wat, water, waterder, waterst ...

Virtueel plonsen in een waterbekken op de binnentuin van een kasteel vonden ze leuk, maar met een beetje meer water (en zij haar prinsessenkleed) hadden ze het waarschijnlijk nog leuker gevonden (maar dan mama en papa misschien weer wat minder). Zaterdag een facultatief bezoekje gebracht aan de moestuindagen van Hex (Heks is het bijna gelijknamige dorpje, slechts zo groot als het bijna gelijknamige kasteeldomein), met het nieuwe klasje (een verademing trouwens daar in Heusden, Veni Vidi Contenti).
Met de barometer nog vers in het geheugen geen planten gekocht (verschrikkelijk moeilijk want ik had er wel een paar in gedachten - wat oude ramblerrozen bijvoorbeeld voor de 'hemelpoort' naar de moestuin; of moet ik daarvoor toch maar eens uitkijken naar de 'nieuwe' Engelse rozen, die de geurkwaliteit van de oude roos combineren met de groeikracht van de moderne roos ??).
Rosemarie wilde wel een paar plantjes kiezen, en haar kan ik zelden iets weigeren (pappatje toch). Het zijn twee Cyclamens geworden - een geluk dat het geen twee bomen waren want de auto stond zo ver als hij maar geparkeerd kon staan. "Door omstandigheden" werd de planning zodanig in de war gestuurd dat ik een aantal mensen op en naast het terrein niet ben kunnen gaan 'bezoeken' (klinkt nu een beetje alsof ze ziek waren) ... volgende keer beter.

Water 'bloot' in een zinken ton is geen goed idee voor een waterelement in de tuin. Ik weet niet welke chemische reacties er allemaal betrokken zijn, het water kreeg in elk geval alle kleuren maar voornamelijk rood en zwart, niet echt kleuren die zich laten associëren met 'leven'. Waterzuiverende planten hebben het even klaarder gekregen maar begonnen er zelf alsmaar slechter uit te zien en moesten uiteindelijk het 'zinkje' leggen. De waterplanten die ik erin gezet had hebben al helemaal niets gedaan. Bij een volgende poging dus toch maar een onderkleed in rubber voorzien; misschien ook maar meteen voor het zinken kruidenbad dan.
De waterlelie in de melkkruik vond ik dan weer wel een succes. Tegen alle verwachtingen in want voor een lelie denk je al gauw aan een diepte van een metertje of zo en daar haalt zo'n ton met moeite de helft. Toch hebben we een opeenvolging van bloemen gekregen die je wel zelf moest gaan 'ontdekken' want met één blad lag de kruik al weer toe. Wel leuk voor de ontdekker, zo'n vette rooie knipoog. Wel regelmatig controleren op de waterstand want als je in één keer teveel moet bijvullen verzuip je 'per direkt' misschien een prima bloem.
Een echt erfstuk die melkkruik, van grootvader, wellicht de enige 'boer' (in alle betekenissen van het woord) die met z'n koeien 'op de met' van Meret zat. Ik vermoed dat ik dat 'twaalf stielen-gen' ook van hem heb (smid, schrijnwerker, bakker, boer, koopman, zatlap, andere lap, ... dingen waar hij in uitblonk voor de goede orde), en ik weet nog altijd niet of ik hem daar wel zo dankbaar moet voor zijn ... misschien wel, alvast bedankt ... voor de ton (Mien waar is mijn feestneus, Mien waar is m'n neus).