Er zit schot in ...

... Onder het motto : "in het najaar is het hier toch te nat" op de valreep nog een haagje (38m Italian renaissance classic and all time favorite : Carpinus betulus), en een klein bosje op de achterhof.
Semi-volwassen boompjes met een aardige draadkluit, bevorderlijk voor de aanslag en als je maar niet alleen bent eigenlijk makkelijker te planten dan 'een blote wortel'.
Beetje duurder maar combineer voorgaande voordelen met enige maturiteit en weg is mijns inziens die meerprijs.
Ook wel wat langer schuppen aan het plantgat, en bij voorkeur een wat kortere schuine boompaal (die door de helpers misschien niet in de ideale richting werd geslagen toen ik even niet oplette, maar je moet zo'n boom ook niet teveel pamperen, integendeel, een klein beetje wiggel is goed voor het stamdikken - maar niet teveel want dat is dan weer niet goed voor het inwortelen).
Elk veertje van de spil-haagbeuk nog bijgesnoeid zodat ze zo snel mogelijk dicht kan, als je op een helling woont doe je dat niet voor de privacy maar voor de wind en de mooie achtergrond voor de rest van de border ;-)

Instant make-over, zo wat hoogte op het voorheen vlakke erf. En ongelooflijk maar ik stond ze nog maar goed aan te wateren en er kwamen meteen vogels op verkenning die ik nog nooit in de tuin had gespot (waaronder een uiterst franke goudvink).
Waarom heb ik er toch zo lang mee gewacht ... ahja hierom : omdat je bomen niet vaak (ver)plant, en je dus goed moet kiezen en ik niet kon kiezen.
Kon eigenlijk nog altijd niet kiezen en heb dan maar bijna al mijn lievelingen (hier en daar gekleurd als souvenirke) in de tuin gezet. Cercidiphyllum japonicum, Cercis siliquastrum, Ginkgo biloba, Liquidambar styraciflua, Nyssa sylvatica, Pyrus calleryana 'Chanticleer', Sophora japonica, Prunus serrulata 'Amanogawa' (die laatste begreep meester-kameraad-tuinarchitect niet zo goed, zo jaren '80 vond hij, maar zo'n schattig zuiltje vond ik ;-) Nog een paar (die niet leverbaar waren) en we kunnen stoppen (Suggesties altijd welkom, er is nog een beetje plaats), maar dat zal toch voor volgend seizoen zijn.
Eentje moest er al in de voortuin (make a guess), en daar moest dan eerst nog een verloren buxus parterre worden verplaatst naar 'de wolk'. Daar komt nog een sierkersje bij maar mijn variëteit (as seen @Ninfa) was er niet.

Koude kas verder gebricoleerd met recuperatiematerialen, klaar voor een patatje of twee, voorzaaien en kort-bij-huis-salades.

Verder nog tuinbonen, erwten en plantjuin in de grond geduwd, compost gedraaid, tomaten, pepers, paprika's op schema en zowaar een eerste (moes)tuinkleurke gevangen. Ik zou zeggen : we zitten weer op schema. (Maar te plat nog om een fototoestel te tillen en er een kiekje bij te maken ... sorry, sorry, sorry ;-).

mijn zaden zijn van mij ...

...maar daar besliste De Muis anders over



Alle zaden op het d(r)uivenkot moesten er aan geloven, en dat waren er nogal wat, meer dan genoeg om een winter mee door te komen als klein onderkruipertje dus dat moet daar nogal een feest geweest zijn (op kosten van een ander). Met name de honderden dikke pompoenzaden moeten bijzonder gesmaakt hebben. Hoog of laag gelegen speelde ook al geen rol, als het maar niet te moeilijk was om er bij te komen (in elkaar geschoven potjes bv. niet), of te klein en de moeite van het peuzelen niet waard. De verzameling reukerwten, toch een twintigtal zakjes vette kluiven, werd ongemoeid gelaten; misschien wel uit oprechte compassie.

De tomatenzaden, met uitzondering van de oogst van vorig jaar, lagen gelukkig allemaal binnen ... misschien moet ik dat vanaf nu maar met alles doen behalve het met difenacoum geïmpregneerd graan, daarvan krijgen ze de all-you-can-eat-buffetformule.

Het voor de verandering niet-bijna-gratis moestuinseizoen trekt zich dus met enige vertraging op gang ...

composteerbare batterijen ...

De wetenschap doet het goed de dag van tegenwoordig, eentje die ons leven kan veranderen (tot in de moestuin)

tomatenvoetafdrukken, in eigen blad ...

... van voetafdrukken in sneeuw op bergen, tot voetafdrukken op rijm in gazonnetjes, voetafdrukken van alle aard in de wachtruimte naar een nieuw seizoen; maar hoe koel is deze verkleinde voetafdruk van Wageningen weer niet :

verpakt worden in uw eigen afval, en nog steeds composteerbaar
vetkoeljong, riep Bram als vierjarige tussen zesjarigen, aan de voet van elke piste...

Zouden we eerdaags maar eens niet met de peperkes en zo beginnen, kdenk van wel wa denktegelle (x schijnt door de bomen ;-) ?

kleur je leven, oud en nieuw ...

... 12 maanden aaneengesloten kleur in Eden je leven, 't is niet altijd even gemakkelijk als tijdens de Hoogzomer met je favoriete drankje in de hand. Maar zelfs uit je puinhopen tover je met wat creativiteit nog fleur.



Familie bbq wenst je een kleurrijk -met uitzondering van alle tinten lichtzwart- nieuw jaar ... te beginnen met een borrelke op je favoriete tuin(werk)plek. schol.

niks te foefelen, gewoon slim ...

want pensioenen, het werkwoord - niet het meervoud van het mindervoud dat we ooit eventueel gaan kunnen oprapen als we maar oud genoeg mogen worden en dan nog lenig genoeg zijn om te bukken - dat verdient een taart met letters. En voor al uw andere taarten : la-même-chose ... bakpapier, zo simpel, waarom kwamen we daar zelf niet eerder op ??

weekendprojectje : muis vangen op het d(r)uivenkot want die eet heel mijn bibliotheek aan zaden op haar dooie gemak leeg, ook al brengt ze ze - zij het in keutels - netjes weer binnen. Stoveke in brand, mezelf opsluiten met boekske en borrel, en twee killer-poezen, dat moet lukken.

scherven brengen geluk ...

... om te beginnen door eens-een-keer-geen-buikpijn bij het zien van weer een schanskorf in een tuinontwerp "omdat-het-hip-schijnt-te-(moeten)-zijn". Op veel tenen trappen is dan weer niet gegarandeerd bevordelijk voor het geluk ;-)

eat this foxy ...

... 't is een idee, misschien niet heel praktisch (hoewel dat daar toch echte kippen waren in de 'jardin de la paix' te Bitche) noch goed voor enig free-range label of zeer grote aantallen (edoch wie heeft er meer dan een kip per persoon Nodig ?), maar bijzonder effectief me dunkt ... tegen kippenhokplunderaars en al. Want jada jada, natuur-en-wel-laten-leven, ge wordt dat wel beu op den duur, dat ze uw (kippeke-kost-al-te-rap-tegen-de-10-euro-en-ik-vind-dat) duur, de kiekes van onder uwe neus komen halen.

het (pijnlijke) einde ...

... nee, geen paddestoel in de lentige herfst en ook geen koddig muizeke, maar een autochtone stuifmeelkorrel die op de rug van het bovenste(!) mini-orchideetje-van-verliefde-Matthias is gevallen. Het had zich waarschijnlijk een ander einde voorgesteld. Iets met veel seks en van die banale dingen, al was het maar voor de voortplanting. Pijnlijk.







Maar wat eigenlijk nog pijnlijker is, en te laat werd opgemerkt bij het publiceren, is al het stof (en stuifmeel) dat zich weer heeft opgestapeld op de sensor (filter), al eens goed voor een tripje naar de konijnenberg. Tijdrovend en kostelijk bovendien want daar in die snoepwinkel blijft de eindrekening vaak niet bij die schappelijke onderhoudsbeurt. Toch maar eens de doe-het-zelf toer op, moest het apparaat zichzelf vernietigen dan bestaan er tegenwoordig knappe opvolgers. Kitje bestellen. Controle plaatjes schieten (klein diafragma f22, scherpstellen op oneindig, en ge moogt schudden - in bewerkingssoftware dmv levels een beetje accentueren). Vuil dus.

Voor : Eerst eens blazen: Na(t):

Kind kan de was doen, op minder dan 5 minuten. Niet helemaal proper proper, maar dat was bij de experten ook nooit 100% (terwijl ik daar minstens 20 minuten tussen het snoepgoed 'mocht' rondkijken).
Die enkeling poetsen we er wel weer uit als hij al in het oog zou springen bij de gemiddelde opname.

Verder ook een (pijnlijk) einde aan het (moes)tuin-seizoen, want vanwege die-ingreep moet ik het een paar weken rustig aan doen. Gelukkig kreeg ik het gros van de tuin op tijd winterklaar, en begint de look alweer door de grond te prikken, de aardbeien goed aan te slaan,...; dus dat einde is al geen einde meer, maar een nieuw begin dat al begonnen is ...

de laatste keer ...

... dat ik zomaar, onbezonnen, aan mijn in te vriezen gnocchis begon.

Want : you're (probably) doing it all wrong ...

In een normaal seizoen sneuvelt er al eens een aardappel aan de riek bij het rooien, en in elk seizoen zijn er wel aardappelen waarvan je kan voorspellen dat ze niet overdreven lang zullen bewaren. Maar in dit seizoen 'met hoge ziektedruk' verdween het loof spontaner en vroeger dan anders, en dat maakt het rooien er zonder oriëntatie-bulten (aanaarden ?) en met aangeboren rooi-onhandigheid niet makkelijker op. En volstond de eerstvolgende maaltijd dus niet om de mindervaliden uit de (onverwacht) behoorlijke opbrengst te consumeren. Gnocchis to the rescue, want naast zelfgetrulde kroketten zijn die perfect in te vriezen, en kunnen ze als andersvalide de inflatie van de aardappelprijs met 40% tegemoet.

Maar eigenlijk loopt het in de hierboven beschreven lovenwaardige strategie al mis nog voor het begonnen is. Want gnocchis doen-wel met bloemige aardappelrassen, en niet alle gesneuvelden zijn per definitie bloemig. Daarbij kan je beter gnocchis maken met de oude overblijvers in plaats van de verse oogst, weer vanwege het bloemvermogen. Daarenboven (nu zijn we begonnen) negeert deze eco-jongen de eerste stap van bijna elk gedenkwaardig recept ("kook de aardappel in de jas ...") omdat ze ("... en snij ze niet") in kleine stukken toch veel sneller mals koken. Maar dus ook meer vocht opnemen, en daardoor minder vlot bloemen en wasemen. Dan gaat het weer even goed, want de zo goed mogelijk uitgedampte aardappelen worden dan niet zomaar tot puree gestampt maar geperst en dan bij voorkeur met een passe-vite of een pureeknijper tot een luchtig hoopje patat. En om straks de kleine hoopjes nog steeds luchtig en niet als baksteentjes in de maag te laten vallen doe je daar nooit meer dan een vierde gewicht aan bloem bij, en eventueel een eitje per kilo (een aanrader voor de instappers, ça coule, ça roule). Zachtjes kneden tot een mooie pâte (no problems), rollen tot een worst (easy) en versnijden tot kleine stukjes (sumpel) die je dan met wat attributen (vork, rasp,..) en artistieke vrijheid voorziet van een eigen profieltje; zou de sauzen wat beter laten plakken maar maak daar maar geen religie van. En als je dan bijna klaar bent kan het pas echt misgaan : het water te warm en de bolletjes vallen uit elkaar tot iets wat lijkt op een niet echt smakelijke aardappelsoep. Wachten tot ze komen bovendrijven en zo zelf aangeven dat ze klaar zijn lukt bijna iedereen wie geduld heeft, en als je ze dan nog even laat schrikken in koud water (en dus niet stilletjes laat doorgaren tot uitgekauwdekauwgom) - maar ook niet te lang want daar slurpen ze weer gretig water op - zijn ze klaar om ze last-minute bij de saus naar keuze te gooien, of krokant te bakken in bijvoorbeeld 'bruine boter saus met salie' (naast de spaghetti aglio olio e peperoncino een nieuwe topper in de categorie 'snelle eurocrisis hap').

Dus wel wat werk aan maar een enorm lekkere Italiaanse klassieker, en dat (sc)heelt.

Aangezien er weer een kip door de schapendraad getrokken werd (maar de dader daarbij wederom een te klein mazeke had gekozen en alleen met de kop als buit kon gaan lopen), moeten we het voortaan met een eitje minder doen; maar da's niks, die gnocchis bewaren dan nog langer in de diepvries. bram is vast van plan zijn 'pluisje' snel te vervangen door pluisje(2) EN pluisje(3). Dringend de mazen van de schapendraad nog kleiner maken, want kippen kosten duurder dan de schoon ogen van vos, egel of (steen)marter (#cluedo) ...