moet er nog kalk zijn ...

Kalk gehaald, niet om de tuinschetsen op over te brengen (want die liggen al een tijdje in voorlopig-definitieve digitale verf, de toekomst zal uitwijzen of dat een slimme zet was), maar zeewierkalk voor de tuin.

Het wordt dus weer tijd om aan de najaarsbekalking te denken. Bekalken in het najaar zou beter zijn dan in het voorjaar omdat de kalk dan langer de tijd heeft om zich homogeen over de bodem te verdelen zodat het optimaal aanwezig is wanneer de planten het terug nodig hebben. Van de andere kant hoef je dan in het voorjaar niet meer mee te doen aan die eindeloze discussies of uw voorjaarsbemesting nu wel of niet uw voorjaarsbekalking teniet doet wanneer die twee te snel op elkaar volgen.
"Waarom zou ik kalken, moeder natuur kalkt toch ook niet?" hoor ik je denken. De bodem heeft altijd de neiging om te verzuren : planten trekken stoffen uit de bodem, zure regen (al dat zuur zweet van al die zure mensen), chemische bemesting voor wie nog altijd niet beter weet, ... Moeder natuur heeft echter haar eigen 'verdedingingsmechanismen' tegen die verzuring : haar gelaagdheid en de cyclus waaraan al die lagen meewerken. Niet alle zure regen valt rechtstreeks op de bodem (een deel komt er zelfs nooit terecht), bomenlaag, struiklaag, kruidlaag en strooisellaag geven af en toe wat materiaal terug aan de bodem (in koor : "compost is goed voor alles"). Op een klassiek onderhouden gazon helpen we de natuur op geen enkele manier : alle zure regen bereikt de bodem, naast gras is er weinig te vinden en grassnippers en een verdwaald blad worden zo snel mogelijk afgevoerd. Zandbodems moet je zeker in de gaten houden want die verzuren van nature meer.
De meeste planten voelen zich in hun nopjes op hun topjes op een licht zure tot neutrale grond (afhankelijk van de grondsoort). In de grafiek zie je dat sommige stoffen moeilijker worden opgenomen door de plant als de grond te zuur of te basisch wordt. Voor je dus extra (specifiek) bemest (zal maar magnesium strooien want alleen de nerven zien nog groen, zal maar calcium strooien want ik heb neusrot op de tomaten) moet je je misschien eens afvragen of de zuurtegraad van de bodem wel ok is, en of de (al aanwezige) voedingsstoffen wel vlot opgenomen kunnen worden.
Kalk maakt de grond ook kruimeliger en activeert het bodemleven. Maar pas op : "trop is teveel".

Ook nog wat knoflook en witte plantui meegebracht; want die hadden eigenlijk al lang de grond in gemogen, het kwam er (weer) niet van. Niet te lang meer treuzelen, al was het maar omdat de gewone ui bij Aveve al (weer) lag te rotten (zou dat zo moeilijk zijn om die 'vers' te houden?). Moet nog op zoek naar bloembollen voor onder de leiperen; want het duurt niet meer lang voor ook die naar hun definitieve plaats mogen (eindelijk).

Ondertussen wacht ik nog altijd op de eerste duidelijke molshoop in mijn tuin voorlopig zie ik ze net naast de afscheiding boven komen, wat ik misschien nog erger vind want het is duidelijk mijn prachtige zwarte grond die ze daar opduwen.

Er ligt een mooie hoop compost op me te wachten. De compostboer in Herent had eigenlijk geen compost meer (einde sezoen) maar kon me toch nog plezieren met een ladinkje jonge compost, voldoende rijp om er grond mee af te dekken.

patience and wisdom conquer all things ...

Een bezorgde lezer is diep getroffen door mijn vorige bericht ("... ultieme wapen tegen de lelijke molshopen..."). De tijd zal echter raad brengen Bart, en je zal zien het zal wel meevallen voor de mollen (er werden en worden geen dieren misbruikt tijdens de ontwikkeling) en kinderen zijn er zot van.

Het is wel zo dat ik regelmatig te horen krijg : hoe krijg ik die mollen uit de tuin. En mijn eerste bedenking is dan ook meestal : wil je die mollen wel uit je tuin. Als je moeder natuur beschouwt als een perfect 'systeem' waarin alles en iedereen wel een beetje een functie heeft of in elk geval de wankele balans mee in evenwicht houdt, dan zal de mol daar wel zitten met een reden. Ik woon zelf in één van de Bergstraten van het land die ook effectief tegen een 'berg' lijkt te liggen. De eerste 50m zijn nog ok, maar de volgende 100m liggen in 'het dal' en daar zit dan nogal wat water vooral in de winter (graag nog eens aandacht voor de mythe dat het klimaat natter is in de winter; de regenval is vrij constant over het jaar met een piekje in de winter en eigenlijk een grotere piek in de zomer - de 'natte winter' is er maar doordat er minder verdamping is via bodem en blad,...). De mollen lijken met de seizoenen mee te migreren zodat ze net voor het water kunnen blijven want daar zal ook hun voedsel zitten (als regenwormen goede zwemmers waren dan werden ze niet gebruikt om te vissen). Het draineren zal dus niet hun voornaamste bestaansreden zijn maar het is wel een nuttig gevolg. Dat ze er zijn is dus een teken dat er leven zit in de grond, en de kans is groot dat er op termijn wel een andere mol dit lege territorium ontdekt en inneemt.
Maar ik geef toe, je zal er niet voor kiezen om die hopen in je tuin te hebben. Ik trek de hopen gewoon regelmatig open, het gras eronder zal (op voorwaarde dat je niet te lang wacht) vrij snel bekomen en als je wat uitkijkt met de spreiding dan vallen de verzakkingen ook nog wel mee. Maar nu kijk ik dus zelfs uit naar mijn eerste hoop ;-)

bonjour à vous tous...

Ik kan mijn lezers het weekend niet ongeïnformeerd laten beginnen dus snel even een kort bericht over de tuindagen in Beervelde.

Ik had de tip aanvankelijk gekregen van père Noël, de Monty Don van de rtbf die me bij elke aflevering van één van mijn favoriete tuinprogramma's (Jardins et loisirs) toch weer de "wuhbekes" geeft door onmenselijk veel te glimlachen (chef wordt tegenwoordig getypecast voor 'grumpy nearly-old man') - zo moet de eerste half-bionische mens er dus ongeveer uitzien, ik ben blij dat hij groene vingers heeft gekregen. (PS : wat mis ik Monty Don - al lijkt 'de nieuwe' los te komen, zolang hij maar niet probeert om een nieuwe Monty te worden)

Beervelde dus. 10 euro per hoofd maar dat was het me vandaag zeker waard : schitterende nazomerdag, niet teveel volk, de paden (en de parking) nog niet tot modder gereden en gelopen maar vooral goed voorzien van poten en oren. Het thema was groendaken en dat ligt me (surprise) na aan het hart. Dat viel wel mee met die groendaken, alleszins niet in die mate dat je er maar beter wegblijft als je niets van groendaken wil hebben (misschien verander je wel van gedacht, wat vetplanten op een betonnen golfplatendak is leuker dan spontaan mos en nog niet de klassieke extensieve daktuin). Ik kon me redelijk goed bedwingen maar ben toch weer thuis gekomen met meer dan we eigenlijk konden dragen - 3 Hydrangeas, quercifolia, pinky winky, rotschwanz; wat Persicarias, Asters, ... en iets lisachtig waarvan ik ondertussen de naam vergeten ben ;-S Ik weet morgen dus weer wat doen, heb vandaag een deel van de tuin verhuisd en kan dus morgen beginnen schuiven.
Luc Noël was er trouwens ook met zijn ploeg en warempel : Person.ContinuousSmile uncatched exception. Als je niet kan gaan, zondag kijken dus.
Trouwens nog wat bekend volk gezien daar : meester Wim (stand 95), Rita van de tomaten (sorry Rita was niet zeker dat jij het was en durfde dus niet goed gedag zeggen), ...

Ik heb ook het ultieme wapen tegen lelijke molshopen gevonden, maar het is wachten op die hopen om het resultaat te tonen ... ahja!

the falling leaves ...

drift by my window, the autumn leaves of red and gold...

Eén van mijn lievelingsliedjes om op de ukulele te tokkelen (bijna zo goed als de mannen van het ukulogisch museum die we dit weekend hebben gezien), nu in elk geval zeer toepasselijk. Misschien vind ik dit wel de mooiste tijd van het jaar. Wie de tijd wil nemen om eens rond te kijken wordt verwend door de laagstaande zon die de kleurenpracht oplicht tegen een wat gedimde achtergrond. Het krentenboompje (Amelanchier larmarckii), de gevallen gratie van het voorjaar door als een lichtekooi in ieders (tuin)bed te kruipen, wroet zich als een femme fatale die haar slaagkansen kent weer aan mijn bed zijde (en dra in mijn bed, ik ben maar een man).
Nu is het dus de moment om uit te kijken naar al wat bloeit en gloeit; in de meeste tuinen is het nu al een tijdje saaiheid troef (cfr. Boboli) terwijl er nog heel wat planten zijn die de tuin nog kunnen kleuren. Het is ook het ideale moment om zaden te verzamelen, misschien wel de leukste manier om planten te vermeerderen (en al die noten niet vergeten natuurlijk). Ik heb altijd mijn ogen op scherp staan als ik door een tuin wandel, behalve in mijn eigen tuin blijkbaar; misschien moet ik maar eens op strooptocht in mijn eigen tuin.

Het nadeel van een lange vakantie is dat het werk zich eigenlijk gewoon opstapelt, en je in de periode kort na de vakantie eigenlijk gewoon aan het de-recupereren bent. Gelukkig is het in de tuin vrij rustig. Het grotere onkruid in de moestuin is uitgetrokken, de rest al grotendeels en grofweg omgekeerd (net diep genoeg zodat ze wortels ondersteboven liggen), de eerste stapel karton ligt al te wachten dus we kunnen aan onze lasagna beginnen (gras, compost, karton, gras) op de moestuinvakken en onder bomen en struiken.
Het is bijna het einde van het maaiseizoen (voor sommigen een hele opluchting) dus vanaf nu moet het wat meer met de maaibak; het ziet er nochtans naar uit dat we een heel zacht weekend gaan krijgen, en dat komt goed uit want vrijdag zouden we graag naar de tuindagen in Beervelde gaan, en zondag naar een van de laaste grote Vespa evenementen op Zolder (Zolder-Bokrijk-Zolder)...

'net' terug ...

en de 'ratrace' kan weer beginnen. Het is behoorlijk koud hier, toch als je twee weken in je zwembroek hebt geleefd (heerlijk maar je beseft ook pas na twee weken dat je in geen enkele broek meer past). De huis(je)bewaarders hebben goed hun best gedaan (qua watergift voor sommige planten misschien te goed - de uit zaad gekweekte Paradijsvogels waren na twee jaar geduldig groeien  - nog een paar jaar voor de eerste bloem - bijna verdronken, en de druivenstekken vanuit de tuin van meester Wim hadden redelijk wat water in de kelder).

Het was een vakantie met ups and downs, en niet alleen in het stijle Toscaanse landschap. Twee tuinen bezocht, Boboli in Firenze en de orto botanico (zeg maar de kruidtuin) van Pisa en die vielen allebei behoorlijk tegen - zeker omdat je moest betalen 'om niets te zien'. Akkoord, het was half september en dan mag je meestal niet meer het vuurwerk van de zomer verwachten. Blijkbaar is het niet iedereen gegeven om een tuin te ontwerpen die het hele jaar rond boeiend blijft; maar zo triest - de Medici draaien zich om in hun graf als ze zien wat er met hun investering is gebeurd. De haagpartijen (vrij essentieel in een renaissance tuin) waren precies al jaren niet meer geknipt, onkruid overheerste, rozenstruiken leken met de bosmaaier getopt op heuphoogte.  In de botanische tuin heb ik wel nog wat zaad kunnen 'lenen' (niet alleen daar trouwens, en ik ben benieuwd wat voor Iris-stekken ik heb getrokken ;-) ) en had je een mooi zicht op de toren zonder de meute errond. Er waren nochtans een aantal nog interessante plekjes op Boboli (de citrustuin, de exotentuin en een border aan een achterbouwtje) maar die waren allemaal afgesloten voor het publiek.
Soit er viel dus geen zak te zien, zonde van het geld (en ook een beetje de tijd).

De keukentoestelletjes heb ik niet gevonden, al ik moet bekennen dat ik ook niet veel de kans heb gehad om actief te zoeken. De uva fragola (aardbeidruif) heb ik wel gevonden (nera en bianca, want ik kon weer niet kiezen) en die staan nu in de grond, hopelijk slaan ze goed aan want ze zijn lekker. Het was een hele kunst om ze in de al volgeladen wagen te krijgen (baby+peuter=veel speelgoed, twee kinderwagens, twee kinderbedjes, wippertje, ...). Ik zou het niet in mijn eerste autotje, een AX'ke, gekregen hebben. Trouwens de hoogdringendheid van de 'passa pomodori' is weer wat lager op het einde van het seizoen, zeker sinds ik de tomatenessence uit mijn tomatensaus laat lekken en de rest pureer. Dat in de puree wat meer tomatenschil en hier een daar een pitje inzit (het meeste zaad wordt toch verwijderd) is niet zo erg. Ik denk dat ik deze week eens mosselen met die essence ga maken.

Wie kent er trouwens deze bomen ? Doorklikken geeft detail van het blad (tak?) met op het einde de roze bloem :

Chianti (Classico) is lekker (maar dat wisten we al) en ons Rosemarie (2j.) kan met wat morele steun van Nijntje (haar armbandjes) alleen "zwemmen" (hondenslag). Pistoia staat nu in elk geval nog op mijn todo-lijst (kilometers plantenkwekerijen bij elkaar) maar daartegen moet ik wel een groter transport voorzien.

Ondertussen is het dak van het d(r)uivenkot weer dicht gemaakt, het groendak komt dus weer een stapje dichterbij. Helaas komt ook half oktober dichterbij en dan is het niet meer zo ideaal om nog stekken op het dak te gooien. De verdere afwerking (buiten het waterdicht maken met epdm) zal dus voor half april zijn. De tuindagen van Beervelde (10-12 oktober) hebben als thema groendaken, dus misschien dat ik daar nog wel eens langsloop.

Vorige week de natuur weer eens uit de bocht gegaan blijkbaar want zelfs het onkruid had een goei mep gekregen van de nachtvorst (maar dus ook de dahlias, de pompoenen,...). Misschien toch maar de selder in de gaten houden want die staat er dit jaar zeer mooi bij (ze hebben rijkelijk hemelwater gekregen, waar ik andere jaren consequent (te) lui ben met watergeven). De winter(prikje?) lijkt dus vroeger te komen, net zoals de overshootday dit jaar weer vroeger was (23 september, de dag dat we verbruikt hebben wat moeder aarde op een jaar kan leveren). Voor wie het nog niet begrepen heeft : 't is de moment om te leren (moes)tuinieren.

Zondag met een 200-tal Vespisten door het Hageland (en bijna letterlijk mijn achtertuin) gereden. Meer Vespa's dan ik op de twee weken Italië heb gezien.
Op het werk staat er een potje pili-pili confituur in de frigo, zal waarschijnlijk zowat hetzelfde zijn als in dit recept (http://www.smulweb.nl/1311056/koken/recept/Peperoncini-confituur).

hurray, hurray, it's a holi-holi-day...

The ant is knowing and wise, but he doesn't know enough to take a vacation

Huisje-, doggy- en tomatensitter zijn besteld maar de blog zal het even alleen moeten doen, tenzij er een draadloos netwerkje hangt te hangen ergens EN ik de moed vind om mijn glas rode wijn alleen te laten (wijn en 32°, 't zijn niet de beste vrienden). Ik ga wat neuzen in vreemde tuinen (ideëen en nog wat zaad fourageren?), nog wat keukentoestelletjes zoeken en als ik een uva fragola vind dan moet hij mee...

ciao ragazze ;-)

alles is nep...

analoogkaas. De naam alleen al. Fabrikanten en pizzabakkers gebruiken de 'kaas', een mengsel van palmvetolie, zetmeel, melkeiwit en zouten omdat het goedkoper is dan echte kaas. Er wordt geschat dat 25 tot 40% van de kaas in kant-en-klaarmaaltijden, snacks, pizza's en pasta's al nep zijn. (zucht) Donderdag 28 aug. een reportage hierover bij de keuringsdienst van waarde (22u Ned 3) "KVW, dingen waarvan je niet weet dat je ze niet weet". Als dit programma nog niet geprogrammeerd staat in je recorder dan is het nu de moment (alle episodes). Woensdag 27 augustus is het trouwens de laatste "klootwijk aan Zee" van dit seizoen ook een eye-opnener (20u50 Ned 2).

Amerikaanse boeren zijn op zoek naar alternatieven om de koeien te voeren. De prijs van graan en maïs zijn door de groeiende bio-ethanol markt sterk gestegen en het wordt te duur om de koeien 'klassiek' te voeren dus wordt er andere spijs door gemengd. Ze hebben blijkbaar van Belgische boeren geleerd dat oude motorolie wel werkt maar niet geliefd is bij de consument dus proberen ze het met chips en M&M's, omdat ze goedkoper zijn dan maïs... (zucht)

De kleinste roltrappen ter wereld gaat toch al een trap of 5 omhoog (zucht). Akkoord onze voorgeslachten moeten zich ook kunnen verplaatsen in de winkelketens, en roltrappen zijn waarschijnlijk goedkoper voor die kleine verschillen dan een kokerlift maar bij zo'n klein verschil heeft meneer ingenieur-architect niet aan z'n bomma gedacht en waarschijnlijk gewoon zijn "creativiteit" niet meer in de hand kunnen houden. Dat maakt de kans bijzonder groot dat hij buiten de deur poept want vreemdgaan en flirten zou de creativiteit stimuleren. Als je partner weer een creatieve bui krijgt, je bent gewaarschuwd...
Als oma geen 5 trappen kan nemen, bespaar haar dan het 'genot' van het shoppingcenter, en koop haar een boom, zodat ze thuis rustig in de schaduw van haar tuin kan genieten. En blijft fitter dan je oma door de roltrap niet te nemen.

Ondertussen komt de serre op kruissnelheid en volstaat voorgerecht met tomaten, tomatensoep gevolgd door een  hoofdgerecht met tomaten en tomaten als bijgerecht niet meer om ze verwerkt te krijgen. Dan maar aan het nagerecht begonnen : tomatensorbet. Bij mijn eerste poging naar mijn gevoel te veel suiker in de siroop, tomaten zoet + suiker zoet = nagerecht zoetzoet. Maar verwacht je wel aan een smaakbom (tenzij je tomaten uit de winkel gebruikt natuurlijk). Nog niet voor op een "horeke met drie bollen" maar in de huidige vorm toch al bruikbaar als 'accenttoets'.
Tomatenessence maakt dan komaf met de te vochtige tomatenpuree bij het inmaken. Misschien ga ik door het italiaanse tomatenmolentje de essence nog missen.

Lasagna...

Rosemarie werd twee jaar en dat mocht de familie komen vieren met wat schotels lasagna. All-the-way-Home-made-lasagna uiteraard, van de tomatensaus (en de tomaten) tot de pastabladeren. Was best een uitdaging voor het lichaam om die 1,5 kg pasta (900g bloem, 9 eieren,wat olijfolie en wat zout) door de pastamachine te zwengelen; misschien moet ik voor een volgend familiefeestje toch maar eens een motortje aanschaffen. Weer iets om op te jagen in Italië, net als de tomatenpureerder, nog zo'n zwengelding.

Het wordt ook weer bijna tijd om te lasagna-tuinieren. De light-versie weliswaar (hier de XXL). In de boomgaard heet dat dan de boomschijf/boomspiegel openen, en in de moestuin een uit de kluiten gewassen mulchlaag die er voor moet zorgen dat de perken wat sneller vrij zijn aan de start van het seizoen terwijl de grond vanzelf werd voorbereid door al wat in en op de grond leeft. Door de grond goed af te dekken met organisch materiaal krijgt onkruid niet enkele maanden de tijd om zich te vestigen, bestaande vegetatie wordt verstikt en ter plekke gecomposteerd. Het bodemleven maakt de grond los en brengt al wat van dat organisch materiaal in de grond. Eigenlijk wordt er dus bijna een half jaar geploegd en gefreesd zonder dat de grond de kans krijgt om weer dicht te slagen, zonder dat de voedingsstoffen al te sterk uitspoelen, en warmt de grond wat sneller op na de winter. Niets dan voordelen want buiten het op elkaar gooien van wat materiaal heb je daar zelf weinig aan moeten doen. Begin dus al maar kranten, karton, bladeren, gras, ... te sparen. Ik kon het afgelopen weekend weer niet laten om eens snel en oppervlakkig door het gras te kammen dus ik had weer 'hopen' materiaal voorhanden, een perfecte mengeling van droog en vers materiaal...

Voor wie tegen de chemische insecticiden is, de groene alternatieven te soft vindt en niet gelooft in de sterk ruikende gieren is waterstofperoxide misschien een optie. Stond thuis in de kast voor als er een bomma het paars beu was op haar haar (moeder was kapster als zou je dat soms niet zeggen aan de manen van zoneke) maar zou dus blijkbaar in het tuinhok ook niet misstaan. Voor wie geen tijd heeft om het artikel te lezen : 1L Water + 30ml  waterstofperoxide (35%) + 20 ml of Alcohol (Old style mouth wash,...) + 2ml 'plakmiddel' (detergent). Planten kunnen 5% waterstofperoxide verdragen maar beestjes (insecten, virussen, schimmels...) niet. Water met wat extra zuurstof, wie kan daar tegen zijn.

meneer de producent, welterusten ...

De eco-hype is precies weer gaan liggen, misschien omdat 'de opwarming van de aarde' niet te voelen is aan een gemiddelde temperatuur van 20°C. Jammer, want laat nat en winderig nu net het echte gevolg zijn van die opwarming - zij die wachten op de zuiderse temperaturen kunnen beter beginnen sparen voor hun ticket naar het zuiden.
Dus blijven we maar etiketten plakken op glazen flessen die al twintig jaar bedrukt zijn op het glas en nog een hele hoop van die onnozele verkwistingen. Trouwens die oude bedrukking is veel mooier dan het dwaze etiket dat ze erover plakken...

De tomaten hebben het nog altijd niet echt naar hun zin in de serre. Ik kan ondertussen wel al wat oogsten :

De tomaten worden genummerd zodat ik het zaad kan nemen van northern lights, caro rich, schmmeig striped hollow,earl faux, dr. wyche's yellow, big rainbow, burgese stuffing, great white, marianna's peace, giant belgium, neves azonean red, blaby, roma, black plum, citron russe, brandywine, anna russian, white beauty, white queen, black trifele, merveille de marches, stump of the world, noire de crime, lucky cross, granny cantrells german pink, cherokee purple, arkansas traveler, reisetomate, aunt ginny purple, howard german, russian rose, prudence purple, kentucky beefsteak, san marzano II, tonnelet, siberian early, rose quartz, kellog breakfast, peche blanche, polish (Ellis), black sea man, tlacolula ribbed.
Een aantal soorten zullen aardig uit hun pijp moeten komen of ze zijn er volgend jaar niet meer bij. Noire de crime bijvoorbeeld die elk jaar zeer ontvankelijk blijkt voor de ziekte, en reisetomate : visueel een hoge x-factor maar nogal aan de droge kant (misschien daardoor wel een goede kandidaat om een carrière 'zongedroogde' tomaat te beginnen).
De oogst van gisteren is voor het feestje van morgen, wanneer Rosemarie haar tweede verjaardag mag vieren (lasagna).

in de ban van de ring...

Het is ondertussen weer een tijdje geleden dat ik nog een berichtje heb gelaten. Het strontweer van de afgelopen weken gaf me niet echt veel tijd en soms ook niet al te veel zin om in de tuin te werken (gevaarlijke combinatie), laat staan de goesting om altijd meer te moeten schrijven : 'ik kon deze week weer niet veel doen in de tuin'.

Maar ik kon dus niet superveel doen in de tuin. Van de paar mooie dagen heb ik geprofiteerd om de achterstand wat in het halen (lees onkruid wieden); plots zag je weer rijtjes selder staan, en verrezen de dahlia stekken naast de aardappelen.
De buitentomaten hebben zo goed als allemaal 'de ziekte' gekregen, je zou voor minder als je een tomatenplant was en al die stortregens over je hebt gekregen. In de serre valt de schade voorlopig mee, ik heb nog geen plant de deur moeten wijzen maar met een doorsnee-zomer-2008-dag die zelden boven de twintig graden is geweest valt het rijpen van de tomaten niet mee.
Van de eerste rijpe tomaten wordt traditiegetrouw het zaad gewonnen en in het onderstaande filmpje staat hoe je de fruitvliegjes, die dat proces met zich meebrengt, kan 'vangen'. Moeder de vrouw zal blij zijn...

Ik heb al een aantal notenporto's gemaakt met het recept van Iris, nu 3 maanden wachten of het ook iets wordt. Ik had wel geen pure alcohol staan dus ik heb voor de eerste pogingen wat geïmproviseerd en gewoon wat overschotjes sterke drank gerecupereerd uit de kast (aquavit voor de eerste, rum voor de tweede), kan ook niet slecht zijn.

Maar het meest memorabele moment van de afgelopen dagen vind je hier :

Caroline wilde me verrassen door de kolen, waarvoor ik maar geen tijd vond om ze in de grond te steken, dan maar voor mij in de grond uit te zetten. Toen ze daar stond besefte ze dat het geen goed idee was om haar ringen aan te laten en ze legde ze netjes op de buggy waar ze ze bijna ook allemaal terugvond als ze weer aan het huis kwam. Eén ring van bij de geboorte van ons Rosemarie was spoorloos. Ze had ocharme al heel de dag gezocht toen ik stond na te speuren met mijn speelgoed metaaldetectorje (mannen en hun speelgoed, vondsten : een heel oud kroonkurkje van Duvel en een oud hangslot) ... en ook niks vond. Dan maar een berichtje gelaten op een forum dat ik had gevonden : detectorvrienden-vlaanderen. Een uurtje later hadden we al een afspraak met onze speurder van dienst en die knaap (14 jaar) had ongeveer 5 minuten nodig om hem te vinden met zijn semi-professionele detector (diepte 20 cm). Kus van de juffrouw (en vooral wat zakgeld) en een bank vooruit. Een aanrader voor al wie eens iets verliest en met een bang hart de volgende maaibeurten tegemoet gaat.