verrassing ...

... of mama even een pakje kon komen ontvangen thuis, moest ze met papa dan maar even in de keuken zetten. Kom ik thuis staat er daar een Pak, op een transpallet, nog niet in de buurt van de keuken (daar had die 93,2kg misschien iets mee te maken). Keurig blind ingepakt tegen stormweer (helemaal niet nodig, ik zou momenteel zelfs geld geven voor een natte doos), dat ook. Leuk en nog spannender dan anders want niemand kon geloven dat ik dat aan die prijs had kunnen kopen, moest wel een kat in een zak zijn maar kijk zelfs het europallet mocht ik houden (en daar twijfel ik nog tussen inleveren of er een leuke hangstoel van te knutselen) en verder geen kattehaartje in de boter hoor; online shoppen, je moet het toch maar eens proberen.



... alle tomaten zijn voor de laatste keer verspeend en staan te wachten op hun officiële release-datum, die weer netjes gemikt staat op de tweede helft van mei. En je zou het haast niet geloven na de voorzomer van de afgelopen weken maar het wordt 's nachts weer foeilelijk koud (flirten met de nachtvorst maar zelfs die paar graden erboven zouden ze niet echt weten te appreciëren). Nature knows best; de spontane kiemlingen van gevallen tomaten van vorig jaar staan pas-en-amper 10cm hoog, er is dus vooralsnogsteeds geen haast bij (wat gaan die kiempjes verschieten dat de beschermende tunnel ondertussen ineens een paar meter verder onder de blote hemel staat).



... kunnen we de volgende dagen beginnen te verspenen uit de kiembakken met fourageerzaden. Bloemen, maar voor de rest meer verrassingen dan zekerheden uit verre en minder verre vakantielanden. Zoals deze het-zijn-geen-cocosnoten en peulen die zelfs nog gezaaid moeten worden. Er moeten nog heel wat zaden de grond in, een groot deel stond gepland "ter plaatse" maar met die droogte heb ik er weinig zin in. Heb zo vorig jaar in één keer m'n jarenlang zorgeloos zelfzaaiende nasturtiumhoek genekt zien worden. Ga eerdaags mijn eerder gezaaide erwten weer onderwerken, beter "alles" opofferen dan rond die paar dappere plantjes die wilden kiemen te moeten werken. De reukerwten die ik normaal altijd voorzaai, krijgen ter plaatse dan maar een extra kort seizoen.
Courgetten en pompoenen mogen binnen aan hun korte spurt beginnen,... Aardappelen doen het goed maar mogen misschien ook wat aandacht krijgen met die kou, aardbeien staan vroeger dan anders al voor 85% onder de netten (rest -en alleen de rest- is voor de beestjes), en de look is echt geen prei, hooguit familie maar verder gewoon ferme look.



... de voorzomer en de droogte hebben ons een beetje ver(r)ast, maar voorlopig nog geen reden tot paniek noch ongeduldig schuifelen : het (moes)tuinseizoen moet eigenlijk nog maar beginnen. Eerst nog een paar keer goed regenen, en Katzenjammer, en Labadoux (met Fred Morisson Trio en ander lekkers) en dan kunnen we uitkijken naar een normale zomer, met groentekes, blommekes en bbqs.

niet vergeten papa ...

... in de tuin werken heeft nu veel weg van 'plantjes en zaden een gewisse dood tegemoet sturen' dus we houden ons in stilte met andere dingen bezig : klimwerkjes knutselen, zandbakjes uitscheppen met zwarte en weer vullen met witte, serredansen en familiaal trappen knutselen, zwembadjes opblazen, bbq-kes kopen, borrelen, watergeven, watergeven, watergeven, zaai- en verspeenachterstanden opstapelen, ...

... als papa dan toch regelmatig weg is naar de tuinklas kan hij z'n tuinwerkjes beter naar de regels van de kunst uitvoeren : de verzinkput onder de zandbak niet vergeten, want niets zo vervelend als stagnerend water in de zandbak, toch ?



... overmorgen gaat het regenen, zeggen ze. Hopen dat we onder de juiste drup wonen want het begint onderhand weer echt triestig te worden ...

en wat hebben wij geleerd vandaag ...

... dat ge eigenlijk nooit kunt overdrijven met tulpen. memo-to-myself voor volgend jaar : (nog) meer tulpen. Lijkt soms een dure investering, bollen in het algemeen, maar ge hebt er toch een paar jaar geniet van dus : gewoon volladen die kar.
... dat die dikke tulp in de rabarber geen tulp is maar die van de rabarber zelf (knots linksonder) en ('t is dus weer de moment) daar moet ge niet op wachten : zo snel mogelijk verwijderen (zet ze desnoods in een vazeke binnen).
... dat de narcissen die een paar weken geleden pas en dus ne winter te laat de grond in gingen (zo als links voor de rababer) alsnog vertrokken zijn en voor een tweede golf trompettekes zorgen.
... dat de hoge vaste Helianthus(?)soort geprofiteerd heeft van de "opkuis" van de tulpenstrook en weer alomtegenwoordig gaat zijn (goed : late bloeier, doorgang beschaduwd hoogzomer, en veeeel goed materiaal voor de composthoop).
... dat er hier nog altijd veel rommel ligt en die rommel soms bij op de foto sukkelt (maar het is effe redelijk fulltime travakken in de tuin en minder fulltime fotoproberen)



... dat er (te) weinig reclame werd gemaakt voor de foire du vin, en het dus aangenaam boemelen was tussen de aanwezige standhouders. Veel pareltjes gevonden maar ook een deel slechte, en hoe legt ge dat uit, in 't frans, als de boer lui-même u vlakaf uw gedacht vraagt ? Soms is wijn proeven niet gemakkelijk.
... dat planten-kopen-met budget-zoveel-als-ge-kunt-dragen rap gedaan is als ge met heesters begint. Gelukkig stond de auto niet te ver weg van de plantenmarkt van Grasheide, en konden we met datzelfde budget nog een paar keer over en weer.
... dat het kruidenprojectje nu eindelijk af is en het groendak een accentje kreeg (maar zo klein plantjes dat zegt nog niet veel, dus ik ga daar nog niet teveel over zeggen)
... dat ge daar alle jaren dezelfde mensen tegen het lijf loopt ... maar da's geen erg : goe volk aan die kanten ;-)
... dat de gesterilliseerde katten de buitenwereld van in 't echt nog indrukwekkender vinden dan van den televies en dat alle poezenbandjes tegenwoordig een belleke hebben, maar da ga nie (duiven) pakken zo (knip)
... dat Monty Don een schoon samenvatting heeft gemaakt van onze tuinreis (bij de niet-publieke Aldobrandini werd er hier op de bank nogal gegniffeld) en dat hij dat dus nog mag doen (volgende week gok ik het noorden, dat zal dan ongeveer onze zomervakantie zijn, en over twee weken onder andere Ninfa!). Schoon filmkes (nog een stuk of drie te gaan), nu koop ik het boek nog zekerder.
... dat het onderhand wel eens mag beginnen regenen, eigenlijk, of moeten we dat dit jaar weer allemaal zelf doen ?? maar dat alles ondanks die droogte toch redelijk schoon staat (pisbloemen al geteld ??)

en nog vanalles en vanalles

koud seg ...

... gelukkig niet koud genoeg om de plantjes te nekken die met de serre deur open (vergeten, net zoals het licht in de berging, zie later) in de leunkast op het druivenkot stonden. Maar koud genoeg om te weten dat we weer thuis zijn.

Terug van een korte stressvakantie. We zouden vliegen, tenminste als de luchthaven tegen de avond de crash van de Nederlandse F16 die ochtend had verteerd. Naar de luchthaven Brussel-Zuid rijden zonder GPS zag ik ook niet zitten, ook al was het niet de eerste keer dat we die rit maakten (er moest maar eens iets gebeuren). Helaas had onze blauwe wagen (die ik waar dan ook zorgeloos achterlaat, zelfs in Charlerloi) geen GPS. Maar gelukkig kon ik de pda wel via via van stroom voorzien met de bureau-houder. Maar nog voor ik de contactsleutel kon beroeren brak Caro per ongeluk de stekker en zaten we weer zonder. Zonder is hier niet gezonder dus dan toch maar met de rode. En nadat ik die van de oprit had gehaald, en Caro met wat moeite overtuigd kreeg om toch maar eerst de bagage over te laden alvorens onze rit haastig verder te zetten, opende zij het achterzijportier en viel het raam eruit. Het vierde van de vier van de Rot-Scenic in evenveel maanden, dus we wisten waar we het hadden.
Even pauze ... ademen ... tellen schijnt te helpen.
Nope, hielp niet en alle opties waren op want ondertussen ongeveer anderhalf uur later zouden we al verzamelen met de groep. Snel maar wat doorzichtige ductape uit de berging en plakken dat raam.
Op de autosnel(?)weg bleek al gauw dat de hele eurozone aan de paasvakantie begon, veel sneller dan stapvoets was er de eerste 40km niet bij. Gelukkig kende ik wel het tijdstip waarop we zouden verzamelen en niet meer het exacte tijdstip van vertrek en zo konden we met een draaglijke overdosis stress onze bagage (inclusief zenuwen) 5 minuten voor sluiting en 35 minuten voor take-off op de band leggen. We hadden het net gehaald maar wel zonder het vermeende uurtje overschot dat ons onderweg heeft behoed voor een middelgroot familiedrama.

Weer een bijzonder leuke tuinreis, met als absolute hoogtepunt de Ninfa tuin(en). Hiervan wordt al eens gezegd dat ze de mooiste van Europa is, voor sommigen zelfs (the best kept secret) van de hele wereld. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen ook al waren we nog 'maar' de eerste week van april (de natuur rond Rome zat met 27° toch wel een paar weken voor op die van ons; moestuinen stonden aardig vol, bonen en tomaten stonden in volle grond dus vrieskou verwachten ze daar alvast niet meer) dus het beste moet daar nog komen. We moeten daar dus ooit nog eens zien te geraken in mei (rozen), juni, juli, augustus, september, ... Helaas kom je er niet altijd even makkelijk binnen, is elk bezoek verplicht te volgen met een (uitstekende) gids en werd ons bezoek nog wat verder ingekort door een eigenwijze buschauffeur voor wie zijn Italië één grote zone 30 scheen te zijn.
Een groot contrast met de klassieke renaissance-tuinen van de Villas (Lante, d'Este,...) wiens formele structuren en fonteinen, hoe mooi en compleet ook, het niet kunnen halen van de schitterende romantische Engelse tuin tegen de achtergrond van de ruïnes van een oude stad. Zou kunnen vallen onder Plant-driven design (dat boek moet ik nu maar eens definitief op m'n lijstje zetten as seen on ...), een bijna botanische verzameling zonder overduidelijk architect-driven (vormpjes-)design, my kind of heaven.
Matuur, ook al was er geen enkele plant ouder dan 100 jaar. Doorregen met glasheldere natuurlijke stromen (slechts een beetje geholpen door de polar filter), omkaderd door bergen tot een perfect micro-klimaat en dus geschikt voor bijna alle planten uit de wereld. Gewoon alles wat je mooi vindt op een harmonisch hoopje... Echt de waarheid : #trybeforeyoudie.

Om dan toch weer te eindigen in de stressvakantie-stijl toen bleek dat de Orto Botanico di Roma uitzonderlijk beslistte te sluiten 'op onze vrije dag' (van achter de verkeerde kant van de tralies zag die er ook te mooi uit), en we op een haar na nog van de 737 werden gegooid voor de terugreis toen Caro na alle eerdere check-ins niet meer (meteen) de juiste boarding-pass kon voorleggen aan de hoofd-poppemie. "Dear passengers, sorry for the delay, we seem to have one passenger too many on this plane, for your safety we will hunt this passenger down ... and kill her" . Gelukkig heeft een andere passagier het grootste deel van het half uur carrotentrekken op de startbaan voor zich genomen en nog nipter zijn zetel mogen houden.
City-trippen, het is een vermoeiende hobby.

Maar we zijn terug zen(ne), en met de kachel is het warm genoeg in de kweekkamer. Warm genoeg om de draad weer op te nemen : alle plantjes hebben te drinken gehad, souveniertjes hebben grond gekregen, morgen gaan we zaaien, verspenen, moestuinieren, ... gewoon, verderbouwen aan een vormloos "ontworpen" droomtuin ...




Update :
Vanaf vanavond (vrijdag 15 april) na Gardeners World op BBC2 : Great Gardens of Italy met Monty Don. Aflevering 1 : Rome ! Monty heeft me verklapt dat Ninfa - (quote) 'one of the loveliest gardens on the planet' (unquote) - pas in aflevering 3 zit (het Zuiden).

chef zkt bbq ...

...ik deed (vorig jaar) zijn versleten gasbarbecue weg, op voorwaarde dat er een andere kwam. Ondertussen zijn we bijna een jaar verder, grillloos. Teveel keus. Gas, kolen, infrarood, hout, ..., vierkant, ei of rond,... wie weet het nog tegenwoordig? Maar the666bbq zonder bbq, dat is zoals een cafe zonder bier of een steirt zonder hond. En kijk, naast de vele fora met heel veel experten-advies, werd er lokaal een workshop barbecuen georganiseerd, een joint venture tussen een barbecue speciaalzaak en een bezige (barbecue) chef-traiteur. Er werd gekookt op verschillende toestellen (oklahoma chuckwagon 16 inch, Broil King 90 XL, Outdoorchef Leon 570, Outdoorchef Roma 570) en op mijn verzoek werd er zelfs nog een infrarood toestel naast gezet om de reeks compleet te maken. Supermooi om naar te kijken maar we hebben hem toch maar niet 'vuil' gemaakt. Alles op gas (zelfs de oklahoma), dat zegt genoeg.
Al gauw bleek ik daar een (ter)echt amateurke te zijn, toen er door de andere gasten (in schorten) werd gediscussieerd over de correcte kerntemperaturen van het vlees (62 dan wel 68,5 °C), maar dit amateurke heeft wel veel bijgeleerd en een nog beter inzicht gekregen in de materie en (rand)apparatuur. En lekker gegeten van de eigen bereide bereidingen amai (pizza, canapé met zalm gegaard op ceder, oklohoma kip, manzo fringuello met witte en groene asperge, toscaanse steak, key west lime chicken, gemarineerde gamba's, american beefburger, bijgerechtjes en het dessert : marshmellows met bosvruchten).
Er werd misschien wel het meest uitgekeken naar die oklakoma kip die al vier uur in de oklahoma trein verstopt zat, en de marshmellows op een bedje van bosvruchten en whisky (korstjes vanboven laten bij het scheppen!! zeer lekker). Ook weer terecht dus. En de aangepaste wijnen, ahja.
Jaargang één, aflevering één : geslaagd.





U zal wel begrijpen dat dit soort activiteiten niet bevordelijk zijn voor doordeweekse tuinplanningen. Maar dit was slechts een aanloopje naar die andere werkelijk onwrikbare (verschrikkelijke) deadline. Subiet vertrekken we namelijk (eindelijk) om geheel vrijwillig en belangeloos de paasklokken te helpen vullen. Geen dank want omdat we daar dan toch zijn pikken we nog wat tuintjes mee : Villa d'Este, Villa Adriana, Villa Lante, Sacro Bosco, San Liberato, Ninfa gardens, Villa Aldobrandini, Orto botanico di Roma, ... en nog wat leuke dingen uit de streek (vino, gelato, vespa, pasta, ...), als waren we echte Trasteverini. Vitamientjes D vangen, quasi gegarandeerd.

Alle tomaten (200+) zijn verspeend geraakt, een groot deel van de bloemen zijn gezaaid (tp en kg, binnen en buiten dus), en als ik morgen op tijd uit mijn bed geraak dan zullen er nog wel wat erwten en ajuintjes op hun plaats geraken (misschien zelfs de rest van de aardappelen) voor ik op de vlieger stap. Dan is het weer een weekje geduldig wachten en dat kan moeiteloos vanop een veilige afstand lijkt me ...

daar doen we het voor ...

... het is "een beetje" doorwerken in deze periode, maar als de bloemetjes niet alleen buiten maar ook binnen weer schoon beginnen te staan dan is dat harde werk snel vergeten. Hier één van de narcissen in een low key opname geïnspireerd door het fantastische boek van Edvard Koinberg : Herbaris Amoris, een documentatie van en wellicht ook wel een ode aan de kalender van Linnaeus (Glacialis, Regelations, Germinations, Frondescentiae, Florescentiae, Grossificationis, Maturationis, Messis, Exsolationis, Defoliationis, Congelationis, Brumalis). Mooi mooi man (maar stinken!! - die bloem).



Het is (ook hier) een race tegen de tijd tegenwoordig :
blommekes voorzaaien (onder andere het zaad dat vorig jaar in binnen- en buitenland gefourageerd werd) - check,
kruidenprojectje voorbereiden - check,
nieuwe borders zuiver maken voor de (tussentijdse) bloemenwei (700g zaden -overschotje van de bloemenwei achter) was vooral tussen het kleinfruit een kleine strijd, maar - check,
in Hoegaarden gekochte planten (clematissen bv. aan de pergola-formerly-known-with-dog-as-pispalen; misschien lukken ze nu zonder hond wel eens) en nog een paar andere die hier rondhingen uitplanten - check (maar ik mis hem weer erg en aan de lijve bij de tuinwerken verdorie),
nog een paar honderd zomerbollen um gegen bis für durch wider irgendwo gegenüber daartussendoornogergens - check,
gras maaien, kammen en waar nodig (vooral moestuin) bijzaaien - check,
moestuin inspecteren (het lookveld yumyum, tuinbonen EN schorseneren - danke schön herr Franz du war recht und nicht krum - piepen centimeters boven de grond), check
zonnebrand check,
...

staan nog op de todo-lijst wegens ondertussen toch zeer dringend :
piepers, ui, sjalot, die 700g zaden, iets van een 202 tomaten moeten nog verspeend worden (202 ?? 200=4*50 + 2 voor AnneTanne ;-),...

Zeer dringend want ... dat verklap ik later deze week wel (plak 'em bij de cliffhangers want 't is eigenlijk wel moeite moet ik eerlijk toegeven).
Als het maar niet zeer zeer dringend wordt, moet morgen even onder de echodinges voor een vermoedelijk klonterken in het been, of iet anders maar zeer slecht voor planningen allemaal.
Binst veel rode wijn drinken zegt de internetdokter (resveratrol en van die nuttige stofjes) - check.

de seringen luisteren mee ...

... met hele kleine oortjes. Kalenders en dikke tuinbijbels zijn handig voor de novice om op terug te vallen maar "parate kennis" is natuurlijk nog veel handiger. En omdat teveel knopen in de zakdoek de was noch het snuiten bevorderen verzinnen tuinboerkes graag andere hulpmiddelen. Zo starten sommigen zodra ze met hun bloot gat comfortabel op de tuingrond kunnen gaan zitten (ze bestaan, #mbh zal ze wel vinden), of wanneer hun vingers na een half uurtje onkruid trekken niet meer verkleumen. Anderen houden liever de vaste feestdagen in de mot : de eerste erwten op St. Patrick's Day, zaaien van showuien op kerstdag, snoeien van de druivelaar op de eerste dag van het nieuwe jaar,... maar als je moet gaan opzoeken wanneer St. Patrick wordt (werd) gevierd, dan sta je natuurlijk even ver.

Een zeer praktische kalender voor de tuin, is nog steeds die van Velt, die zelfs al een beetje rekening houdt met de tuingrond, maar je kan ook gewoon naar de natuur kijken. Wanneer de blaadjes van de sering (Syringa vulgaris) ongeveer zo groot als muizeoortjes zijn, zou de grond met een redelijke zekerheid voldoende warm zijn voor de eerste erwten, en die is hier ondertussen al verder doorgeschoten dus ... (nu de nattigheid nog want te snel bewerken heeft weinig zin).
Over de haag kijken bij de wat oudere lokale moestuinders werkt natuurlijk ook altijd, maar als die straks gaan serviceflatten dan kijkt de jongere tuinyup wel ineens over jouw haag mee en dan kan je die jongere generatie maar beter niet teleurstellen.

creative commons : Karelj

In de meeste moestuinen is er dus al erwstige bedrijvigheid (bonen nog niet, die leggen bij de minste vries het loodje - een hulplijn daar is dat bonen de maand mei niet mogen zien). Ui-setjes kunnen ook de grond in maar het lokale aanbod nettekes is weer zo rot (ik begrijp daar dus niets van) dat ik dit jaar misschien alle uien maar zelf ga zaaien. Of volgend jaar de setjes van de speciaalzaken over de plas maar eens proberen, zoals de look (geweldige kwaliteit was dat). Maar nee kijk, op de eerste plantenmarkt van het jaar in de tuinen van Hoegaarden stond ons Yo, en die had prima plantgoed bij. Voortaan maken we met de wesp bij de eerste mooie lentedag een uitje richting Sint-Katherina-Lombeek voor de uitjes (en de patatjes,...) maar dan niet zo en al zeker niet zo.

De aardbeiperken verder opruimen, paar rijtjes patatjes in de grond leggen, graskammen, radijs, vroege wortel, sla in de serre (maar dan moet die eerst verhuizen dus "de verhuisploeg" bestellen), koude bak/voorzaai perkje klaarmaken, prei, biet, ... het leven van een weekendtuinder is hard maar ...

opgeschud staat netjes ...

... want toen was de grond (grotendeels) droog genoeg om bewerkt te worden. Een eerste thuiswedstrijd voor mijn nibbi 519 "traktor-op-2-wielen" in de nieuwe borders waarvan ik voor de winter de zoden (met de hand, diep) onderspitte. En ik moet dan wel een masochist zonder gevoel in de leden zijn als ik de moestuinvakken die nog onder het karton lagen ook niet even liet verpulveren.
Slechts een dik half uur later waren die ook allemaal (perfect) rul gelegd en dat brengt de no-digg gardener in mij wel aan het twijfelen moet ik zeggen want zelfs op de bijna onkruidvrije kartonlasagne-perken had ik daar met de spitvork toch weer een paar dagen moeten op wroeten.
Zelfs/ook met de frees blijken de winterbedden een enorm verschil te maken dus het is voorlopig definitief dat we vanaf nu alles voor de winter netjes op ruggen achterlaten... probeer het ook, ge gaat verschieten !

net op tijd voor de supermaan ...

(indrukwekkend die maan, nog meer dan anders)... lagen ze er weer allemaal in. Zoals steeds, in willekeurige volgorde en met slechts een bescheiden overschotje voor seizoen 2011 :

brandywine sudduth, banana legs, costoluto genovese, principe borghese, butter and bull heart, kosmonaut volkov 68D, cherokee purple, caspian pink, erdie family oxheart, amish paste, CDB, Pink Brandywine, 1884 purple, brandywine, millionaire, marizol purple, caro rich, dark purple beefsteak, earliana, brandywine cherry, carbon, grubbs mystery green, oranje van goeienbier, voyage, black sea man, northern lights, black cherry, earl faux, amana orange beefsteak, black elephant, crnkovic yugoslavian, broad ripple yellow currant, mortgage lifter bicolor strain, blushing yellow, debarro black, black brandywine, belarus orange, hawaiian white cherry, stump of the world, prudence purple, rose quartz, bloody butcher, anna russian, cabin, marmande jaune, pruple calabash, black oxheart, ...

Een beetje van alles maar wel weer een redelijk aantal osseharten blijkbaar (en ik had er nog zo op gelet). Voyage aka Reisetomate, de niet-anomale anomalie van Uli, zit er ook weer tussen. Niet omdat die vorige keer zo goed was (mooi om naar te kijken maar behoorlijk melig, een beetje zoals de gele peerkes ... jakkes) maar omdat ze in het tomatenforum voor een wedstrijdje "de zwaarste Voyage" gaan (en ik stiekem toch ook een beetje hoop dat de Voyage toch niet helemaal hetzelfde is al de Reisetomate, of ergens onderweg een 'lucky cross' is tegengekomen). (nonde, Jaune flammee vergeten).

Het zaaien met wat vertraging want een deel van de pepertjes moest nog met lichte spoed verspeend worden. Ondertussen zijn die bijna allemaal verpot. Met de "hulp" van een vaste klant in de nieuwe plantenkamer : een Gehoornde metselbij (Osmia cornuta). Mooi beestje met zijn rode poep en witte snor maar onhandig. Als hij niet verdwaalt, diep in mijn haardos (die zijn voorjaarsnoei nog niet gehad heeft, dus ruimte zat), dan valt hij wel twintig keer op rij in de bak potgrond ook al zet ik hem steeds weer netjes op vaste grond. (misschien dronken van die pint bier die sneuvelde toen hij de eerste keer (zonder steentjes of broodkruimels, en al zeker geen pellekes) de haarbos introk, en ik daar "gesticulerend" nog een beetje aan moest wennen. Misschien later eens een mugshot (als de kodak boven ligt en mijn handen niet zo vuil zijn van de potgrond).
Next stop in de zaailijn : de blommekes, want subiet is het toch al weer bijna april. Misschien weer stinkerkes in de serre want die zouden niet alleen de bodem "ontsmetten" maar zo al goed samengaan met tomaten (tegen nematoden, witte vlieg, ..., al eens 'the tomato growing secret' genoemd, en in geval van wedstrijden kunnen we niks aan het toeval overlaten ;-).



De moestuin op de meeste plaatsen nog altijd te nat, hooguit goed om wat onkruid te trekken (zonder op de grond zelf te komen; en dan vooral tussen de aarbeien). Plezierig wel met dit weer, maar na een uurke was ik het toch alweer een beetje lui beu en heb ik, vele kleintjes maken groot, versterking ingeroepen. Niet van de kinderen (daarvoor moeten ze minstens 5 zijn), maar van de kippen want dat zijn toch kampioenen in het dabben en kaal zetten (met uitzondering van netels en nog een paar). Met nog een halve rol draad een parcours uitgezet in de moestuin (ik wil niet dat ze aan de look of de ui zitten; goegedacht want de niet zo lang geleden pas geplantte narcissen werden als eerste uit de grond gewipt - met worteltjes dus ze willen nog wel proberen precies).
En ze doen zij dat goed, die kippen... moet je ook maar eens proberen.

Update: 60 van de 100 rolletjes staan al boven de grond, helaas is mijn administratie weer niet goed genoeg om te weten of dat de zaailichting van vrijdagavond is of die zatermiddag; maar kom die halve dag..., is wel ongeveer het aandeel van vrijdag ... 2,5-3 dagen, Just In Time, bedankt janneke maan.

ik is in zijn nopjes ...

... heb je gezien hoe hij met z'n (pretty expensive looking) zevenmijlslaarzen weer letterlijk zeven mijlen per pas aflegde in z'n eigen tuintje ?? Monty, aka my garden guru, is back !! Rondleiding bij hem thuis dus, waar het nieuwe seizoen blijkbaar gedraaid zal worden. Hij vond het altijd al jammer om in de "tv-tuin" te moeten werken, waar de geur van de aangelegen autoparking nog een beetje overheenhing. "Die zijn allemaal 18 jaar geleden gestekt, hier, hier en hier liggen mijn (overleden) honden, daar is de moestuin, dit is mijn serre, ...", grijpt één van zijn dozijn felcos-aan-een-haakje en gaat aan de slag.

En dan vliegt een mens met nog meer goesting zelf het weekend en den hof in. (Moes)tuinfitness. De compost is geoogst, de rest weer doorsgeschoven (volgende bak was eigenlijk ook quasi 'rijp'). Voor de composteerder is het dan een compliment wanneer een toevallige voorbijganger zegt : "ik heb dat ook maar bij mij zit er zoveel zand niet in!". Zeker als je weet dat er geen zand in de composthoop gaat, en het "zand" dus niet meer is dan het perfecte eindprodukt zelf. "Vroeger" sloop er wel al eens zand in de compost wanneer ik de bodem van de bak voorbijgroef, maar sinds er dikke drainagelagen op de bodem liggen (al het grof materiaal na het ziften) is je compost niet alleen nooit nog te nat maar weet je dus ook wanneer je mag stoppen met graven. Het kippenhok is daarmee ook weer proper genoeg om er een Alys Fowlerke in te doen (die jammer en helaas blijkbaar niet meer mag meespelen in GW, Carol gelukkig nog wel).

De tuinbonen en de schorseneren liggen in de grond. Voor die laatste schrijft Velt wat later voor, van Franz (die andere tuinbijbel) mag het zelfs nog wat vroeger maar in elk geval voor half maart (zakje zaad geeft maart en april aan om te zaaien dus het lijkt toch toegestaan). Vroeger zaaien geeft kans op doorschieters, later geeft een magere opbrengst (of als je echt laat bent, en tweejarig teelt zoals men dat vroeger al eens deed, houtigere stokken). De nieuwe rassen zijn naar 't schijnt wel beter bestand tegen doorschieten (de Va sneed in mijn eerste seizoen de kop van de doorschieters en ... ik had schorseneren - of was dat toen tegen de meeldauw?). Soit, we zetten later op het seizoen nog wel eens een rijtje.
De Cornus alba'ssen van de voortuin werden nog redelijk kortgezet want zowat de halve familie kon blijkbaar stekmateriaal gebruiken, hij had maar niet zo de aandacht moeten trekken naar "zijn eigen" met die mooie helrode takken in de wintertuin (gelukkig is dat snoeien ook net de truuk om de dieprode takken te krijgen). Stekt vlot in elk geval, de vlechtwerkjes die ik een paar geleden had gemaakt om wat planten te ondersteunen waren bijna allemaal vanzelf geworteld ("en eigenlijk he," was da niet de "edoeling" zei Bram).
En de tuin is gekalkt, als we er vanuit gaan dat de regen nog altijd zuur is (waarom zou dat ooit nog veranderen) dan kan een beetje onderhoudskalk nooit kwaad.
Als mijn grasmachine niet weigerde in zijn enige versnelling te gaan (rondelleke dat de koppeling vasthield is "kwijt") dan had ik zelfs al een eerste keer over de pelouse gereden. Zal voor volgende week zijn (als ik dat stukje vastkrijg, en een halve dag extra weekend eventueel).

En wat is er dan leuker dan nog eens een kameleon-knutselprojectje uit Gardeners World Magazine (het boekske in tegenstelling tot het programma van de eerste paragraaf - op BBC2/hd op vrijdag avond maar wie moet ik dat nog vertellen ??) van maart 2008 : a caravan of Love voor de plaatselijke Housemartins (deel 1) :



lekker smossen met behangpap, krantenpapier (moeten altijd geen rolletjes zijn) en een ballon. Minstens 5 lagen, nog het gat op de juiste plaats, donker kleurtje, laagje vernis, dak en rugje en klaar is straks deel 2. Of we er ooit een zwaluw logie krijgen is niet zeker maar plezant was het al weer wel.

catastrophe ...

riep de oude Franse skileraar zuchtend als er weer eens iemand durfde te wankelen op z'n latten, een bocht te missen op de st!jle hors-piste waar nog geen bochten inzaten of gewoon in een boom bleef hangen omdat die boom niet van zijn plaats ging... catastrophe zuchte ik toen ik terug thuis kwam en de zaailingen veel te nat zag staan in het kweekkastje (niet dat ze zoveel water hadden gekregen maar normaal moet je de kas toch wat vaker dan om de tien dagen luchten - zaaien en op vakantie gaan, niet ideaal; maar wel leuk) ... en catastrophe riep ik nadat ik vandaag de kweekkast weer wat overmoedig bij de zon had gezet. Dacht (voor de tigste keer) dat de zon wel zo straf niet zou zijn en ik zo toch, met die dure elektriciteit van tegenwoordig, weer wat licht- en warme-maturen kon uitsparen. Ik had er al spijt van toen ik amper twee bochten dichter bij het werk was ... Ik heb vandaag misschien wel 3 frank elentriek gespaard maar toch een redelijk aantal zaailingen verloren.



Maar geen reden tot paniek, ook genoeg wel gelukt en van de meeste andere rassen heb ik nog genoeg zaden (met uitzondering van een aantal aubergines maar zo'n grote fan zijn we daar toch niet van). En we hebben nog wel wat tijd voor een nieuwe lading. Voor wie niet meer kan wachten zijn het vandaag (excuus, er was weer iemand op mijn schoot in slaap gevallen waardoor die dag al grotendeels gepasseerd is) en morgen trouwens ideale dagen om aan de tomaten te beginnen (als ik morgen wat bekomen ben en de schade heb overzien leg ik wellicht de gerateerde peperzaadjes), voor mij zal het voor de tomaten eerder ergens tussen de 17de en 19de zijn. Volledige volgens plan trouwens.

De vogeltjes fluiten kwiek en sommige boeren schudden hun velden alweer op. Tijd om zelf goed uit de doppen te kijken dus. Een paar rijtjes geprobeerd op veldje 5 maar de grond is er eigenlijk nog te nat. Toch bewerken breekt je later zuur op (met garantie), maar twee rijtjes zondigen met de zon op uw snuit doet wel deugd na de lange winter. Zodra het nog wat meer droogt kunnen de schorseneren en de tuinbonen erin, en waarschijnlijk niet zo heel veel later de rest.
De look en de winterui doen het gelukkig nog steeds zeer goed.

Nu we toch aan het kalenderen zijn : wie op 18-20 maart in de buurt van Amsterdam verblijft kan het food film festival meepikken met films, workshops, proeverijen, ... en nog wat rondom eten. Ze spelen er onder andere 'goddelijk varken' waar ik het laatst onderdeappelboom nog over had. En dus nog meer van die eye-openers. Altijd wat te doen in Amsterdam (moet zelf helaas nog twee maanden wachten voor ik er nog eens "in de buurt" ben).
In het Foto museum in Antwerpen loopt nog tot 5 juni de tentoonstelling Hungry Eyes. Daar moet ik wel nog zien te geraken, al dan niet met workshop (in elk geval zonder fotoclub want ik ben al geschorst wegens 'maatschappelijk gevaarlijk en verwerpelijk gedrag' - tjaja ik had ruim voor en kort na Het Bezoek openlijk durven stellen : " 't is Rollin en niet Rolain " (Verlinde), boetedoening schijnt dan als vanzelfsprekend in zo'n club maar het blijft Rollin en niet Rolain; in het centrum van een actieve genocide binnen de club blijken pikjes wat korter en teentjes wat langer).
Volgende week maandag is er in Diest 'wiskunde in de natuur' waar nog (minstens) één plaats vrij is omdat ik dubbelgeboekt naar KT moet. En de eerder beschreven bloemenzeëen zijn zo mogelijk nog indrukwekkender aanwezig (in de Kruidtuin staan er ondertussen zelfs Paasbloemen te pronken - zal voor de onzen die we eergisteren nog snel in de grond legden nog wel even duren, als ze nog willen).
Allez, we weten weer wat doen (en u ook, tomaten zaaien en al ;-)