)

goed begonnen is half gewonnen ... nondenonde

Het is waarschijnlijk mijn meest vervormde pano ooit (wellicht doordat de draai-as niet door de intredepupil ging zoals Rollin ons vorige week in een privé-audiëntie kwam verklappen - de macroschuif blijkt ook voor panos een handig ding waardoor die weer een trappeke hoger op de buy-a-licious komt te staan) maar de fotoreeks was genomen toen de lente nog in het land was en zoveel zonnige herkansingen zitten er niet meer in de volgende dagen (as if ...).
Waarom ik bij de winterbloeierzeëen die ik maar niet in mijn vensterke gepropt kreeg, niet aan panorama-opnamen gedacht heb begrijp ik nog altijd niet.



Soit. In 180° mijn bijna ideale opstelling. Bijna ideaal want het tocht er nog wat, is de condensator van het nieuwste lichtarmatuur uit de kringloop ondertussen al twee keer ontploft (foei kringloop) en heeft ook de thermostaat van de kweekkast z'n kuren waardoor ik de zaden gisteren wie-weet-al-hoelang bij 6° vond (heb ik me eens kunnen bedwingen om niet elke 5 minuten te gaan zien of de potgrond al beweegt - u kent wellicht het gevoel - en dan heb ik dat weer). Als dat voortekenen zijn voor de rest van het moestuin seizoen dan neem ik beter een ciabatta jaar (braakligging in de moestuin wordt toch onderschat in het rotatieschema).

Het begint er in elk geval wel op een echte plantenkamer te lijken. Stoelen, barkast met borrels, stereo, ... Nieuwe draperieën, niet onbelangrijk om de kamer sneller warm te stoken maar ook om de paarse gloed van het bijlicht wat te verstoppen, je wil toch niet dat de mensen gaan denken dat er daarboven een weedplantage zit (ik wil niet elke week een hele combi op de borrel).

En plantjes uiteraard. In wording toch al. Op de (tijdelijke) werktafel 'de bak' met zaadjes, bakjes met krantenrolletjes en eentje met de duurzame plantlabels van kringloopluxaflexstukjes (niemand koopt die vergeelde luxaflexen nog om ze op te hangen maar ze geven voor die paar euro wel een paar honderd labels, knipknip). Twee zeer handige opkweektools die op het tomatenforum enthousiast worden onthaald : de IKJA bakken (ga bij die zweuden toch eens een percentje moeten lospingelen). Eentje om rondvliegende potgrond te bedwingen (meestal vochtig genoeg zoals hij uit de zak komt maar soms moet je die toch nog een beetje kunnen "verbeteren" met water, zand, vermiculiet,... ) en eentje met een bodempje water, net groot genoeg om een groentenmand vol (kranten)potjes in te laten zakken. In luttele seconden 100 plantjes tegelijk water geven, het kan (heb het ooit nog één voor één gedaan met de injectiespuit omdat je er met een gietertje niet bij kan zonder de planten nat te maken en dat willen we niet laten gebeuren). Van onderuit water geven is meestal beter (helpt ook tegen "de vallende ziekte" bij tomaten, stengelrot). En niet teveel water geven is dan maar een kwestie van op tijd eruit of het bodempje water bij vertrek niet te hoog. Nee die bakken, ik zou het niet anders meer willen (heb er meer dan twee maar twee is al handig). Die injectiespuit gebruik ik ook nog altijd trouwens, om de pas neerge-chopstick-te zaden niet te verdrinken in de kamillethee (thee zoals u weet bevordert het kiemen, en kamille is goed tegen de schimmel). Allemaal facultatief ;-) ieder zijn rituelen.

De schalen voorkiemende patatjes liggen vooraan in de balkonkas weer op een bedje van huiscompost. Ik had vorig jaar de indruk dat de poters op compost mooiere kiemen gaven. De proefopstelling was verre van wetenschappelijk verantwoord (kon ook gewoon liggen aan het feit dat ze hoger in de plantschaal zaten dan de niet-compost'ers en daardoor meer licht kregen ... wat ook de voornaamste reden was waarom ik de compost in de schaal deed, alhoewel ... denk wel dat ik de hoogte redelijk onder controle had tussen de groepen). Je verliest er gelukkig weer niets mee en komkom niet te bescheiden : huiscompost is beter voor alles.

Stenen bloempotten vergroten zeer effectief de effectief verwarmende massa van de kachel (niet dat dat nodig is in die kleine kamer) maar het staat ook beeldig decoratief; tinnen kruisbeelden stonden ook - gezond kitscherig - Beeldig maar daar bleek de kachel net iets te heet voor - mooie blauwe plasjes metaal was wat er van de Heren de volgende ochtend nog restte... (chocostem) nog bloempotten !
En een klein grilplaatje voor een mini-bbq-op-z'n-eentje tussendoor boven op de panoramische Nestor Martin.... tssss tsssss klaar.

Kijk, meer moet dat toch niet zijn ...
Maar nu moet ik er even vandoor (don't you dare say brake a leg, of ge krijgt geen tomaten dit jaar ;-)

Hoe Peter Peter werd ...

Nee, niet als Petra, zet dat idee maar uit je hoofd. Toen kleine zus haar been Basic Instinct-gewijs van knie verwisselde (ge-weet-wel), grapte ik nog "ge hebt opening" maar dat kon natuurlijk niet zo 7 weken op voorhand. Het grapje kreeg de volgende dag toch een andere lading toen haar water brak. Hmm, ewa aan de vroege kant precies. Vanuit het moederhuis van Mol met de ziekenwagen dan maar naar het universitaire ziekenhuis van Leuven waar het praktisch niet zo goed lukte maar door regeltjes ook niet meer buiten de universitaire ziekenhuisketen mocht. Dan maar weer met zo'n ziekenwagen naar Antwerpen waar ze een paar dagen later beviel van Lisa (mijn petekind dus). Zus mocht al snel naar huis maar boeleke uiteraard niet en dan leek het waarschijnlijk toch handiger om haar over te brengen naar ... Mol, maar niet voor de ziekenwagen onderweg een klapband kreeg en bijna verongelukte, en de vroedvrouwen (2) bij aankomst de prematuur met couveuse en al op de grond lieten vallen. Mijn petekind heeft naast twee bruine nu ook één blauw oog, voor de rest lijkt ze het goed en al volledig zelfstandig te stellen. Wegens de onvoorziene gang van zaken was ook het papierwerk nog niet in orde en moest mama vlak na de bevalling nog even met de rolwagen naar 't Stad en zo werd Lisa J. alsnog Lisa S. Ook de drukker van dienst herstelt van een kleine inzinking want er hebben nog enkele ziekenhuizen in het Limburgse in de communicatielijn gezeten.
Er zijn er hier nog die moeten bevallen zeker ? Het kan gelukkig ook anders en zelfs thuis heb ik horen zeggen.

Toen collega-jonge-meter hilda ons een tijdje geleden inleidde in de wondere wereld van de galanthoporno was ik nog een leek, maar dit lijkt me dan, zelfs als niet-kenner van het genre, een geschikte lokatie voor een galantho gangbang deluxe :



Misschien het adres toch maar niet prijs geven want er schijnen steeds meer galanthokleptomanen actief te zijn, al gaat het daar meestal over zeldzamere exemplaren bij (andere) verzamelaars of in 't wild in het Oosten. Soit, in de achtertuin van het kasteel van mijn werkgever in Leuven (tussen het kasteel en die Rarenberg) ... je kan er niet naast kijken. Er zijn er al aan het knoltrekken geweest heb ik gezien, sommige gerooide knolletjes eindigen jammer genoeg zelfs droog op de kant (betrapt of gewoon respectloos ... je moest eens weten hoeveel hangjongeren daar 9 maand per jaar liggen te zonnen of te frisbeëen, studeren noemen ze dat).

Voor een gelijkwaardig schouwspel met krokussen moet je niet zo heel veel verder zijn, in de Kruidtuin :

Geen enkele gele !! Hoe doen ze dat ?? De Iris unguicularis'en die tot vorige week nog mooi in bloei stonden hebben we niet meer kunnen kieken, blijkbaar is winter-na-een-week-lente niet zo evident voor deze winterbloeiers ?

In de kruidtuin van Meise weinig van dat alles, alleen als liefhebber van cyclamen kom je daar voorlopig buiten aan je trekken maar dat wordt toch snel wat kitscherig in grote groepen (zelfs/zeker onder bijna uitgebloeide hamamelis'en). Maar daar heb je uiteraard nog de kassen als je genoeg hebt van al dat wintergroen en -bruin en een kleurkuur kan gebruiken. Van mij moet de lente zich niet generen, dan geraak ik misschien nog van die onnozele griep vanaf... maar het was hier zowaar aan het sneeuwen daarnet dus het zal niet voor direkt zijn.

Weet er iemand wat er daar eigenlijk langs het water staat ? Lijkt op verweerde stammetjes maar heb de indruk dat het meer is dan dat. Steken mooi af tegen het bijna fluwelen water van de vijver (hoe je goedkoop 13 seconden, wat zeg ik : traploos van nul tot oneindig, de sluiter kan laten openstaan in het het midden van de dag vertel ik je later wel eens want het heeft hier al lang genoeg geduurd en er is er hier eentje jarig, hiep hiep)

lang, minder lang, nog minder lang ... en dan in de moestuin

De (peper)zaailingen staan bij sommigen alweer te pronken als ik de vinger aan de pols houd in de moestuinfora, maar meestal alleen omdat ze nog minder geduld hebben dan de meeste onder ons ;-)
(hieronder in de serre van Villandry maar die foto is vorig jaar eind mei genomen)
De geselecteerde zaadjes liggen al wel gereed in 'de bak', deze week beginnen we er aan.



Vooraan in de jaarlijkse zaairoutine komen pepers, paprika's en aubergines, want die kunnen wel een langer seizoen gebruiken. Later volgen de tomaten - nooit (meer) voor half maart -, en in een derde golf (ergens in april) de meloenen, pompoenen en komkommers want die groeien toch als kool. Tja, kool, (knol)selder, labbonen, ui... die liepen hier en daar al eens tussendoor, maar of ik die weer allemaal ga voorzaaien dat zal nog van de beschikbare tijd afhangen...
Wie (tomaten)planten komt recupereren zal dus weer wat langer moeten wachten maar zoveel verschil zit er eigenlijk toch niet op de uiteindelijke oogst.
De afgelopen jaren hadden we wel regelmatig fantastische voorjaren (aan de skipistes te zien is het misschien weer van dat), maar vorig jaar was dan weer een ramp. Voor mij geen paarse tomatenplanten meer ... gedaan. Te vroeg beginnen zaaien zonder bijlichten geeft trouwens zwakke plantjes, die sneller ziek worden en minder opbrengen, waar zit dan nog je winst ?? En zeg nu zelf, zo'n tomaat in het volle van de zomer is toch tien keer lekkerder dan die allereerste, so why rush...


De spelers :

Aubergines :
melanzana prosperosa, rosa bianca, slim jim, bianca a uovo, fengyuan purple, florida high bush

Paprika/zoete pepers :
hungarian sweet white, hungarian sweet apple, orange sun, yolo wonder, d'asti giallo, long red marconi, topep giallo, purple beauty, giant 3, california wonder 300, chocolate beauty, californian wonder golden, aji dulce, aconcagua, baby yellow, marconi golden

Pepers :
naga jolokia, joe long cayenne, thai yellow, numex sandia, aji habanero, peppadew, chile de arbol, white habanero, peach habanero, chili maya hot pepper, cayenne blend, Szegedi 80, jalapeno early
mme jeanette, biker billy jalapeno, yellow mushroom, red rocoto, aji panca, paper lantern, thai bird pepper, red fratali, orange habanero, numex chimayo, turkish cayenne, yellow fratali, lipstick, 7 pot.
Volgend jaar weer wat nieuwe jalapenos indoen heb ik gezien.

Zoals altijd weer veel meer dan we zelf kunnen gebruiken, maar zoveel werk heb je niet aan deze planten, en het is lang niet zeker dat alle zaden en zaailingen het even goed zullen doen. De luxe van het ruime overschot is aan de kost van het zaad (0 euro) en het werk (0 euro) gelukkig niet zo'n heel groot probleem. De lichten en het verwarmde kweekkastje draaien toch...

Alleen nog wat verse zaaigrond gaan shoppen (het brengt niet op te besparen op zaaigrond) en we kunnen er een lap op geven in het vernieuwde d(r)uivenkot. En als we daar dan toch in de winkel staan misschien al wat pootaardappelen meenemen (lady christle bv. voor die weer op is) om voor te kiemen, voor de eerstelingen toch belangrijker dan de rest.

Jaja, het moestuinseizoen is begonnen, zullen we dat zo afspreken ?? (60% van de kiwis doen het, u toch ook??)

you say tomato, he says mutato ... perfect imperfect

Straks gaan we weer voor niets minder dan de perfectie in de moestuin, om dan te moeten vaststellen dat de natuur ons af en toe een fameus hakje zet met vreemde mutaties. Wie heeft er nog nooit een wortel "met benen" als ware het 'het groot lot' met enige trots de keuken binnengedragen, en als er dan met wat goede wil nog suggestief erotische vormpjes in te ontdekken waren, dan was het helemaal Feest. Uli Westphal verzamelde al die gebeurlijke ongelukjes en maakte er een kunstige collectie van (in een regenboogpatroontje, weer zeer hip in de designwereld tegenwoordig).

credits Uli Westphal @ uliwestphal.de - prints

De hele verzameling in detail is ook graaf, vooral als je de thumbnails snel laat scrollen, dan worden het bijna time-lapsende morphende mutaties. Bij het scrollen viel me wel een tomaat op die onder verzamelaars niet echt een mutatie wordt genoemd, de Reisetomate, want voorspelbaar knobbelig samengesmolten klompjes tomaten is toch net iets anders dan een (spontane) mutatie.
Uli wist dit wel, maar schatte dat dit voor de niet-verzamelaars (en dat zijn als je ze éénmaal opgeteld hebt toch een heleboel mensen) makkelijk zou kunnen doorgaan voor een dat-heb-ik-nu-nog-nooit-van-mijn-leven-gezien-en-ik-heb-nu-toch-al-veel-gezien- - -dacht-ik- - -anomalie. Zeer juist ingeschat Uli, ik zie de moe nog altijd met haar hoofd schudden en wat met haar ogen plimpen toen ze voor de plant stond.

Want Uli kent zijn tomaten wel, kijk maar naar zijn andere collectie. Maar waarom doe ik dit eigenlijk, het is toch gewoon auto-SM voor de tomatenliefhebber, uzelf pesten met mooie reeksen gouden appeltjes, nog een dikke maand voor de start van de start : het zaaien. Dekketoch ;-)

credits Uli Westphal @ uliwestphal.de - prints

Daarnaast heeft Uli nog een dakmoestuinproject, the mutato Farm. Zeer herkenbaar, die grote aantallen zaailingen (in huis) en volwassen planten. En het experimenteren, zoals zijn zelfwaterende SIPs (sub irrigation planters).
Het kriebelen gaat over in jeuk. Het mag gaan beginnen.

Maar eerst nog een kersenboompje gepland, (wel met D want) 't is te zeggen, het optreden van KT Tunstall (vandaar dedee) hier te zien in een Memorabele Jools, kijken we uit naar het optreden van Luka Bloom in de 2 meter sessies van Jan Douwe Kroekse deze maand (2 meter sessies, altijd unplugged van de bovenste plank), en hoorray hurray nu we toch bezig zijn, Christy Moore komt in het najaar naar Amsterdam (ik moest hier iemand een duwtje geven zeker als hij nog eens over het Kanaal kwam, gelieve niet alle kaarten op te kopen voor ik die van mij op de kast heb liggen, waarvoor dank ;-), we moeten er wel voor naar Amsterdam maar dat is geen straf.

't kriebelt 't ...

't is nochtans zo zacht als dons zo'n tomatenzaadje ... (model van dienst de purple calabash tomaat, I like me pink and purples ... tomatoes that is). Blijft fantastisch hoe één zo'n zaadje een hele plant met rijke oogst kan geven (vol vruchten en dus nog meer van die zaadjes). En amper 42 van die zaadjes een volle serre (en overvolle inmaakkasten). Als z'n haar zo proper ligt als den deze dan weet je dat alle gel eruit is. Schoon he ...



Het kriebelt dus toch, maar we zijn ondertussen oud en wijs genoeg om (nog heel even) aan die kriebel te weerstaan; wegens die ene druk bezette week in de planning twijfelen we gewoon nog tussen 'heel even' en 'heel heel even' ('t zal rond de 19de zijn, peperkestijd).
Ondertussen brengen we de plantenkamer aka het d(r)uivenkot(+1) in gereedheid (elentriek, licht en wat muziek ontbraken nog) en maken we naar jaarlijkse gewoonte eerdaags weer een eerste selectie uit de honderden rassen in de schoendoos.
Het is de bedoeling dat dit jaar alles van zaadje tot uitplanten in die kamer gebeurt, maar het is, zoals elke eerste keer, nog een beetje spannend of het in die onverwarmde buitenruimte wel kan lukken. De laatste periode van de opkweek was er vorig jaar een succes, maar die eerste periode kan voor de jonge zaailingen buiten de propagator misschien nog wat te koud zijn. Maar dan halen we de planten wel weer binnen (en vliegen de katten buiten ;-) het kan dus maar beter lukken daarboven), het vuilere werk gebeurt dan toch al in 't schop.

Maar tot dan hebben we dus nog wat komkommertijd om te spelen. Zoals fototjes maken van zaadjes met een oude Konica Minolta Wrokkor 35mm 2.8 (vier euro in de kringloopwinkel) omgekeerd op de macro lens, bijgestaan door een knutsel-ring-flits.v1 van een vergiet uit de kringloopwinkel (50ct, duur maar licht), afvalkarton van de toepasselijk blinkende Capri drankjes en wat overschotjes gesubsidieerde isolatiekleefband; de Belgische lezers hebben dit knutselprojectje dus grotendeels meegesponsord, waarvoor dank. Ah, en een stuk van de buis waarin ik mijn tuinontwerpen rondzeulde, ik doe tegenwoordig toch alles digitaal (zo van die recuperatie bruine posterbuizen, geen dure grootplantubes natuurlijk).

Of, of ik niet mee wilde naar de basketbal (eerste klasse Leuven Bears). Wat foto's nemen van snelle sporters, 't is ne keer wat anders dan ne zelfgebakken berekoek die stilligt voor het mooiste strijklicht uit het grote raam. Oefening baart Kunst, ook de berekoek kan er uiteindelijk maar goed mee zijn.
Maar bij voorbaat niet gemakkelijk, die indoorsporten. Eén van die (extreme) takken van de fotografie waar materiaal wel het verschil kan maken tussen bruikbaar en prullemand. Want snelle onvoorspelbare acties in een vaak niet al te best verlichte zaal ... of flitsen onder de ring is toegestaan wil je zelfs niet uitproberen tegenover beren van boven de twee meter.
Spek voor de bek van de oude 50mm 1.7 (als ik een euro kreeg voor elke fotograaf wiens wenkbrauwen de middellijn oversteken bij 1.7 dan had ik mij al lang een nieuwe 1.4 kunnen aanschaffen, en meer dan ééntje van 1.8 ... maar het is wat het is ... 1.7 op de nifty fifty van Minolta, 50 euro voor 50mm), de macro (105mm 2.8) mocht ook mee maar zou met z'n effectieve pakweg 150mm de actie al wel voorbijschieten (ook wel leuke portretlens maar voor ingesneden portretfoto's verkies ik andere modellen, ahja).

Goeie keuze zo bleek en van aan de zijlijn, onder de tampons van de cheerleaders (tja, zo heten die pompons of wat had je gedacht), zat ik er middenin. Tot ik in de derde 'time' plots vriendelijk verzocht werd te beschikken. De securityman met wie ik goede afspraken had, kreeg het van bovenaf door via zijn oortje.
Alle andere kodakken mochten blijven zitten. Dedjuu seg, mijn lens te kort!
Toegegeven, die 5 centimeter lange lens is bijna geen zicht als je omringd wordt door een stuk of twintig grijze buizen van een halve meter. Niet alleen langer maar ook stuk voor stuk 1900 euro duurder. En daar stopt de competitie want functioneel moest de lens niet onderdoen (want een stop extra en ruim genoeg). Iemand was blijkbaar niet op de hoogte dat dat onnozele pijpke "professioneel" genoeg was ;-) (Zou ik er met mijn nieuwe ringflitser binnenmogen ??)

Maar kom, elk nadeel heeft z'n voordeel, hadden ze me niet weggestuurd dan zat ik er misschien nog op mijn comfortabele plekje en dan had ik nooit die opnames van helemaal boven in de tribunes gemaakt. En dan had ik ook niet het foto-effect van 2010 kunnen toepassen, Vanthilt, beter en vooral correcter gekend als tilt-shift. Photoshopgewijs niet zo echt als met een echte tilt-shift lens maar die kost dan toch ook weeral 1500 euro, veelteveel voor wat deze amateur er mee zou kunnen doen
(hier met de al even budgetvriendelijk 35-70 f/4 'mini beercan' van 50 euro, om met de 35 mm toch al bijna heel de zaal te kunnen pakken).



En nu mag het stoppen. Met dat waaien. We hebben wel wat anders te doen dan de lasagne in de moestuin elke dag weer op z'n plaats te gaan leggen, de haag van de buren wordt er ook niet mooier van met al dat karton.

Waar ?

Hier!
Ghent. Het land van de rechte frou, waar bovendien de verhouding "staat-met-ne-frou" aangenaam hoog is. Gent organiseerde een lichtfestival (Hier Licht Gent). Vlaanderen Vakantieland deed de promotie. En, 1+1= wel 2, de opkomst was navenant. Alles boemedevol.
Eerlijk is eerlijk, Eindhoven scoort qua festival beter. Door het festival over meer dagen uit te spreiden. Door geen exclusieve installatie te voorzien op één dag (onderstaande verzameling lampederekes, vanop het balkon van de derde verdieping van het NTgent duidelijk een letterlijke interpretatie van het festival). Maar vooral door de rode leidraad door de stad in de vorm van rode lantaarns, wat een gedoe om in Gent de weg te vinden en te blijven vinden aan de hand van de kartonnen gloeilamplogos en een donker stadsplannetje. Je zou denken dat het in zo'n mierennest maar van te volgen was, maar ook mieren zwermen al eens uit ... Misschien de volgende keer ook bewegwijzen met licht... maar voor de rest : leuk.



De volgende ochtend nog even door de stad (Elke reden om niet thuis te moeten slapen is goed), waar we de Chiromeisjes van de Damiaanactie geleerd hebben dat een beker chocomelk wel een bodempje whiskey kan verdragen (eigenlijk zelfs lekkerder dan verhoopt), onze excuses aan de Stichting indien men dat groepje 's avonds zattekes is gaan oppikken. Eindelijk hebben we dus ook de pennetjes, en ze doodlen absoluut zo plezant als op teevee. Pakken als je de kans krijgt!
En het prentenboek 'Marjolein - een boek voor wie niet tuinieren kan maar het snel leren wil' verdiende haar plaats in de boekenkast van het kleinste kamerke meer dan op een klammige kade. Conscience leerde zijn volk (de vlaamsche boodschap) lezen, Marjolein leerde de mensen voor mijn tijd tuinieren aan de hand van een stripreeks in de kwaliteitskranten, toen bleek dat iedereen in '72 wel tot plicht had gekregen een boom te planten maar niet wist hoe. "The best of" gebundeld in een boek. Kon ik niet laten liggen.
Heeft wel weinig impact gehad denk ik want de mensen moeten nog altijd bomen planten/tuinieren en weten nog altijd niet hoe ze dat moeten doen ;-) Misschien lag dat niet aan de strip maar lezen de mensen geen kranten. Zoals ik, want dan had ik geweten dat dat groepje wegenwerkers les kreeg in puttekesvullen. Alsof het niet had gekund, ze hadden toch weer een paar krantenartikels nodig om de publieke opinie de "juiste" kant op te sturen ...

Ziezo, weer een weekend korter bij de lente ...