Ken uw klassiekers ...

... en durf ze al eens in vraag te stellen.

De meest klassieke manier om tomatenzaden te 'winnen' is waarschijnlijk ook de goorste : verwijder de zaden uit een tomaat, giet er indien nodig een beetje water bij en laat de natuur een paar dagen zijn gang gaan. De bedoeling is dat het goedje gaat vergisten (oplossen gel en de kieminhibitoren?, doden ziekmakers ?), dat er een mooi floeren tapijt over heen groeit en als je dat allemaal hebt zien gebeuren dan is het toegestaan (en aangewezen) om de zaden te wassen - meestal door middel van een straal water, een zeefje en wat gemasseer (dan is dat laatste toch nog ergens goed voor).
Nu zou je de eerste niet zijn die dat wassen af en toe moet onderbreken om een kokhalsreflex stiekem ergens in een danspasje te verstoppen maar al het bovenstaande was eigenlijk nog het minste van al. Het ergste vind ik (en Caroline) de fruitvliegjes, en meestal zijn ze met veel.
Nu zijn er een aantal dingen die je tegen die vliegjes kan doen. Je kan de bakjes ver van de bewoonde vertrekken plaatsen, maar de kans is dan groot dat je ze uit het oog verliest en na een week of twee merkt dat er tomatenkiemen door het fluwelen tapijt prikken. Je kan tassen fruitazijn bij de bakjes plaatsen, met een klein beetje afwasmiddel erin, de vliegjes zullen landen, los door de waterspiegel zakken (weg oppervlaktespanning) en verdrinken - zeer probaat maar nog niet doeltreffend genoeg.

Nu hoorde ik "mijn dorpsgenoten" al eens praten over alternatieve methoden om zaad te winnen met 'TSP' en 'Oxi Clean'. Het ene (trisodiumfosfaat) wordt blijkbaar gebruikt om muren af te bijten bij schilderwerken en het andere is een reinigingsmiddel in poedervorm waar onder andere waterstofperoxide een actief bestanddeel is. Beide klonken me niet bekend in de Europese oren, maar een 'actief' Oxy poedertje met waterstofperoxide/actieve zuurstof had ik wel al eens in de reklameblokken zien passeren (meestal in een roze doos, om textiel te reinigen).
Toen ik Caroline vertelde van de potentie van dit alternatief, sprong ze meteen de fiets op en reed ze in kaarsrechte lijn (deels vanwege haar zeer hoge snelheid) om een doos van het poeder te gaan halen : "uitproberen graag en wel nu !".

Het procédé is grotendeels hetzelfde : (schilderstape met nummer van de tomaat van de tomaat trekken en op het bakje plakken), tomaat in de helft, licht duwen en de zaden (met gel) in een bakje schrapen. Klein beetje water bijvoegen en klein beetje van het poeder. In plaats van drie dagen tot een week te wachten gewoon een half uurtje in de buurt blijven en af en toe eens roeren (opletten dat er geen zaden aan het lepeltje blijven hangen en van het ene bakje in het andere sukkelen). Op de gebruikelijke manier spoelen en klaar.
En op het eerste zicht lijkt het nog te werken ook, en nog wel voor de tomatensoep goed en wel haar kookpunt had bereikt (geen probleem meer om nog snel wat zaden te oogsten voor je op verlof vertrekt, geen uitgedroogde bakjes met waardeloze zaden meer, geen collega's lastig vallen om de zaden dan maar in jouw plaats te verwerken,... niets van dat alles). Het zag er zelfs (met uitzondering van het ontbrekende tapijtje) bijna hetzelfde uit en alles wat dreef na een paar spoelbeurten was zoals gebruikelijk onwaardig om bewaard te worden (wegens geen zaad of slecht zaad, of zaad met nog een beetje gel aan en toch genoeg zaden).
De zaden liggen nu te drogen op koffiefilters, ben benieuwd of ik nog zo enthousiast ben na het drogen, en ook de opkomst na het zaaien zal uiteraard een belangrijke test zijn maar voorlopig ben ik gevonden voor deze manier van werken.

De zaden zouden ook echt proper zijn, gezuiverd van ziekmakers (Uiteraard moet je geen zaden winnen van zieke planten en alleen van je mooiste vruchten (catfaces verhoogde kans op kruisbestuiving!) maar alle beetjes helpen om gezond zaad gezond te bewaren). Dat is meegenomen, maar ook niet zo verwonderlijk want je ruikt een flauw geurtje dat het midden houdt tussen gootsteenontstopper en waspoeder (wat me doet denken aan die reportage van de keuringsdienst van waarde waar ze mandarijnepartjes schoonmaken, hmmm), misschien is die waterstofperoxide maar het rook(bubbeltjes)gordijn voor de bijtende stofjes die er nog in zitten maar voorlopig haalt de pragmatiek het van dit besef...
Sommige tomatenliefhebbers gebruiken nog een geutje verdunde chloor als naspoeling maar het zal wel goed zijn zo. Als je het zoals ik (ineens) toevallig staan hebt, dan moet je het maar eens proberen. (sorry geen foto, misschien later maar druk druk druk in inmaakland)

Achter die TSP ga ik niet beginnen zoeken, maar er is nog wel een methode 'met gewoon zand' die ik ook nog wel eens wil uitproberen.


De egel schijnt genezen, en wordt eerdaags weer uitgezet. Ik blij, onze nachtelijke rit is dan toch niet voor niks geweest. Het zijn blijkbaar bijna alleen mannetjes die met deze (bijt)wonden binnengebracht worden "want ze kunnen nogal agressief zijn in de paringstijd" (dus toch, maar krijgen ze die kleine ukjes nog groot genoeg tegen de volgende winterslaap of is het maar om te oefenen nu ?). Het ga je goed egel, stuur eens een kaartje uit het verre Limburg.

Een ongeluk komt nooit alleen ...

Eerder deze week stond Rosemarie haar oor zo dik als een schotel waarmee ze haarzuiver alle satellietkanalen zou kunnen ontvangen en vandaag leek principessa weer wat meer op Quasimodo. Blijkbaar gestoken (de dokter zag drie entry-holes); steken op het ooglid van een peuter vind ik ver onder de gordel, als Men mij van de ecologische levensstijl afwil moet Men vooral zo verderdoen. Ik vind ergens nog wel een kleine voorraad chemische troep om in de pries te steken.



Wat later stond ik in de serre, met voor de verandering nog eens een paar dagen achterstand maar ... ik had er zin in. Tot ik geritsel hoorde in mijn jungle. De rat ? Ongelooflijk hoe snel de jachtinstincten weer je tweede natuur worden. Een wapen, ik had een effectief (liefst dodelijk) wapen nodig. Ik liep snel, veel sneller dan je eigenlijk zou mogen lopen op die plastieke klompen van de vierletterketen, op zoek naar de schop met het grootste oppervlak. En die vond ik, een roestvrijstalen zelfs waarvan, ook handig, de bloedsporen met het grootste gemak weer verwijderd zouden kunnen worden. Ik liep zo mogelijk (onmogelijk) nog sneller terug, goe poeier die lichaamseigen adrenaline.
Domme rat, zat nog altijd te ritselen (meloenbladeren knerpen scherp) waardoor ze wel een zeer gemakkelijke prooi zou worden voor deze gereïncarneerde holbewoner met grote honger.
Gevonden, lock target, chargeren. Het leek wel of ze van plan was zich te verstoppen in een pijp in de grond maar heel ver geraakte ze niet, stom beest. Maar deze jager had nu wel snel een ander wapen nodig, iets om te steken.
Of betere ogen, want het was helemaal geen rat, en al helemaal geen pijp. Een egel zat vast in één van de ingegraven flessen die gebruikt worden om de tomaten water te geven (een nadeel van deze techniek, dat moet ik toegeven). Handschoenen ! Want dat zag er niet comfortabel uit voor de egel, noch voor mijn zachte handjes.



Toen ik eindelijk (twee verschillende) handschoenen gevonden had en Caro had meegelokt onder het voorwendsel dat ik bloot-eigenhandig de rat had gevangen (de verrassing kon alleen maar groter zijn, toch ?) zat de egel al weer bovengronds. Ze stond wel wat slapjes op de benen, leek ook wat aan de magere kant (ik wil niet beweren dat ik de BMI van de egelachtigen op 't zicht kan inschatten maar ik heb toch al andere exemplaren gezien), en toen er ook nog vliegen op het beest bleken te zitten was het helemaal duidelijk dat er stront aan de knikker hing.
Het (m/v?) had twee kleine wondjes op de rug, en je werd een beetje 'aardig' [owweruhg] van het gewriemel van de wormenkermis die er al aan de gang was.
De euforie van het egelspotten was dus helaas van kortere duur dan onderdeappelboom.



Maar daar sta je dan met een (dood)zieke egel. Een dode egel in de diervriendelijke tuin daar heb je ook niks aan, gewoon weer loslaten vond ik ondertussen wat wreed. Akkoord, het dient dan wel ergens de 'circle of life' maar toch, beesten die op de gaard komen sterven daar word je niet vrolijk van, en van de snoet van een egel dan weer wel (Niet overtuigd ? kijk dan maar eens hier, hardvochtige mens).
Niet verlegen zijn om een hulplijn te bellen als je even niet weet wat gedaan. Het natuurhulpcentrum (van den televies) bijvoorbeeld. Of ze raad konden geven, misschien een adres in de buurt. Achzo, Vlaams-Brabant een blinde vlek op de natuurhulpwereldkaart, tof. Of we niet even konden langskomen? Opglabbeek is toch maar 60km ... Na een kleine aarzeling (en nog even wat peperpotten watergeven want die keken ook al een beetje richting hemel) nog snel een plasje (van de egel, in mijn hand dankuwel) en dan maar richting Opglabbeek waar ze meteen aan de verzorging begonnen (een avondje voor de buis, in ruil voor een avondje achter de buis, 't had slechter gekund). Ik kreeg nog een kaartje om de status van de egel te volgen...
Ik heb niet gevraagd of ik hem terugkreeg, maar als er eentje tot hier kwam zullen er later nog wel volgen.
Of er nog mensen van zo ver kwamen met een ziek dier. Ja hoor, net nog met een leeuw uit Frankrijk ... uhm, ok ...

Hero or Zero, u zegt het maar ...